Κώστας Χατζηεμμανουήλ: Σε ηλικία 94 χρόνων κατακτά στον στίβο παγκόσμια πρωταθλήματα

O 94χρονος Δωδε­κα­νή­σιος αθλητής, Κώστας Χατζηεμ­μα­νουήλ απο­τε­λεί πλέον παγκό­σμιο φαι­νό­μενο, αφού δεν σταματά να κατακτά μετάλ­λια και πρω­τα­θλή­ματα το ένα μετά το άλλο και να γράφει ιστορία.

Ο Κώος αθλητής ο οποίος έχει χαρα­κτη­ρι­στεί ως παγκό­σμιο φαι­νό­μενο, ανέβηκε ακόμα πιο ψηλά στην Ιστορία κατα­κτώ­ντας τέσσερα μετάλ­λια -ένα χρυσό, ένα αση­μέ­νιο και δύο χάλκινα- στο Παγκό­σμιο Πρω­τά­θλημα Κλει­στού Στίβου για αθλητές άνω των 35 ετών στο Τορούν της Πολω­νίας.

Στην αθλη­τική του δια­δρομή η οποία ξεκί­νησε στα 80 του χρόνια, κατέ­κτησε πάνω από 35 μετάλ­λια εκ των οποίων τα περισ­σό­τερα χρυσά!

Ξεκί­νησε να ασχο­λεί­ται με τον αθλη­τι­σμό στα 80 του χρόνια, όταν ο ελεύ­θε­ρος χρόνος του και οι δου­λειές του πλέον του το επέ­τρε­ψαν, εκπλήσ­σο­ντας τα παιδιά και τα εγγόνια του γι’ αυτή του την απόφαση.

Όπως ο ίδιος έχει εξο­μο­λο­γη­θεί στη «δ», όταν ήταν 76 ετών, διε­ξή­χθη­σαν στην Κω πανελ­λή­νιοι αγώνες στίβου βετε­ρά­νων και πήγε μαζί με τον γιο του να τους παρα­κο­λου­θή­σουν. «Οταν είδα τους ανθρώ­πους της ηλικίας μου να τρέχουν, τότε του είπα “μωρέ Νίκο, έτσι τρέχουν στα 80 τους χρόνια; Αν το ήξερα, θα ελάμ­βανα μέρος κι εγώ!”. Επειτα, από τέσσερα χρόνια, έγιναν πάλι αγώνες στην Κω, εγώ ήμουν ήδη 80 ετών και απο­φά­σισα να λάβω μέρος. Χωρίς καμία ιδιαί­τερη προ­ε­τοι­μα­σία βγήκα πρώτος στα 100 μέτρα. Στο ίδιο έτος, ακο­λού­θη­σαν αγώνες βετε­ρά­νων στη Λάρισα όπου απο­φά­σισα να πάρω κι εκεί μέρος στα 100 αλλά και στα 200 μέτρα αυτή τη φορά και βγήκα πάλι πρώτος. Μετά πλέον άρχισα να λαμβάνω μέρος στους αγώνες κάθε χρόνο συστη­μα­τικά. Τον τρίτο χρόνο, έγιναν αγώνες στην Τουρκία, πήγα κι εκεί και βγήκα στα 100 και στα 200 μέτρα τρίτος, στα 400 βγήκα πρώτος με μεγάλη διαφορά από τον δεύτερο. Τον τέταρτο χρόνο πήγα στην Ουγ­γα­ρία σε παγκό­σμιους αγώνες, όπου βγήκα πρώτος στα 200 μέτρα και έκτοτε ελάμ­βανα μέρος σε όλους τους αγώνες. Στο παγκό­σμιο δεν πήγαινα τότε διότι ασχο­λιό­μουν με τα κρασιά και Αύγου­στο μήνα δεν μπο­ρούσα να αφήσω τις δου­λειές μου για να τρέξω. Σε πανελ­λή­νιους, βαλ­κα­νι­κούς και πανευ­ρω­παϊ­κούς έβγαινα πάντα πρώτος»!

Ως αθλητής, όπως λέει, αυτό που τον ενδια­φέ­ρει είναι να βγει πρώτος! «Τρέχω με τον ίδιο ζήλο που έτρεχα και όταν ήμουν νέος. Ετοι­μά­ζο­μαι, κάνω προ­πο­νή­σεις και πηγαίνω στους αγώνες απο­φα­σι­σμέ­νος για την νίκη. Δίπλα μου έχω την οικο­γέ­νειά μου, κάνουμε μαζί προ­πο­νή­σεις».

Οι φίλοι, όπως εξο­μο­λο­γή­θηκε στη «δ», στην αρχή δεν τον πίστευαν και παρότι είναι κι αυτοί περή­φα­νοι, μέχρι σήμερα εξα­κο­λου­θούν να τον πει­ρά­ζουν! «Μου λένε -για να με πειράξουν- ότι αγοράζω τα μετάλ­λια από το Μονα­στη­ράκι και τα φέρνω στην Κω! Ομως είναι υπε­ρή­φα­νοι για μένα και πανη­γυ­ρί­ζουμε μαζί τις επι­τυ­χίες μου. Βέβαια, πέρα από τους φίλους μου και πολλοί άνθρω­ποι που δεν γνωρίζω προ­σω­πικά, με χαι­ρε­τούν στο δρόμο, μου δίνουν συγ­χα­ρη­τή­ρια. Οχι μόνο στην Κω, αλλά και αλλού όπου πηγαίνω»!

Ο κ. Κ. Χατζηεμ­μα­νουήλ, έχει δου­λέ­ψει πολύ στη ζωή του και οι δια­κρί­σεις που μετρά δεν αφορούν μόνο στον αθλη­τικό στίβο αλλά και στον επαγ­γελ­μα­τικό: «Εργά­στηκα λεβέ­ντικα και έκανα περιου­σία, ένα ξενο­δο­χείο, ένα οινο­ποιείο που τολμώ να πω ότι κάνουμε τα καλύ­τερα κρασιά όχι μόνο σε πανελ­λα­δικό επίπεδο καθώς τα κρασιά μας έχουν λάβει πολλές διε­θνείς δια­κρί­σεις». Ο ίδιος εργά­στηκε σκληρά από μικρό παιδί. Ηταν και ο πατέρας του οινο­ποιός και τον βοη­θούσε από την εποχή που ακόμα δεν υπήρχαν μηχα­νή­ματα και χρη­σι­μο­ποιού­σαν σε πατη­τή­ρια, κάνο­ντας δου­λειές στα αμπέλια. Όπως λέει δεν θα ήθελε να είχε ξεκι­νή­σει ενω­ρί­τερα την ενα­σχό­ληση με τον αθλη­τι­σμό γιατί δεν θα είχε κατα­φέ­ρει επαγ­γελ­μα­τικά όλα αυτά που πέτυχε και που σήμερα του επι­τρέ­πουν να καλύ­πτει όλα τα έξοδα που απαι­τού­νται για τη συμ­με­τοχή του στους αγώνες και τις προ­πο­νή­σεις, αφού όλα τα πλη­ρώ­νει από την τσέπη του!

Οσον αφορά στον χαρα­κτη­ρι­σμό του ως παγκό­σμιο φαι­νό­μενο, ο ίδιος ανα­φέ­ρει: Τρέχω με συνα­θλη­τές ιδίας ηλικίας -αλλάζουμε κατη­γο­ρία ανά πενταετία- αλλά τόσες δια­κρί­σεις δεν έχει κατα­φέ­ρει κανείς άλλος γι΄αυτό και με χαρα­κτη­ρί­ζουν ως παγκό­σμιο φαι­νό­μενο.

Οσο για το τι του δίνει δύναμη; Ο ίδιος απαντά αφο­πλι­στικά: «Πίνω κρασί Χατζηεμ­μα­νουήλ! Δύναμη είχα πάντα στη ζωή μου, δεν υπήρξα τεμπέ­λης. Ακόμα και στην εργασία μου όμως, είχα αθλη­τικό ρυθμό. Ποιος να μου έλεγε βέβαια ότι κάποτε θα γινό­μουν Παγκό­σμιος Πρω­τα­θλη­τής! Αν μου το έλεγε κανείς σε νεα­ρό­τερη ηλικία ότι θα είχα αυτή την πορεία, θα τον έβγαζα τρελό!».

Προ­σέ­χει πολύ τη δια­τροφή του στην οποία δεν παρα­λεί­πει, όπως τονίζει, να συμπε­ρι­λαμ­βά­νει και το κρασί «Χατζηεμ­μα­νουήλ»: «Ο,τι τρώτε εσείς τρώγω κι εγώ, τα συνη­θι­σμένα φαγητά που κάνει κάθε σπίτι. Το πρωί κάνω μια εξαί­ρεση και τρώγω στα­φί­δες μαύρες, αμύ­γδαλα, καρύδια, μούστο στα­φυ­λιού, καρότο, ιππο­φαές και αυτά όλα τα βάζω στο μπλέ­ντερ μέρα παρά μέρα. Πίνω καφέ με ταχίνι και λίγο τυρί. Αυτά τρώω για πρωινό. Κατά τα άλλα τρώγω κρέας, ψάρια, όσπρια αρκετά και φρούτα. Και κρασί Χατζηεμ­μα­νουήλ».

Οσο για το πώς πανη­γυ­ρί­ζει τις νίκες του, λέει πως όταν τελειώ­σουν οι αγώνες βγαίνει με τους συνα­θλη­τές του σε κέντρα δια­σκε­δά­σεως «και τρώμε, πίνουμε, χορεύ­ουμε και τρα­γου­δάμε».