Ο φίλος της Πάτμου Charles Pictet: Ο τουρισμός μπορεί να σας βγάλει από την κρίση

Για τους γνώ­στες των οι­κο­νο­μι­κών θε­μά­των, το επί­θε­το Pictet είναι συ­νώ­νυ­μο με μία από τις ισχυ­ρό­τε­ρες τρά­πε­ζες πα­γκο­σμί­ως στον τομέα του private banking, η οποία με­τρά­ει πάνω από δύο αιώ­νες δρα­στη­ριο­τή­των. Για τους κα­τοί­κους της Πά­τμου, όμως, ο 69χρο­νος Charles Pictet δεν είναι ο Ελ­βε­τός τρα­πε­ζί­της, αλλά ένας έν­θερ­μος φίλος του νη­σιού. Η πρω­το­βου­λία του να «σώσει» τρεις ιστο­ρι­κούς ανε­μό­μυ­λους στη Χώρα, εμ­βλη­μα­τι­κά το­πό­ση­μα του νη­σιού που κιν­δύ­νευαν να χα­θούν από τη φθορά του χρό­νου, τον έχει κάνει τόσο ανα­γνω­ρί­σι­μο και αγα­πη­τό στους κα­τοί­κους, που με κάθε ευ­και­ρία τον συγ­χαί­ρουν ή τον αγκα­λιά­ζουν. Αυτό έκανε ο εστιά­το­ρας Μα­νώ­λης Γα­μπιε­ρά­κης μόλις πε­ρά­σα­με το κα­τώ­φλι του μα­γα­ζιού του, στην κε­ντρι­κή πλα­τεία, για να γευ­μα­τί­σου­με ένα ζεστό απο­με­σή­με­ρο. «Θυ­μά­μαι από μικρό παιδί τους μύ­λους να κα­ταρ­ρέ­ουν και τώρα βλέπω τα πανιά τους να φου­σκώ­νουν στον αέρα. Δεν ξέ­ρε­τε πόση χαρά μας έχετε δώσει», είπε συ­γκι­νη­μέ­νος στον κ. Pictet. Κι εκεί­νος αντα­πο­κρί­θη­κε στη με­σο­γεια­κή ζε­στα­σιά και αμε­σό­τη­τα με ένα πλατύ χα­μό­γε­λο.

Ο ίδιος βρέ­θη­κε άλλη μια φορά στην Ελ­λά­δα, στις αρχές του κα­λο­και­ριού, για μια ει­δι­κή πε­ρί­στα­ση. Η απο­κα­τά­στα­ση των μύλων όχι μόνον στέ­φθη­κε με επι­τυ­χία, αλλά κα­τά­φε­ρε να απο­σπά­σει κι ένα ση­μα­ντι­κό βρα­βείο: η ομο­σπον­δία των Ευ­ρω­παϊ­κών Πο­λι­τι­στι­κών Ορ­γα­νώ­σε­ων, Europa Nostra, τί­μη­σε, το 2012 στη Λισ­σα­βώ­να, τον ίδιο αλλά και ολό­κλη­ρη την ομάδα ερ­γα­σί­ας –που στε­λε­χω­νό­ταν από μέλη δια­φο­ρε­τι­κών εθνι­κο­τή­των και ει­δι­κο­τή­των και συ­ντο­νί­στη­κε από την αρ­χι­τέ­κτο­να Δάφνη Μπέ­κετ– για την εξαι­ρε­τι­κή τους δου­λειά. Και με την ευ­και­ρία αυτή, έγινε φέτος στο νησί μια με­γά­λη γιορ­τή, την οποία διορ­γά­νω­σαν ο δήμος και η Ελ­λη­νι­κή Εται­ρεία Προ­στα­σί­ας Πε­ρι­βάλ­λο­ντος και Πο­λι­τι­σμού, που είναι ο εταί­ρος της Europa Nostra στην Ελ­λά­δα. Κά­τοι­κοι και επι­σκέ­πτες συ­γκε­ντρώ­θη­καν στους μύ­λους που δε­σπό­ζουν στην κο­ρυ­φο­γραμ­μή της Χώρας. Μια μικρή οδύσ­σεια είχε τε­λειώ­σει με τον κα­λύ­τε­ρο δυ­να­τό τρόπο και όλοι ήταν χα­ρού­με­νοι.

Την επό­με­νη ημέρα εί­χα­με κα­νο­νί­σει τη συ­νά­ντη­ση με τον κ. Pictet, που ήταν πρό­θυ­μος να δι­η­γη­θεί στην «Κ» την ιστο­ρία από την αρχή. Μετά το θερμό κα­λω­σό­ρι­σμα του Μα­νώ­λη Γα­μπιε­ρά­κη, ανε­βή­κα­με στη δρο­σε­ρή τα­ρά­τσα, τα­κτο­ποι­η­θή­κα­με σε ένα τρα­πέ­ζι με θέα και πα­ραγ­γεί­λα­με με­ρι­κά εδέ­σμα­τα και ένα πα­γω­μέ­νο λευκό κρασί. «Θα σας πω ό,τι θέ­λε­τε. Προς Θεού, όμως, ας μη μι­λή­σου­με για την οι­κο­νο­μία. Είμαι εδώ ως φίλος της Πά­τμου και όχι ως εκ­πρό­σω­πος κά­ποιας τρά­πε­ζας ή ενός οι­κο­νο­μι­κού τομέα που αντι­λαμ­βά­νο­μαι ότι εκ­προ­σω­πεί τα τε­λευ­ταία χρό­νια κάτι αρ­νη­τι­κό για πολ­λούς Ελ­λη­νες που υπο­φέ­ρουν από την κρίση», ήταν οι πρώ­τες κου­βέ­ντες του κ. Pictet του οποί­ου η οι­κο­γέ­νεια είχε σχέση με τον Εϋ­νάρ­δο, τον σπου­δαίο φι­λέλ­λη­να τρα­πε­ζί­τη και ευ­ερ­γέ­τη που στή­ρι­ξε σθε­να­ρά το έθνος τα πρώτα χρό­νια μετά την Επα­νά­στα­ση.

Φι­λελ­λη­νι­κή η Γε­νεύη

«Η Γε­νεύη πάντα είχε μια ιδιαί­τε­ρη σχέση με τη χώρα σας από την εποχή του Κα­πο­δί­στρια και του Εϋ­νάρ­δου», το­νί­ζει. «Υπάρ­χει σαφώς φι­λελ­λη­νι­κή πα­ρά­δο­ση και θαυ­μα­σμός για την αρ­χαιό­τη­τα. Ακόμα και σή­με­ρα το ελ­λη­νι­κό στοι­χείο είναι έντο­νο στην πόλη, με ιδιαί­τε­ρα αξιό­λο­γους Ελ­λη­νες επι­στή­μο­νες και επι­τυ­χη­μέ­νους επαγ­γελ­μα­τί­ες σε πολ­λούς κλά­δους και όχι μόνον στον τρα­πε­ζι­κό, τον οποί­ον γνω­ρί­ζω. Η δική μου γενιά όταν τε­λεί­ω­νε το Κο­λέ­γιο πή­γαι­νε είτε στην Ελ­λά­δα είτε στη Ρώμη. Εγώ πρω­το­ήρ­θα με ένα ιστιο­πλοϊ­κό σκά­φος κά­ποιων φίλων των γο­νιών μου σε ηλι­κία 24 ετών και εντυ­πω­σιά­στη­κα από την εκ­πλη­κτι­κή ομορ­φιά του το­πί­ου. Θυ­μά­μαι ότι κά­να­με τη δια­δρο­μή Αθήνα – Κω. Από την επό­με­νη χρο­νιά, άρ­χι­σα να νοι­κιά­ζω ιστιο­πλοϊ­κά σκάφη και να κάνω τον πε­ρί­πλου της Με­σο­γεί­ου, τμη­μα­τι­κά, με έμ­φα­ση στη Με­γά­λη Ελ­λά­δα. Πάντα σκε­φτό­μουν ότι ή ζωή είναι μικρή και πως κάθε κα­λο­καί­ρι πρέ­πει να ανα­κα­λύ­πτω κάτι και­νούρ­γιο. Ετσι δεν πή­γαι­να ποτέ στο ίδιο μέρος. Με μια εξαί­ρε­ση…».

Ο κ. Pictet στα­μα­τά­ει για να με σερ­βί­ρει κρασί και συ­νε­χί­ζει: «Πάντα ερ­χό­μουν στην Πάτμο. Εχω ξε­χω­ρί­σει αυτό το μέρος όχι μόνον για τη φυ­σι­κή του ομορ­φιά και τον καλά δια­τη­ρη­μέ­νο οι­κι­σμό του, αλλά για την ατμό­σφαι­ρά του. Από την πρώτη μου επί­σκε­ψη αι­σθάν­θη­κα ότι υπάρ­χει μια πνευ­μα­τι­κό­τη­τα και πως ο τόπος στον οποί­ον ο Ιω­άν­νης έγρα­ψε την Απο­κά­λυ­ψη είναι ιερός. Ευ­τυ­χώς δεν υπάρ­χουν κα­τα­στρε­πτι­κές πα­ρεμ­βά­σεις από την έλευ­ση του μα­ζι­κού του­ρι­σμού», λέει και κάθε τόσο στρέ­φει το βλέμ­μα του στη θά­λασ­σα.

Η Eλλάδα μού έδωσε χαρές και ήθελα να αντα­πο­δώ­σω

Χρόνο με τον χρόνο, ο Ελ­βε­τός τρα­πε­ζί­της και ιστιο­πλό­ος έβλε­πε από μα­κριά την ει­κό­να της Χώρας της Πά­τμου με τους ανε­μό­μυ­λους να ρη­μά­ζουν και στε­νο­χω­ριό­ταν. «Στην πο­ρεία έμαθα ότι ο πα­λαιό­τε­ρος είχε χτι­στεί το 1588 και πως ήταν σε λει­τουρ­γία ώς τη δε­κα­ε­τία του 1950, εξυ­πη­ρε­τώ­ντας τις ανά­γκες του νη­σιού για τέσ­σε­ρις αιώ­νες. Ηταν λοι­πόν τα­πει­νά κτί­σμα­τα που ανή­καν στη Μονή, αλλά με ιστο­ρι­κή βα­ρύ­τη­τα, μια και η ύπαρ­ξή τους συ­νε­τέ­λε­σε και στην εμπο­ρι­κή άν­θη­ση της Πά­τμου κατά το πα­ρελ­θόν. Ολα αυτά τα χρό­νια αγά­πη­σα πολύ την Ελ­λά­δα και ένιω­σα ότι μου έδωσε χαρές και συ­γκι­νή­σεις. Ηθελα κι εγώ να προ­σφέ­ρω κάτι με τη σειρά μου. Απο­φά­σι­σα να κάνω ό,τι μπορώ για τη διά­σω­ση των μύλων», λέει στην «Κ» ο κ. Pictet.

Για να κά­νεις μια καλή πράξη στην Ελ­λά­δα, δεν αρκεί να έχεις καλή θέ­λη­ση. Χρειά­ζε­ται να υπερ­βείς δε­κά­δες απρό­σμε­να εμπό­δια που ορ­θώ­νο­νται στην πο­ρεία, από τη γρα­φειο­κρα­τία έως κάθε τι άλλο που μπο­ρεί να χα­ρα­κτη­ρι­στεί «ελ­λη­νι­κή ιδιαι­τε­ρό­τη­τα». Αν είσαι ξένος, το κυ­ριό­τε­ρο είναι να βρεις κά­ποιον Ελ­λη­να που να σε κα­τα­το­πί­σει για το πώς λει­τουρ­γούν τα πράγ­μα­τα, ποια είναι η νο­μο­θε­σία, ποιες είναι οι δυ­σκο­λί­ες. Ο Ελ­βε­τός συ­νο­μι­λη­τής μας στά­θη­κε ευ­τυ­χώς τυ­χε­ρός. «Στη Γε­νεύη γνώ­ρι­σα τη Δάφνη Μπέ­κετ, Ελ­λη­νί­δα της δια­σπο­ράς, με μη­τέ­ρα Αθη­ναία, πα­τέ­ρα Αμε­ρι­κα­νό, με­γα­λω­μέ­νη στην Ελ­βε­τία. Με σπου­δές στην αρ­χι­τε­κτο­νι­κή και εμπει­ρία στο πεδίο, ήξερα πως εντό­πι­σα τον σωστό άν­θρω­πο, που θα απο­τε­λού­σε τη γέ­φυ­ρα ανά­με­σα σε μένα και στο έργο που εί­χα­με να κά­νου­με. Η αλή­θεια ήταν πως επρό­κει­το για ένα δύ­σκο­λο εγ­χεί­ρη­μα με πολλά προ­βλή­μα­τα. Στο τέλος, όμως, τα κα­τα­φέ­ρα­με όλοι μαζί και είμαι εξαι­ρε­τι­κά υπε­ρή­φα­νος».

Εκτός από τον τρα­πε­ζί­τη, χο­ρη­γός στά­θη­κε το Ιδρυ­μα «Σταύ­ρος Νιάρ­χος», καθώς και άλλοι Ελ­λη­νες ιδιώ­τες. Τι ακρι­βώς κα­τά­φε­ραν ο κ. Pictet, η κ. Μπέ­κετ και η ομάδα τους; Με αυ­στη­ρό χρο­νο­διά­γραμ­μα –ελ­βε­τι­κής εμπνεύ­σε­ως γαρ– στή­θη­κε μια ολό­κλη­ρη επι­χεί­ρη­ση με σκοπό όχι μόνον να απο­κα­τα­στα­θεί το κέ­λυ­φος των μύλων, αλλά να επα­να­σχε­δια­στεί η λει­τουρ­γία τους: ο πρώ­τος εκ των τριών απέ­κτη­σε νέο μη­χα­νι­σμό και «πα­ρά­γει» κα­νο­νι­κά αλεύ­ρι. Για τους άλ­λους δύο έχουν γίνει με­λέ­τες έτσι ώστε να πα­ρά­γουν ηλε­κτρι­κό ρεύμα μέσω αιο­λι­κής ενέρ­γειας, αλλά και νερό. Χρειά­στη­κε να βρε­θούν ει­δι­κοί τε­χνί­τες που θα ανα­λάμ­βα­ναν το έργο: από τον ντό­πιο κα­ρα­βο­μα­ρα­γκό Γιώρ­γο Κα­μί­τση μέχρι έναν Ελ­βε­τό ει­δι­κό στα ιστιο­πλοϊ­κά πανιά που έφτια­ξε τα πανιά του μύλου, επί­σης Ελ­λη­νες και Γάλ­λοι μη­χα­νι­κοί που επι­με­λή­θη­καν τον σύγ­χρο­νο μη­χα­νι­σμό. Ακόμα και ένας Γάλ­λος όγδοη γενιά μυ­λω­νάς, που χά­ρα­ξε τη μυ­λό­πε­τρα, η οποία ήρθε από την πα­τρί­δα του, προ­σέ­φε­ρε τις υπη­ρε­σί­ες του.

Η πο­λι­τι­στι­κή κλη­ρο­νο­μιά μπο­ρεί να γίνει μο­χλός ανά­πτυ­ξης

«Αυτό που με εν­διέ­φε­ρε πάνω απ’ όλα ήταν να κά­νου­με μια επι­τυ­χη­μέ­νη διε­θνή συ­νερ­γα­σία. Να μη φτιά­ξου­με μόνο την εξω­τε­ρι­κή όψη των μύλων, αλλά να τους ξα­να­κά­νου­με χρή­σι­μους για την κοι­νό­τη­τα των Πα­τμί­ων, όπως ήταν τους προη­γού­με­νους αιώ­νες. Να δώ­σου­με ένα θε­τι­κό πα­ρά­δειγ­μα για το πώς η πο­λι­τι­στι­κή κλη­ρο­νο­μιά μπο­ρεί να γίνει υπε­ρη­φά­νεια για τους κα­τοί­κους, αλλά και μο­χλός ανά­πτυ­ξης», υπο­γραμ­μί­ζει ο κ. Pictet.

Παρά τη σαφή επι­θυ­μία του συ­νο­μι­λη­τή μου να μην επε­κτα­θού­με σε πο­λι­τι­κά θέ­μα­τα, αφήνω για λίγο τους μύ­λους, για να κου­βε­ντιά­σου­με τη ση­με­ρι­νή κα­τά­στα­ση της Ελ­λά­δας. Εκεί­νος δι­στά­ζει, αλλά τε­λι­κά απα­ντά­ει: «Γνω­ρί­ζω καλά την ελ­λη­νι­κή Ιστο­ρία, σας είπα, άλ­λω­στε, ότι κα­τά­γο­μαι από οι­κο­γέ­νεια με βαθιά φι­λελ­λη­νι­κά αι­σθή­μα­τα. Ξέρω καλά την ιστο­ρι­κή δια­δο­χή από την οθω­μα­νι­κή σκλα­βιά στην από­πει­ρα να φτια­χτεί ένα σύγ­χρο­νο ευ­ρω­παϊ­κό κρά­τος, για τους ξέ­νους βα­σι­λείς, τη συμ­με­το­χή στον Α΄ και τον Β΄ Πα­γκό­σμιο Πό­λε­μο, τον εμ­φύ­λιο και τη χού­ντα. Ολα αυτά δη­μιούρ­γη­σαν πολύ συ­γκε­κρι­μέ­νες συν­θή­κες στην Ελ­λά­δα, που εξη­γούν αλλά δεν δι­καιο­λο­γούν –πάντα– ορι­σμέ­να πράγ­μα­τα. Αντι­λαμ­βά­νο­μαι, επί­σης, ότι για να γί­νουν βα­θιές τομές στον τρόπο με τον οποί­ον δου­λεύ­ει το κρά­τος, αλλά και στον τρόπο με τον οποί­ον σκέ­πτο­νται και αντι­δρούν οι άν­θρω­ποι, χρειά­ζε­ται μία ει­κο­σα­ε­τία. Μέχρι τότε θα έχει έρθει στα πράγ­μα­τα και μια γενιά Ελ­λή­νων που τώρα είναι νέοι, έχουν όμως γνώ­σεις, εφό­δια, όραμα και όχι τα τραύ­μα­τα ή τις αγκυ­λώ­σεις πα­λαιό­τε­ρων γε­νε­ών. Ακόμα και αν ορι­σμέ­νοι τα­λα­ντού­χοι φύ­γουν στο εξω­τε­ρι­κό για σπου­δές ή δου­λειά, θέ­λουν να ξα­να­γυ­ρί­σουν, διότι οι Ελ­λη­νες έχουν πάντα πα­τριω­τι­σμό και επι­ζη­τούν την επι­στρο­φή. Σε γε­νι­κές γραμ­μές, πι­στεύω ότι όλοι έχουν κα­τα­νο­ή­σει τις πα­θο­γέ­νειες του συ­στή­μα­τος και κά­νουν προ­σπά­θειες να διορ­θώ­σουν τα πράγ­μα­τα, έτσι ώστε να λει­τουρ­γούν όλα με ορ­θό­τε­ρο και πιο δια­φα­νή τρόπο. Ολό­κλη­ρη η Ευ­ρώ­πη χρειά­ζε­ται μια νέα λει­τουρ­γι­κή δομή και είμαι αι­σιό­δο­ξος ότι στο τέλος αυτό θα συμ­βεί μέσα από ομό­νοια και συ­νερ­γα­σία», πι­στεύ­ει ο κ. Pictet.

Ο σερ­βι­τό­ρος μάς φέρ­νει τα υπό­λοι­πα πιάτα και ο κ. Pictet φω­νά­ζει εν­θου­σια­σμέ­νος «Bravo» με ιτα­λι­κή μου­σι­κό­τη­τα στη φωνή, αν και γαλ­λό­φω­νος. Συ­νε­χί­ζει: «Τόσο στην Ελ­λά­δα όσο και στην Ευ­ρώ­πη υπάρ­χει η αί­σθη­ση μιας τε­ρά­στιας δυ­σκο­λί­ας που πρέ­πει να ξε­πε­ρα­στεί. Δεν υπο­τι­μώ το μέ­γε­θος της κρί­σης. Ας σκε­φτού­με, όμως, τι πέ­ρα­σαν οι προη­γού­με­νες γε­νιές Ελ­λή­νων και Ευ­ρω­παί­ων και τότε θα δούμε πόσο τυ­χε­ροί έχου­με υπάρ­ξει, χωρίς συρ­ρά­ξεις για πολ­λές δε­κα­ε­τί­ες. Ακόμα και όσοι μι­λούν για έναν οι­κο­νο­μι­κό πό­λε­μο, πρέ­πει να σκε­φτούν ότι δεν συ­γκρί­νε­ται με έναν κα­νο­νι­κό πό­λε­μο, σαν και αυ­τούς που ζή­σα­με στην ήπει­ρο ή που βλέ­που­με να εκτυ­λίσ­σο­νται γύρω μας σε διά­φο­ρες πε­ριο­χές του κό­σμου», υπο­γραμ­μί­ζει.

Ευ­φυ­είς και επι­νοη­τι­κοί

«Για να ξα­να­γυ­ρί­σου­με, πά­ντως, στην προη­γού­με­νη κου­βέ­ντα μας», συ­νε­χί­ζει ο Ελ­βε­τός τρα­πε­ζί­της, «η Ελ­λά­δα έχει ορι­σμέ­να στρα­τη­γι­κά πλε­ο­νε­κτή­μα­τα που θα μπο­ρού­σαν να την βοη­θή­σουν να βγει από την κρίση, αρκεί να υπάρ­χει σωστή στρα­τη­γι­κή. Ο του­ρι­σμός είναι ένα από αυτά, αλλά πρέ­πει να κα­τα­στρώ­σε­τε ένα καλά με­λε­τη­μέ­νο σχέ­διο. Κοι­τάξ­τε λ.χ. πώς κα­τέ­στρε­ψαν οι Ισπα­νοί τις ακτές τους με άναρ­χη δό­μη­ση και πάρτε σαν πα­ρά­δειγ­μα τους Τούρ­κους που αντί να χτί­ζουν πια, έχουν επι­λέ­ξει να επεν­δύ­σουν στα με­γά­λα ξύ­λι­να πα­ρα­δο­σια­κά σκάφη. Ο του­ρι­σμός των καϊ­κιών είναι ένας οι­κο­νο­μι­κός κλά­δος που ανθεί και πρέ­πει να σας πω ότι προ­σελ­κύ­ει υψη­λής ποιό­τη­τας επι­σκέ­πτες. Εί­σα­στε ευ­φυ­είς και επι­νοη­τι­κοί. Εχετε τον πο­λι­τι­σμό σας, τα μου­σεία και τις αρ­χαιο­λο­γι­κές το­πο­θε­σί­ες. Ζείτε στον πα­ρά­δει­σο, βρεί­τε τρό­πους να τον προ­στα­τεύ­σε­τε και να τον χαι­ρό­μα­στε και εμείς που ερ­χό­μα­στε το κα­λο­καί­ρι».

Ο τρα­πε­ζί­της μι­λά­ει πια ως τα­ξι­διώ­της-ιστιο­πλό­ος. Για την ηλι­κία του είναι κα­λο­γυ­μνα­σμέ­νος και προ­σέ­χει τη δια­τρο­φή του. Παρά το ότι αγα­πά­ει πολύ την ελ­λη­νι­κή κου­ζί­να, τσι­μπο­λο­γά­ει προ­σε­κτι­κά τους με­ζέ­δες. «Ξέ­ρε­τε ότι έχω δώσει στο ιστιο­πλοϊ­κό μου σκά­φος ελ­λη­νι­κό όνομα;», μου λέει. «Το έχω βα­φτί­σει “Σή­με­ρον” για να θυ­μά­μαι ότι η ζωή είναι μο­να­δι­κή, ότι πρέ­πει να βλέ­που­με κάθε ημέρα σαν μια μο­να­δι­κή ευ­και­ρία να κά­νου­με πράγ­μα­τα, να μην ξε­χνά­με ότι ο χρό­νος έχει τέλος για τους θνη­τούς. Οι άν­θρω­ποι της οι­κο­νο­μί­ας και των επι­χει­ρή­σε­ων καμιά φορά κλεί­νο­νται στον κόσμο τους και μέ­νουν απορ­ρο­φη­μέ­νοι στις υπο­θέ­σεις τους. Εγώ με­γά­λω­σα σε μια οι­κο­γέ­νεια τρα­πε­ζι­τών, έμαθα να είμαι συ­νε­πής, πει­θαρ­χη­μέ­νος και να φέρω εις πέρας ό,τι ανα­λαμ­βά­νω. Αλλά προ­σπα­θώ να χαί­ρο­μαι την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά μου. Και εκτι­μώ τις απέ­ρα­ντες ομορ­φιές της Ελ­λά­δας, του Αι­γαί­ου, των νη­σιών και των υπέ­ρο­χων αν­θρώ­πων της».

Η συ­νά­ντη­ση

Γευ­μα­τί­σα­με στο εστια­τό­ριο «Βαγ­γέ­λης» στη Χώρα της Πά­τμου. Πα­ραγ­γεί­λα­με μια χω­ριά­τι­κη σα­λά­τα, ντολ­μα­δά­κια και κου­νέ­λι μα­γει­ρευ­τό. Ηπια­με λευκό κρασί. Ηταν όλα νό­στι­μα και η θέα εξαι­ρε­τι­κή. Τον λο­γα­ρια­σμό «ανέ­λα­βε» ο κ. Pictet.

Oι σταθ­μοί του

1945

Γεν­νιέ­ται στη Νέα Υόρκη.

1963

Σπου­δά­ζει Οι­κο­νο­μι­κές και Κοι­νω­νι­κές Επι­στή­μες στο Πα­νε­πι­στή­μιο St-Gallen.

1969

Υπη­ρε­τεί τη στρα­τιω­τι­κή του θη­τεία και αρ­χί­ζει να ερ­γά­ζε­ται για την οι­κο­γε­νεια­κή τρά­πε­ζα.

1979

Γί­νε­ται εταί­ρος στην Pictet & Cie.

1996 – 2005

Ηγε­τι­κή θέση στη διοί­κη­ση της τρά­πε­ζας ως πα­λαιό­τε­ρος εταί­ρος.

2005 – 2012

Μέλος της Ελ­βε­τι­κής Αρχής για την Επί­βλε­ψη των Χρη­μα­τα­γο­ρών.

2012

Βρα­βεύ­ε­ται από την Europa Nostra για την απο­κα­τά­στα­ση των μύλων της Πά­τμου.

Κα­θη­με­ρι­νή