Σοφό, αλλά ποιος ακούει…

Χθες συ­νε­δρί­α­σε η Πο­λι­τι­κή Επι­τρο­πή της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας και ο πρω­θυ­πουρ­γός και πρό­ε­δρος του κόμ­μα­τος κ. Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης, είπε πολλά και διά­φο­ρα. Επι­ση­μαί­νω μόνο ότι έσπευ­σε εκ νέου να χα­ρα­κτη­ρί­σει «το 41%» της εκλο­γι­κής νίκης ως «κί­νη­τρο για απο­τέ­λε­σμα και όχι λευκή επι­τα­γή», που δεν επι­τρέ­πει, κατά την απο­στρο­φή του, υπερ­φί­α­λες συ­μπε­ρι­φο­ρές. Σοφά και σωστά έπρα­ξε. Ποιος ακού­ει είναι το θέμα. Γιατί αν κά­ποιοι από τα στε­λέ­χη και τους υπουρ­γούς του το λάμ­βα­ναν υπ’ όψιν τους δεν θα χρεια­ζό­ταν να το επα­να­λά­βει για πολ­λο­στή φορά από το βράδυ των εκλο­γών και μετά. Στο Μα­ξί­μου αντι­λαμ­βά­νο­νται ότι για την κοι­νω­νία στη δεύ­τε­ρη θη­τεία δεν υπάρ­χουν εύ­κο­λα άλ­λο­θι και ότι στρα­βο­πα­τή­μα­τα ή και κρού­σμα­τα αλα­ζο­νεί­ας (που δεν έχουν λεί­ψει μέχρι στιγ­μής) με­τρούν σω­ρευ­τι­κά στα επί­πε­δα απή­χη­σης της κυ­βέρ­νη­σης και στο εύρος εμπι­στο­σύ­νης των πο­λι­τών. αλλά ποιος τον ακού­ει.