Οι Ιππότες αναβιώνουν στην Μεσαιωνική Πόλη της Ρόδου!

Ανάμεσα στους ταξι­διώ­τες που ανα­ζη­τού­σαν τις βαλί­τσες τους στον ιμάντα απο­σκευών, διέ­κρινα δύο νέους με μακριά μαλλιά. «Τα σπαθιά θα έρθουν αύριο το πρωί με το πλοίο», ακούω τον έναν από τους δύο να λέει. Σε λίγη ώρα τους βλέπω να επι­βι­βά­ζο­νται σε ένα ταξί μαζί με έναν άντρα μεγα­λο­πρεπή στην όψη, σαν βγαλ­μένο από άλλη εποχή, και μια κοπέλα που κρα­τούσε στα χέρια της ένα πέπλο με τρια­ντά­φυλλα.

Κάπως έτσι, με ένα γλί­στρημα πίσω στον χρόνο που μόνο στα όνειρα μπορείς να νιώσεις, ξεκί­νησε η εμπει­ρία του φετινού 8ου Μεσαιω­νι­κού Φεστι­βάλ της Ρόδου που πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε την περα­σμένη εβδο­μάδα σε χώρους της Παλιάς Πόλης.

Με συγκι­νεί πάντα όταν αξιό­λο­γες δράσεις της περι­φέ­ρειας, τις οποίες δεν γνω­ρί­ζαμε καν ότι συνέ­βαι­ναν, έρχο­νται στην επι­φά­νεια. Αυτό ήταν το συναί­σθημα που κυριάρ­χησε κατά τη διάρ­κεια ενός φεστι­βάλ που εξε­λίσ­σε­ται, φέτος ανα­νε­ω­μένο, όπως είπαν πολλοί θεατές.

Πέρασμα στον 15ο αιώνα

Η κεντρική σκηνή στην ατμο­σφαι­ρική πλατεία Αργυ­ρο­κά­στρου (27-28/6) γέμισε ως διά μαγείας με ξιφο­μά­χους (οι νέοι του αερο­δρο­μίου!), με ξυλο­πό­δα­ρους ντυ­μέ­νους σαν ξωτικά του δάσους που χόρευαν με τη συνο­δεία τυμπά­νων.

Καθώς νύχτωνε, το πέρασμα ανάμεσα στο παρόν και το παρελ­θόν της Παλιάς Πόλης όλο και μίκραινε, μέχρι που τόσο φυσικά μπο­ρού­σες να πεις ότι ένα βράδυ βρέ­θη­κες στη Ρόδο του 15ου αιώνα.

Με το τελευ­ταίο φως της ημέρας, ο πλα­νό­διος γελω­το­ποιός έπαιξε με τα παιδιά. Λίγο αργό­τερα ένας παρα­μυ­θάς με ένα τερά­στιο βιβλίο τα πήρε σε μια άκρη για να πουν ιστο­ρίες. Καπνοί σηκώ­θη­καν από το εργα­στήρι των αλχη­μι­στών, ηθο­ποιοί (Trio Bastardi) και χορεύ­τριες (Ομάδα Οριε­ντάλ του Πανε­πι­στη­μίου Ρόδου) ψυχα­γώ­γη­σαν τον κλοιό των θεατών που όλο και μαζευό­ταν για να παρα­κο­λου­θή­σει αυτό το ολο­ζώ­ντανο μεσαιω­νικό «θέατρο δρόμου». Ανάμεσά μας κυκλο­φο­ρού­σαν αλη­θι­νοί ιππότες…

Την ίδια ώρα περα­στι­κοί μπο­ρού­σαν να στα­μα­τή­σουν στους πάγκους με τους παρα­δο­σια­κούς τεχνί­τες αλλά και στο καπη­λειό στην άκρη της πλα­τείας που σέρβιρε μπίρες. Κεντρική εκδή­λωση ήταν η παρά­σταση το «Θανα­τικό της Ρόδου» (σε σκη­νο­θε­σία της Μαρίας Μανιώτη), που εμπνεύ­στηκε και οργά­νωσε η Αννα Αχιολά, καλ­λι­τε­χνική διευ­θύ­ντρια του συλ­λό­γου Μεσαιω­νι­κού Ρόδου, ο οποίος είναι ο κύριος οργα­νω­τής του Μεσαιω­νι­κού Φεστι­βάλ. Επίσης και τις δύο ημέρες παρου­σιά­στηκε στην πλατεία Αργυ­ρο­κά­στρου η περ­φόρ­μανς χορού «Σε έναν ιππότη» (Σ. Βούλ­γαρη) και στην Οπλο­θήκη De Milly η παρά­σταση κου­κλο­θε­ά­τρου για ενή­λι­κες της Κατε­ρί­νας Σοπίδη.

«Από μικρή ονει­ρευό­μουν να ανα­βιώσω την εποχή των ιπποτών, θα φταίνε μάλλον τα τείχη που περι­βάλ­λουν την πόλη και εμπνέ­ουν», μου λέει η Αννα Αχιολά σε μια από τις λίγες στιγμές που βρήκε χρόνο να χαλα­ρώ­σει. Με τη βοήθεια ομάδας εθε­λο­ντών έχει δου­λέ­ψει με πάθος για να εκπλη­ρώ­σει το όνειρό της.

Ενα κεφά­λαιο της ελλη­νι­κής Ιστο­ρίας, αυτό της Φρα­γκο­κρα­τίας που παρα­μέ­νει στο περι­θώ­ριο; Η αξιο­ποί­ηση του ντόπιου δυνα­μι­κού; Η αυθε­ντική ανα­βί­ωση μιας εποχής; Το συναί­σθημα που μπορεί να υπο­κι­νή­σει ένας χώρος όπως η Παλιά Πόλη της Ρόδου; Σε αυτά τα ερω­τή­ματα θα μπο­ρούσε κανείς, με αφορμή το Μεσαιω­νικό Φεστι­βάλ, να συζητά για ώρες.

Ανα­ζη­τώ­ντας τον δράκο

Δεν τέλειω­σαν όλα με την παρέ­λαση μέσα από τα στενά της πόλης αλλά με το παι­χνίδι ανα­ζή­τη­σης του δράκου που ξεκί­νησε την Κυριακή από την πύλη D’ Amboise.

Οι ξιφο­μά­χοι έβγαλαν τις στολές τους και περι­πλα­νή­θη­καν στην κοιλάδα των πετα­λού­δων. Ο άντρας με την κοπέλα ντυμένη σαν πρι­γκί­πισσα περ­πά­τη­σαν ώς το Παλάτι του Μεγάλου Μαγί­στρου, χαλά­ρω­σαν στην Οικία του Χασάν Μπέη κι ύστερα επέ­στρε­ψαν στην Παναγία του Μπούρ­γκου για μια δια­φο­ρε­τική εκδοχή της περ­φόρ­μανς τους: «Ο ύπνος βαραί­νει τα βλέφαρα μου ιππότη. Επι­στρέφω, επι­στρέφω στην Αβαλον, στη χώρα της αιώνιας χαράς»…

kathimerini