Προεκτάσεις

Βρί­ζει, προ­σβάλ­λει, χει­ρο­δι­κεί, πα­ρά­γει μίσος, ανα­πα­ρά­γει νο­ση­ρά στε­ρε­ό­τυ­πα. Η βίαιη μα­γκιά, που σή­με­ρα πε­ρι­γρά­φε­ται με τον ελα­φρώς γρα­φι­κό όρο «το­ξι­κή αρ­ρε­νω­πό­τη­τα», δεν υπήρ­ξε στην πε­ρί­πτω­ση του Μπέου εμπό­διο, αλλά ασαν­σέρ. Ο,τι κι αν πι­στεύ­ει κα­νείς για τον πο­λι­τι­κό άνδρα, δεν μπο­ρεί να του προ­σά­ψει ότι πα­ρα­πλά­νη­σε κά­ποιον απο­κρύ­πτο­ντας τον αλη­θι­νό του εαυτό. Ολοι ήξε­ραν. Και εκλέ­χθη­κε με με­γά­λο πο­σο­στό. Αντί να σχο­λιά­ζου­με επο­μέ­νως έναν πο­λι­τι­κό άνδρα που ασκεί με συ­νέ­πεια το μόνο είδος πο­λι­τι­κής που θέλει και μπο­ρεί, το αγο­ραίο, θα ήταν προ­τι­μό­τε­ρο και λι­γό­τε­ρο υπο­κρι­τι­κό να εστιά­σου­με στους λαϊ­κούς εντο­λείς του: εκεί­νους που τον ψη­φί­ζουν ξανά και ξανά, που γε­λούν με τα ομο­φο­βι­κά του ξε­σπά­σμα­τα, αντί να ντρα­πούν  όταν ακού­νε εξυ­πνά­δες για «φλώ­ρους» και «λου­λού­δες» και πως οι άντρες «δεν φο­ρά­νε καλ­σόν» και  λύ­νουν τους λο­γα­ρια­σμούς τους με χα­στού­κια ή πως οι γυ­ναί­κες είναι καλές για μα­κα­ρο­νά­δες στο σπίτι κι όχι για τα κοινά. Ο συ­γκε­κρι­μέ­νος πο­λι­τι­κός άν­δρας, είναι απλά το σύμ­πτω­μα. Η νόσος της ελ­λη­νι­κής κοι­νω­νί­ας είναι το πραγ­μα­τι­κό πρό­βλη­μα. Η συ­ντη­ρη­τι­κή, γε­μά­τη αρ­ρε­νο-τί­πο­τα, νο­ση­ρά πα­τριαρ­χι­κή, χρό­νια αρ­ρώ­στια της ελ­λη­νι­κής κοι­νω­νί­ας είναι αθε­ρά­πευ­τη. Εν τέλει η απά­ντη­ση γιατί ψη­φί­ζο­νται μπέοι ( υπάρ­χουν κι άλλοι κι ονό­μα­τα δεν λέμε…) μήπως η απά­ντη­ση είναι πιο απλή από όσο μας βο­λεύ­ει; Μήπως γιατί λέει αυτά που σκέ­φτε­ται ο μέσος ψη­φο­φό­ρος του; Άρα, είναι η προ­έ­κτα­ση του μέσου ψη­φο­φό­ρου του;