Νομίζουμε ότι δεν υπάρχει

Σε οποια­δή­ποτε ευρω­παϊκή χώρα 300.000 παρά­τυ­ποι μετα­νά­στες δεν μπορούν να παρα­μέ­νουν για πάντα «αόρατοι» για το κράτος. Βγήκαν ο Και­ρί­δης και ο Αυγε­νά­κης και είπαν το αυτο­νό­ητο, ότι η χώρα χρειά­ζε­ται εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες εργάτες και μια λύση είναι η νομι­μο­ποί­ηση των μετα­να­στών, πολλοί από τους οποίους ήδη δου­λεύ­ουν (μαύρα).  Οπως το είπε ο κ. Αυγε­νά­κης που δεν του το είχα: «Είναι ένα θέμα το οποίο υπάρχει, νομί­ζουμε ότι δεν υπάρχει ή του­λά­χι­στον υπο­κρι­νό­μα­στε ότι δεν υπάρχει». Αλλά μετά η κυβέρ­νηση το μάζεψε – έρχο­νται και εκλογές. Μόνο με ανοι­χτές αγκάλες δεν υπο­δέ­χθη­καν αρκετοί βου­λευ­τές της Νέας Δημο­κρα­τίας το σχέδιο νομι­μο­ποί­η­σης. Κάποιοι  ακούν τη λέξη «μετα­νά­στης» και κάνουν σαν να τους χτυπάει ηλε­κτρικό ρεύμα, λες και οι Ελληνες μετα­νά­στες δεν συνέ­βα­λαν στα μισά οικο­νο­μικά θαύματα του εξω­τε­ρι­κού. Ακόμη το παρά­δειγμα της ενσω­μά­τω­σης των μετα­να­στών από την Αλβανία τη δεκα­ε­τία του 1990 είναι ένα θετικό προη­γού­μενο. Η χώρα δεν χρειά­ζε­ται ψηφια­κούς νομάδες, χει­ρώ­να­κτες θέλει και απε­γνω­σμένα. Το συγκε­κρι­μένο θέμα είναι πάρα πολύ σοβαρό για να χαθεί κάπου ανάμεσα σε πολι­τι­κούς τακτι­κι­σμούς, είναι ζήτημα επι­βί­ω­σης της οικο­νο­μίας και όχι μόνο.