Κάτι δεν πάει καλά

Αυτή τη στιγμή βρι­σκό­μα­στε μπροστά σε μία πρω­τό­γνωρη συνθήκη. Οικο­νο­μική και περι­βαλ­λο­ντική κρίση, με έντονο κοι­νω­νικό απο­τύ­πωμα.  Η κυβέρ­νηση εμφα­νί­ζει λει­τουρ­γικά προ­βλή­ματα που εκτεί­νο­νται σε όλη τη ραχο­κο­κα­λιά του κρα­τι­κού μηχα­νι­σμού. Το «επι­τε­λικό κράτος» φαί­νε­ται να έχει… εξω­κεί­λει, ενώ σειρά υπουρ­γών έχει απο­δει­χτεί κατώ­τερη προσ­δο­κιών και περι­στά­σεων, στελέχη του  ζουν σε άλλο κόσμο και η αντι­πο­λί­τευση στην πραγ­μα­τι­κό­τητα δεν υπάρχει. Οι πολι­τι­κοί επι­στή­μο­νες λένε, ότι μετά από κατα­στρο­φές οι άνθρω­ποι ανα­ζη­τούν «παρη­γο­ριά» σε αυτόν που θα τους βοη­θή­σει, δηλαδή στις κυβερ­νή­σεις,  όσο και αν ο θυμός παρα­μέ­νει δυνατός. Από τον Κυριάκο Μητσο­τάκη εξαρ­τά­ται επο­μέ­νως το μέλλον μας, ακόμα και οι ζωές μας (έχουμε και χειμώνα μπροστά…). «Και τι δηλαδή παρα­πάνω θα πρέπει να κάνει ο Πρω­θυ­πουρ­γός;», μπορεί να ρωτήσει κάποιος; Το πολύ βασικό εν μέσω της παντο­δυ­να­μίας που του δίνει το εκλο­γικό ποσοστό του( και ακόμη δεν το έχει κάνει): επι­λέ­γει για υπουρ­γούς, κυβερ­νη­τικά στελέχη, διοι­κη­τές οργα­νι­σμών, συνερ­γά­τες σε επι­τε­λι­κές θέσεις, κλπ. χωρίς το κρι­τή­ριο των εσω­κομ­μα­τι­κών ισορ­ρο­πιών, για να επι­βρα­βεύ­σει απο­τυ­χη­μέ­νους πολι­τι­κούς, «τζάκια», σφουγ­γο­κω­λά­ριους, αφι­σο­κολ­λη­τές, παιδιά του κομ­μα­τι­κού σωλήνα. Επι­βάλ­λει τις προ­φα­νείς αρχές δια­κυ­βέρ­νη­σης (καμία δεν τηρεί­ται επαρκώς): λογο­δο­σία, χρηστή διοί­κηση, δια­φά­νεια, αμε­ρο­λη­ψία, αξιο­κρα­τία. O πανί­σχυ­ρος Πρω­θυ­πουρ­γός έχει μια μεγάλη γκάμα εργα­λείων στη διάθεσή του. Που όχι μόνο υπάρ­χουν εκεί έξω, στη διεθνή εμπει­ρία αλλά έχουμε δεσμευ­θεί επα­νει­λημ­μένα ότι θα τα υιο­θε­τή­σουμε. Η χώρα βρί­σκε­ται και πάλι σε μία συμπυ­κνω­μένη, χρονικά, κρίση. Και η απαί­τηση για επα­νεκ­κί­νηση δεν δια­τυ­πώ­νε­ται προ­σχη­μα­τικά, είναι θέμα επι­βί­ω­σης και κοι­νω­νι­κής συνοχής. Η διάχυτη αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά και πάντως το βαρύ κλίμα που έχει δια­μορ­φω­θεί στη χώρα, απαι­τούν άμεσες παρεμ­βά­σεις και κυρίως απο­τε­λε­σμα­τι­κές και ουσίας. Ανα­σκού­μπωμα και ανα­συ­γκρό­τηση είπε ο Πρω­θυ­πουρ­γός. Τι σημαί­νει αυτό; Σημαί­νει αλλαγή σχε­δια­σμού, ανα­κα­τα­νομή προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού, ανεύ­ρεση χρη­μα­το­δό­τη­σης από ευρω­παϊκά κεφά­λαια. Κεφά­λαιο, χρόνο και κόπο. Αλλά και πάλι, όλα αυτά δεν θα έχουν απο­τέ­λε­σμα, αν δεν συνο­δευ­τούν από την ανα­συ­γκρό­τηση ήθους στο πολι­τικό κεφά­λαιο. Αυτό που δια­χει­ρί­ζε­ται τον σχε­δια­σμό και την υλο­ποί­ηση. Από την πρώτη βαθμίδα της (αυτο)διοί­κη­σης, έως το κεντρικό κράτος.