Θανάσης Καρτερός: Ο δικός μας Νεκτάριος

Ούτε βου­λευ­τής, ούτε υπουρ­γός, ούτε πολι­τι­κός. Νεκτά­ριος ήταν και θα παρα­μεί­νει

Νωρίς μας έφυγε ο Νεκτά­ριος. Και όταν λέω μας έφυγε, κλείνει πολλούς αυτό το μας. Γιατί συνη­θί­ζουμε να το λέμε ως φόρο τιμής και έκφραση απο­χαι­ρε­τι­σμού, αλλά όταν μιλάμε για τον Σαντο­ρι­νιό, αυτή η λέξη -μας- κλείνει το πένθος, το δύσκολο δάκρυ και το αίσθημα απώ­λειας. Μετέ­χουμε πολλοί στην απώλεια. Που ξέραμε, αλλά δεν θέλαμε να το πιστέ­ψουμε. Το φοβό­μα­σταν, το συζη­τού­σαμε, αλλά ούτε να το σκε­φτούμε ότι κάποια στιγμή θα συμβεί. Δεν πα’ να… ο καρ­κί­νος και οι χημειο­θε­ρα­πείες και η ταλαι­πω­ρία. Ο Νεκτά­ριος έδινε με τόσο κου­ρά­γιο και χαμό­γελο τη μάχη του, ώστε τελικά να κατα­φέ­ρει το ανα­πό­φευ­κτο να γίνει ανα­πά­ντεχο.

Μάχη όχι μόνο στους για­τρούς και στα νοσο­κο­μεία. Αλλά και στη Βουλή, και στον κόσμο, και στην Κου­μουν­δού­ρου. Και στην Τήλο να δηλώνει ότι πάει καλά, έτσι που να καθη­συ­χά­ζει τους φίλους του. Για να ανα­χω­ρή­σει τελικά σεμνά, όπως έζησε, απο­χαι­ρε­τώ­ντας μας όλους, και τον εαυτό του, πριν λίγες μέρες με μια ανάρτηση-δήλωση εμπι­στο­σύ­νης στις ιδέες που τον κρα­τού­σαν ωραίο και αξιο­πρεπή για πολλά χρόνια. Και τις κρα­τούσε ζωντα­νές για πολλά χρόνια. Γιατί οι ιδέες το έχουν αυτό το συνή­θειο. Πιο πολύ από τα υπε­ρή­φανα λόγια ζουν και ανθί­ζουν στα ταπεινά έργα, στη δύσκολη καθη­με­ρι­νό­τητα, στα συν και τα πλην των ανθρώ­πων που τις εκφρά­ζουν και τις υπη­ρε­τούν.

Βαρ­κά­ρης της ελπίδας και καπε­τά­νιος του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., όλα τα λιμάνια στη Δωδε­κά­νησο τον ήξεραν και τον αγα­πού­σαν τον Νεκτά­ριο. Γιατί μπορεί να ήταν σπου­δαγ­μέ­νος, να έγινε από επι­κε­φα­λής στα Δωδε­κά­νησα ενός μικρού αρι­στε­ρού κόμ­μα­τος βου­λευ­τής και υπουρ­γός, αλλά δεν απο­γειώ­θηκε ποτέ. Δεν φλυα­ρούσε ποτέ για να ξεχω­ρί­σει απ’ τον κόσμο. Μιλούσε και χαμο­γε­λούσε για να σμίξει τον κόσμο. Κι όποιος είχε την τύχη να τον ακούσει να μιλάει στους ανθρώ­πους χωρίς τη δουλεία του μικρο­φώ­νου, του επι­φύ­λασσε την πιο μεγάλη τιμή. Γκρι­νιά­ζο­ντας λιγάκι: Τι σόι βου­λευ­τής, υπουρ­γός, πολι­τι­κός είν’ αυτός; Σαν κι εμάς μιλάει και φέρεται.

Ούτε βου­λευ­τής, ούτε υπουρ­γός, ούτε πολι­τι­κός. Νεκτά­ριος ήταν και θα παρα­μεί­νει. Ο δικός μας Νεκτά­ριος. Που ήταν μεγάλη τύχη ότι τον γνω­ρί­σαμε και μας χαρί­στηκε το χαμό­γελό του. Και έτσι θα τον θυμό­μα­στε.

Πηγή avgi.gr