Εκ των υστέρων

Μετά την τραγική ιστορία του Κολωνού, ακού­σαμε από αρμόδια χείλη πως η κυβέρ­νηση έχει έτοιμο σχέδιο για ριζικές αλλαγές στις κοι­νω­νι­κές υπη­ρε­σίες και δομές. Μακάρι. Γιατί κάθε φορά μετά από κάποιο γεγονός που μας «σοκάρει» φτιά­χνουμε σχέδια. Αλλά εάν η κοι­νω­νία δεν δια­θέ­τει τα δικά της αντα­να­κλα­στικά, εάν όλοι μας δεν είμαστε ευαι­σθη­το­ποι­η­μέ­νοι για τον διπλανό μας και κλεί­νουμε αυτιά και μάτια, καμιά κοι­νω­νική υπη­ρε­σία δεν θα απο­τρέ­ψει τους Μίχους και την παρέα τους. Οσο τα στόματα ανοί­γουν μόνο για να κατα­δι­κά­σουν τη φρίκη, ποτέ για να την προ­λά­βουν. Θα είναι πάντα πολύ αργά όσο μένει απα­ράλ­λα­χτη η πραγ­μα­τι­κό­τητα, την οποία εύστοχα απο­τυ­πώ­νουν με δύο φράσεις η Φωτεινή Τσα­λί­κο­γλου (καθη­γή­τρια Ψυχο­λο­γίας, συγ­γρα­φέας) και ο Στέλιος Στυ­λια­νί­δης (ψυχί­α­τρος – ψυχα­να­λυ­τής, καθη­γη­τής Κοι­νω­νι­κής Ψυχια­τρι­κής), κλεί­νο­ντας το άρθρο τους στο «Βήμα της Κυρια­κής»: «Περισ­σό­τερο ίσως από την ατομική ψυχο­πα­θο­λο­γία, τρο­μά­ζει η φονική απάθεια των γύρω που σαν Χορός αρχαίας τρα­γω­δίας θρηνούν εκ των υστέρων. «Υστε­ρο­λο­γία», η μεγάλη ασθέ­νεια της εποχής μας».