Πένθος και ντροπή

Η κοινή γνώμη είναι συγκλο­νι­σμένη από την τρα­γω­δία στα ανοιχτά της Πύλου. Όχι όλοι. Για κάποιους, το θέμα τους δεν είναι οι ανθρώ­πι­νες ζωές που χάθηκαν. Το θέμα τους είναι ότι κηρύ­χθηκε τρι­ή­μερο εθνικό πένθος. «Γιατί να υπάρξει εθνικό πένθος; Αφού δεν έχουμε να κάνουμε με Έλληνες, αφού το ναυάγιο έγινε σε διεθνή ύδατα, προς τι το εθνικό πένθος; Εχει χαθεί το μέτρο» Αυτή είναι η λογική τους. Λένε χυδαιό­τη­τες για εισβο­λείς και  «λαθραί­ους». Χυδαιό­τη­τες, για μικρά παιδιά που πνί­γο­νται στα αμπάρια των σαπι­σμέ­νων καϊκιών κι έπειτα τα ξεβρά­ζει η θάλασσα. που δεν θα γρα­φτούν σε αυτό το κείμενο. Η ενέρ­γεια του Ιωάννη Σαρμά, υπη­ρε­σια­κού Πρω­θυ­πουρ­γού, να βάλει «φρένο» σε μια ολό­κληρη χώρα που ήδη βρί­σκε­ται στη διο­νυ­σιακή νιρβάνα του ελλη­νι­κού καλο­και­ριού, δείχνει και ενσυ­ναί­σθηση και πολι­τικά κότσια. Η καλύ­τερη απά­ντηση σε όλους τους απάν­θρω­πους, έρχεται από τον Γαβριήλ Χαρίτο που γράφει σε ανάρ­τησή του στα social media: « Το εθνικό πένθος που κήρυξε η πατριδα μας, η μικρή μας, η αγα­πη­μένη, η μονα­δική μας Ελλα­δι­τσα, την τιμά.  Μια χώρα μικρή με τόσα προ­βλή­ματα, για χρόνια τώρα έχει ανα­λά­βει ένα δυσβά­στα­χτο βάρος που δεν μπορεί να δια­χει­ρι­στεί ούτε ως κρα­τι­κός μηχα­νι­σμός, ούτε ως οικο­νο­μία, ούτε ως κοι­νω­νία. Και όμως, σπεύδει να σώσει ζωές, να απα­λύ­νει τον πόνο όπως και όσο μπορεί.  Και κήρυξε τρι­ή­μερο πένθους. Αντι­θέ­τως, η Ευρω­παϊκή Ένωση με το νομικό πλαίσιο που επέ­βα­λαν οι χώρες-μέλη του ευρω­παϊ­κού βορρά, εκμε­ταλ­λευό­με­νες την οικο­νο­μική κρίση που αντι­με­τώ­πιζε (και συνε­χί­ζει να αντι­με­τω­πί­ζει) ένας από τους «αδύ­να­μους κρίκους» της και θεσμο­θε­τώ­ντας κανο­νι­σμούς και δια­δι­κα­σίες  σύμφωνα με τα δικά τους μέτρα και σταθμά και μόνο, καλο θα ήταν να κηρύξει ενα δικό της τρι­ή­μερο ντροπής. Τρι­ή­μερο πένθους για μας. Τρι­ή­μερο ντροπής για τις Βρυ­ξέλ­λες. Ένα τρι­ή­μερο όλο δικό της. Της δικής της ντροπής.  Εύχομαι να σωθούν όσες περισ­σό­τε­ρες ζωές γίνεται. Μεγάλη τρα­γω­δία.»