H Historica ανοίγει τις πύλες της!

Η Historica ανοί­γει σή­με­ρα τις πύλες της, με την έκ­θε­ση του πα­λιού πο­δη­λά­του, που θα φι­λο­ξε­νη­θεί και φέτος στο μου­σείο Νε­ο­ελ­λη­νι­κής τέ­χνης και συ­γκε­κρι­μέ­να στη νέα πτέ­ρυ­γα του «Νε­στο­ρι­δεί­ου» Με­λά­θρου. Ο διορ­γα­νω­τής Πο­δη­λα­τι­κός Όμι­λος Ιβί­σκος, ο Γιώρ­γος Βο­για­τζής, η Νεμρά Μπά­στια­λη και ο Μι­χά­λης Καρ­πα­θά­κης έχουν ρυθ­μί­σει όλες τις τε­λευ­ταί­ες λε­πτο­μέ­ρειες για να στε­φθεί και φέτος με από­λυ­τη επι­τυ­χία. Ο Μι­χά­λης Καρ­πα­θά­κης (δεξιά στη φωτό) λόγω επαγ­γελ­μα­τι­κών υπο­χρε­ώ­σε­ων δεν θα είναι φέτος «παρών», ωστό­σο απέ­στει­λε το δικό του χαι­ρε­τι­σμό. Ανα­λυ­τι­κά, όσα ανα­φέ­ρει:

«Αγα­πη­τοί φίλοι του πο­δη­λά­του, οι επαγ­γελ­μα­τι­κές μου υπο­χρε­ώ­σεις φέτος δεν μου επι­τρέ­πουν να είμαι παρών στις εκ­δη­λώ­σεις της τέ­ταρ­της πλέον HISTORICA και να απο­λαύ­σου­με όλοι μαζί αυτές τις υπέ­ρο­χες και μο­να­δι­κές εμπει­ρί­ες που θα σας προ­σφέ­ρει. Θα ήθελα να χρη­σι­μο­ποι­ή­σω το πιο απλό αλλά και συγ­χρό­νως το πιο δυ­να­τό ερ­γα­λείο το οποίο δεν το επη­ρε­ά­ζουν οι απο­στά­σεις. Θα ήθελα μέσα από αυτό το μή­νυ­μα να σας πα­ρο­τρύ­νω και εγώ με το δικό μου τρόπο να πα­ρευ­ρε­θεί­τε και να πά­ρε­τε μέρος στις εκ­δη­λώ­σεις της HISTORICA. Ελάτε να ζή­σε­τε μο­να­δι­κές εμπει­ρί­ες, να νιώ­σε­τε την ελευ­θε­ρία της κί­νη­σης και τις σκέ­ψης. Ελάτε να νιώ­σε­τε την ελευ­θε­ρία που κρύ­βει μέσα του ο εαυ­τός σας, να βιώ­σε­τε μο­να­δι­κές εμπει­ρί­ες που θα ση­μα­δέ­ψουν θε­τι­κά την ζωή σας. Δώστε την ευ­και­ρία στα παι­διά σας να γνω­ρί­σουν την ψυ­χι­κή δύ­να­μη που είναι κρυμ­μέ­νη μέσα τους, μέσα από την κί­νη­ση, να κα­τα­λά­βουν ότι οι εμπει­ρί­ες δεν δη­μιουρ­γού­νται μπρο­στά από μία οθόνη αλλά μέσα από την αρ­μο­νι­κή κί­νη­ση του σώ­μα­τος και του νου. Εύ­χο­μαι να είστε όλοι εκεί για να γνω­ρί­σε­τε αυτό που ζούμε εμείς οι τρεις εδώ και 50 χρό­νια, την αγάπη και τον σε­βα­σμό σε αυτό που ονο­μά­ζου­με… ζωή. Αυτές είναι οι σκέ­ψεις τις οποί­ες θα ήθελα να μοι­ρα­στώ με όλους αυ­τούς εκεί έξω οι οποί­οι έχουν χάσει πλέον το νόημα της κοι­νω­νι­κής ζωής και αρ­γο­πε­θαί­νουν στον κα­να­πέ τους μπρο­στά από μία οθόνη».