Στο ΣτΕ προσφεύγει ο Δήμος Ρόδου για να ανακόψει αναδρομική διεκδίκηση καταβληθέντος ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ.

Ενώπιον του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας θα κριθεί μετά την απόφαση του Δήμου Ρόδου να ασκήσει αναι­ρέ­σεις κατά απο­φά­σεων του Μονο­με­λούς Εφε­τείου Πει­ραιώς που δικαί­ω­σαν την Καζίνο Ρόδου ΑΕ το μείζον θέμα της ανα­δρο­μι­κής διεκ­δί­κη­σης ΔΗΦΟΔΩ.

Η ιδιαι­τε­ρό­τητα των υπο­θέ­σεων αυτών, έγκει­ται στο ό,τι δηλαδή πριν ακόμη την κατάρ­γηση του φόρου ως αντι­συ­νταγ­μα­τι­κού με τις υπ. αρ. 4504-05/2014 απο­φά­σεις της Ολο­μέ­λειας του ΣτΕ και πριν επίσης ακόμη στη συνέ­χεια των ως άνω απο­φά­σεων, θεσπι­σθεί η διάταξη της παρ. 9 υποπ. Δ12 άρθρου 2 Ν. 4336/2015 με την οποία καταρ­γή­θηκε και δια νόμου ο ΔΗΦΟΔΩ και επι­πλέον ορί­σθηκε ότι κατα­βλη­θέ­ντα ποσά δεν ανα­ζη­τού­νται, η εται­ρεία ΚΑΖΙΝΟ Α.Ε είχε ζητήσει την επι­στροφή κατα­βλη­θέ­ντων ποσών δια της υπο­βο­λής αντί­στοι­χων ανα­κλη­τι­κών δηλώ­σεων ΔΗΦΟΔΩ, οι οποίες σιω­πη­ρώς απορ­ρί­φθη­καν και στη συνέ­χεια, ασκή­θη­καν οι παρα­πάνω δικα­στι­κές προ­σφυ­γές ενώπιον του Μονο­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου για τις επι­στρο­φές κατα­βλη­θέ­ντων ποσών.

Εκδό­θη­καν 8 απο­φά­σεις του Γ’ Τμή­μα­τος του Μονο­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πει­ραιώς, οι οποίες είναι όλες απορ­ρι­πτι­κές των εφέσεων του Δήμου Ρόδου και ο Δήμος Ρόδου έχει πλέον δρο­μο­λο­γή­σει την άσκηση αναι­ρέ­σεων.

Πιο συγκε­κρι­μένα, ο Δήμος Ρόδου είχε ασκήσει ενώπιον του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πει­ραιώς 8 όμοιες εφέσεις κατά αντί­στοι­χων απο­φά­σεων του Μονο­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, με τις οποίες είχαν γίνει δεκτές προ­σφυ­γές της εται­ρείας «ΚΑΖΙΝΟ ΡΟΔΟΥ Α.Ε.» απο­δό­σεως – επι­στρο­φής κατα­βλη­θέ­ντων ποσών ΔΗΦΟΔΩ, συνο­λι­κού ποσού κεφα­λαίου 1.581.826,90 ευρώ, δεχό­μενο το πρω­το­βάθ­μιο Δικα­στή­ριο ότι δεν έχει παρα­γρα­φεί η αξίωση της εται­ρείας ΚΑΖΙΝΟ Α.Ε. και ότι σύμφωνα με την υπ. αρ. 4504/2014 απόφαση της Ολο­μέ­λειας του Συμ­βου­λίου Επι­κρα­τείας, ο ΔΗΦΟΔΩ αντί­κει­ται στο Σύνταγμα.

Οι 8 Εφέσεις του Δήμου Ρόδου εκδι­κά­σθη­καν στην έδρα του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πει­ραιώς στις 07-10-2021 ερήμην της εφε­σί­βλη­της εται­ρείας, μη δεχθέν το Δικα­στή­ριο αίτημα ανα­βο­λής λόγω εκκρε­μο­δι­κίας παρό­μοιου ζητή­μα­τος προς εκδί­καση στο ΣτΕ, παρα­στα­θέ­ντος δηλαδή στις επί των εφέσεων δίκες μόνο του Δήμου Ρόδου.

Μετά τις ως ανωτέρω εκδι­κά­σεις των Εφέσεων, εκδό­θη­καν οι υπ. αρ. Α122/2022, Α123/2022, Α267/2022, Α268/2021, Α445/2022, Α446/2022, Α127/2022, Α126/2022, Α267/2022, Α268/2022 αντί­στοι­χες απο­φά­σεις του Γ’ Τμή­μα­τος του Μονο­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πει­ραιώς, οι οποίες είναι απορ­ρι­πτι­κές των Εφέσεων του Δήμου Ρόδου.

Χθες μάλιστα απο­φα­σί­στηκε η ανάθεση του όλου θέματος στο γραφείο της Δικη­γο­ρι­κής Εται­ρείας των καθη­γη­τών Διοι­κη­τι­κού Δικαίου της Νομικής Σχολής του Δημο­κρί­τειου Πανε­πι­στη­μίου Θράκης κ.κ. Κων­στα­ντί­νου Ρέμελη και Αθα­νά­σιου Τσιρωνά, με την επω­νυ­μία «Ρέμελης-Τσιρωνάς και Συνερ­γά­τες Δικη­γο­ρική Εται­ρεία».

Σημειώ­νε­ται ότι στο ΣτΕ εκκρε­μεί και η αναί­ρεση γνωστής ξενο­δο­χεια­κής εται­ρείας της Ρόδου κατά απο­φά­σεως του Τρι­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πει­ραιώς με αντι­κεί­μενο ακύρωση και επι­στροφή κατα­βλη­θέ­ντος ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ.

Πιο συγκε­κρι­μένα, εκκρε­μεί ενώπιον του Β’ Τμή­μα­τος του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας η από 02-06-2019 αίτηση αναι­ρέ­σεως της ανώ­νυ­μης εται­ρείας «ΕΣΠΕΡΙΑ Α.Ε. ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ» για απόδοση ως αχρε­ω­στή­τως κατα­βλη­θέ­ντων ποσών ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ από το 1994 μέχρι το 2014, ύστερα από την απόρ­ριψη προ­σφυ­γής που άσκησε με την υπ’αρ. 2229/2018 απόφαση του Τρι­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πει­ραιώς.

Σύμφωνα με την τελευ­ταία απόφαση του Η’ Τμή­μα­τος του Τρι­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πει­ραιώς απορ­ρί­φθηκε η προ­σφυγή της ξενο­δο­χεια­κής εται­ρείας για την επι­στροφή κατα­βλη­θέ­ντος ΔΗΦΟΔΩ ύψους 3.127.000 ευρώ, δεχθέν το Δικα­στή­ριο ότι υπάρχει ταύτιση με το δημόσιο συμ­φέ­ρον των δημο­σιο­νο­μι­κών συνε­πειών για τις οποίες θεσπί­σθηκε η ανα­δρο­μική μη ανα­ζή­τηση κατα­βλη­θέ­ντων ποσών ΔΗΦΟΔΩ σύμφωνα με τη διάταξη της παρ. 9 υποπ. Δ12 άρθρου 2 Ν. 4336/2015.

Το νομικό πεδίο δηλαδή στο θέμα της ανα­δρο­μι­κής διεκ­δί­κη­σης του ΔΗΦΟΔΩ είναι ακόμη ρευστό καθώς δεν υφί­στα­ται απόφαση του Ανώ­τα­του Ακυ­ρω­τι­κού που για πρώτη φορά θα κρίνει με την αίτηση αναί­ρε­σης της ξενο­δο­χεια­κής εται­ρείας.

Σημειώ­νε­ται ότι σύμφωνα με το αντί­θετο σκε­πτικό των απορ­ρι­πτι­κών απο­φά­σεων του Μονο­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πει­ραιώς, αφενός μεν η διάταξη της παρ. 9 υποπ. Δ12 άρθρου 2 Ν. 4336/2015, κατά την οποία κατα­βλη­θέ­ντα ποσά δεν ανα­ζη­τού­νται, θεσπί­σθηκε μετά τη δημο­σί­ευση της πρω­τό­δι­κης – εκκα­λου­μέ­νης από­φα­σης και αφε­τέ­ρου ελλεί­πει το δημόσιο συμ­φέ­ρον μη ταυ­τι­ζό­μενο κατά την κρίση του με το ταμειακό συμ­φέ­ρον, επι­κα­λού­μενο ως νομο­λο­γία τις ΟλΣτΕ 542/1999, ΣτΕ 1818/2018 και ΣτΕ 1438/2020.

Επίσης, δεν δέχθηκε την παρα­γραφή που προ­βλή­θηκε με το υπό­μνημα, απορ­ρί­πτο­ντας σιωπηρά και άλλα ζητή­ματα που τέθηκαν και επί του παρα­δε­κτού των προ­σφυ­γών αυτε­παγ­γέλ­τως εξε­τα­ζό­μενα.

Για τον Δήμο Ρόδου αφενός μεν προ­κύ­πτει σύγκρουση με τα ως άνω αντί­θετα που δέχθηκε το ίδιο Δικα­στή­ριο σε αυξη­μένη από αυτό τριμελή σύνθεση, αφε­τέ­ρου δε σύγκρουση και με το ΣτΕ καθόσον κατά την παγιω­μένη νομο­λο­γία του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας, υπάρχει πλήρης ταύτιση των δημο­σιο­νο­μι­κών συνε­πειών με το δημόσιο συμ­φέ­ρον.

Επί πλέον και ως προς την ανα­δρο­μι­κό­τητα της διά­τα­ξης μη ανα­ζή­τη­σης κατα­βλη­θέ­ντων, οι απορ­ρι­πτι­κές παρα­πάνω κοι­νο­ποι­η­θεί­σες τέσ­σε­ρις απο­φά­σεις, συγκρού­ο­νται επίσης και με τη νομο­λο­γία του ΣτΕ που ανα­φέ­ρε­ται μεν σε αδυ­να­μία ορι­σμέ­νων εκκρε­μου­σών στα Δικα­στή­ρια ανα­δρο­μι­κών ουσια­στι­κών ρυθ­μί­σεων, όχι όμως επί «υπο­θέ­σεων που εκδι­κά­ζο­νται ήδη σε δεύτερο βαθμό», όπως διε­λή­φθη στις παρα­πάνω απο­φά­σεις, αλλά μόνον εφόσον ήδη έχουν εκδοθεί τελε­σί­δι­κες απο­φά­σεις δικα­στη­ρίου ή υπάρ­χουν εκκρε­μείς δίκες ενώπιον του αναι­ρε­τι­κού δικα­στη­ρίου.