Μπλέξαμε πάλι…

Η απο­τε­λε­σμα­τι­κή, δια­χεί­ρι­ση του με­τα­να­στευ­τι­κού-προ­σφυ­γι­κού, προ­κει­μέ­νου να δια­φυ­λα­χθούν τα σύ­νο­ρα, μην έρ­χο­νται και να μην εγκλω­βί­ζο­νται οι πρό­σφυ­γες και οι με­τα­νά­στες στην Ελ­λά­δα, να  δια­σφα­λι­στεί η κοι­νω­νι­κή ει­ρή­νη είναι θέμα με­τα­να­στευ­τι­κής πο­λι­τι­κής και ευ­θύ­νη του κρά­τους αλλά και των εταί­ρων μας, της Ευ­ρω­παϊ­κής Ενω­σης. Η ευ­θύ­νη, αυτής της δια­χεί­ρι­σης δεν ανή­κει σε όλους εμάς τους πο­λί­τες που οφεί­λου­με να εί­μα­στε αλ­λη­λέγ­γυοι προς τους κα­τα­τρεγ­μέ­νους και τα­λαι­πω­ρη­μέ­νους. Ο με­τα­νά­στης και ο πρό­σφυ­γας δεν είναι ο εχθρός μας, αλλά ο συ­νάν­θρω­πός μας, ανε­ξάρ­τη­τα από τις κοι­νω­νι­κές, φυ­λε­τι­κές, εθνι­κές, θρη­σκευ­τι­κές, γλωσ­σι­κές και άλλες δια­φο­ρές. Αξία έχει ο άν­θρω­πος και όχι ό,τι τον προσ­διο­ρί­ζει. Και αν με­ρι­κοί συ­νε­χί­ζουν να εμ­μέ­νουν σε απάν­θρω­πες  αντι­λή­ψεις και αγνο­ούν το μή­νυ­μα της αν­θρω­πιάς προς τους δυ­στυ­χι­σμέ­νους, ξε­ρι­ζω­μέ­νους και πει­να­σμέ­νους, ας κα­τα­λά­βουν, επι­τέ­λους, ότι όλοι έχου­με τα ίδια δι­καιώ­μα­τα στη ζωή. Δεν έχου­με τη δυ­να­τό­τη­τα να δώ­σου­με διέ­ξο­δο στο αδιέ­ξο­δο έχου­με, όμως, την υπευ­θυ­νό­τη­τα να μην κλεί­σου­με τα αυτιά στις κραυ­γές απελ­πι­σμέ­νων… Υ.Γ. Και στην πε­ρί­πτω­ση αυτή, μπλέ­ξα­με με «αρ­μό­διους» και «αναρ­μό­διους». Η γνω­στή πρα­κτι­κή, προ­κει­μέ­νου να μην έχει κα­νείς την ευ­θύ­νη (βλέπε πρό­σφα­τα πλημ­μύ­ρες, φω­τιές)  και το πρό­βλη­μα –εν προ­κει­μέ­νω του με­τα­να­στευ­τι­κού-προ­σφυ­γι­κού- να φτά­νει στο μη πε­ραι­τέ­ρω, με τα γνω­στά απο­τε­λέ­σμα­τα που εντεί­νουν και πολ­λα­πλα­σιά­ζουν τις από­ψεις περί «ει­σβο­λέ­ων», «λα­θρο­πι­θή­κων» «αφή­στε τους να πνι­γούν» και σε ση­μείο βρα­σμού την κοι­νω­νι­κή ει­ρή­νη.