Ντροπή…

Μια ηλι­κιω­μένη, συντα­ξιού­χος (των 400 ευρώ του ΟΓΑ), χήρα και αγρό­τισσα, μάζεψε τις οικο­νο­μίες της, πούλησε κι ένα λιο­στάσι και αφού είδε κι απόειδε… από τις φορές που έψαχνε μάταια ασθε­νο­φόρο είτε για εκείνη είτε για τον εκλι­πό­ντα πλέον σύζυγό της,  αγόρασε ένα ασθε­νο­φόρο και το έκανε δωρεά στο κράτος! Υπο­κα­τέ­στησε το κράτος κι απο­κα­τέ­στησε μια από τις πολλές τρα­γι­κές ελλείψεις-απότοκο της πολι­τι­κής –περι­κο­πών καλύτερα- για τη ΔΗΜΟΣΙΑ περί­θαλψη και Υγεία. Ποιος;  Η συντα­ξιού­χος αγρό­τισσα! Που εκείνη και ο άντρας της το έχουν πλη­ρώ­σει ήδη χίλιες φορές με τις εισφο­ρές και τους φόρους τους, χωρίς να το έχουν όταν το χρειά­ζο­νταν. Κι αντί να σκύψουν το κεφάλι, εκείνοι που απο­φα­σί­ζουν αυτές τις πολι­τι­κές, σηκώ­νουν  το τηλέ­φωνο για να την συγ­χα­ρούν και να την ευχα­ρι­στή­σουν για τη συγκι­νη­τική πράξη της. Προ­σω­πικά θα ντρε­πό­μουν. Ισως γιατί δεν είμαι…πολι­τι­κός. Το να ανα­φέ­ρεις  την πράξη της ως μια εξαι­ρε­τικά συγκι­νη­τική και ηρωική πράξη , είναι βέβαια η γνωστή τακτική του να μην κοιτάς το δάσος επειδή δεν συμ­φέ­ρει. Και ναι πρό­κει­ται για μια εξαι­ρε­τικά συγκι­νη­τική κι ανι­διο­τελή επιλογή αντι­στρό­φως ανάλογη προς τις πολι­τι­κές που εφαρ­μό­ζο­νται ως πολι­τι­κές υγείας. Μια πράξη, που δεν πρέπει να επα­να­λη­φθεί, όχι επειδή δεν ήταν ωραία, αλλά γιατί το ασθε­νο­φόρο, το αγαθό της Υγείας γενι­κό­τερα, είναι ΔΙΚΑΙΩΜΑ, απόλυτο, αδιαμ­φι­σβή­τητο, ανα­φαί­ρετο και παρέ­χε­ται από το κράτος, όχι από τον οβολό των πολιτών και δη συντα­ξιού­χων.