Οχι στην ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ μέσω της μικρής ΔΕΗ

Από την το­με­α­κή επι­τρο­πή νό­τιας Δω­δε­κα­νή­σου του ΚΚΕ εκ­δό­θη­κε η ακό­λου­θη ανα­κοί­νω­ση:

Η συ­ζή­τη­ση στη Βουλή για την ΔΕΗ απο­κά­λυ­ψε την ταύ­τι­ση της στρα­τη­γι­κής όλων των υπό­λοι­πων κομ­μά­των σχε­τι­κά με την απε­λευ­θέ­ρω­ση της ενέρ­γειας.

Το νο­μο­σχέ­διο για τη «μικρή ΔΕΗ» δεν είναι τί­πο­τα άλλο , παρά η συ­νέ­χεια της ιδιω­τι­κο­ποί­η­σης που έχει ήδη προ­χω­ρή­σει εδώ και αρ­κε­τά χρό­νια και θα συ­νο­δευ­τεί με νέες με­γά­λες αυ­ξή­σεις στα τι­μο­λό­για του ηλε­κτρι­κού ρεύ­μα­τος, θα επι­δει­νώ­σει τις ερ­γα­σια­κές σχέ­σεις και τους μι­σθούς των ερ­γα­ζο­μέ­νων στον κλάδο.

Οι νέες επεν­δύ­σεις δεν θα γί­νουν με γνώ­μο­να το φτη­νό­τε­ρο ρεύμα για το λαό και τη βελ­τί­ω­ση των συν­θη­κών ερ­γα­σί­ας για την απο­τρο­πή των ερ­γα­τι­κών ατυ­χη­μά­των. Αντί­θε­τα θα γί­νουν, με γνώ­μο­να την κερ­δο­φο­ρία της επι­χεί­ρη­σης που απαι­τεί φτηνό ερ­γα­τι­κό δυ­να­μι­κό κα­ταρ­χήν και ακρι­βό ρεύμα από την άλλη. Είναι ενταγ­μέ­νο στη στρα­τη­γι­κή της ΕΕ για την απε­λευ­θέ­ρω­ση της αγο­ράς ηλε­κτρι­κής ενέρ­γειας, προ­κει­μέ­νου να βρουν διέ­ξο­δο τα συσ­σω­ρευ­μέ­να κε­φά­λαια.

Η αντι­πα­ρά­θε­ση της ΝΔ και του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ αφορά σε πλευ­ρές του νο­μο­σχε­δί­ου, για να μεί­νει τε­λι­κά ανέ­πα­φη η στρα­τη­γι­κή της απε­λευ­θέ­ρω­σης, που ευ­θύ­νε­ται για το τω­ρι­νό και τα προη­γού­με­να στά­δια ιδιω­τι­κο­ποί­η­σης της ΔΕΗ.

Το ΚΚΕ υπο­στη­ρί­ζει ως βα­σι­κό πε­ριε­χό­με­νο τόσο του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος όσο και της πάλης του λαϊ­κού κι­νή­μα­τος, την κα­τάρ­γη­ση όλων των νόμων που έχουν ψη­φι­στεί, σύμ­φω­να με το κοι­νο­τι­κό πλαί­σιο για την απε­λευ­θέ­ρω­ση της ενέρ­γειας και την ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση της ΔΕΗ, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου και αυτού για τη “μικρή ΔΕΗ”.

Η πρό­τα­ση για δη­μο­ψή­φι­σμα και το πλαί­σιο που έβαλε ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, όπως ομο­λό­γη­σε ο ίδιος ο εκ­πρό­σω­πος τύπου του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ Π. Σκουρ­λέ­της απο­τε­λού­σε «πρό­τα­ση διε­ξό­δου» από την έντα­ση των κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων.

Είναι κα­θα­ρό ότι το θέμα για τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν είναι η ΔΕΗ αλλά οι συμ­μα­χί­ες που θα τον φέ­ρουν στην κυ­βέρ­νη­ση. Γι’ αυτό ανα­ζη­τά στή­ρι­ξη της πρό­τα­σής του για δη­μο­ψή­φι­σμα για τη «μικρή ΔΕΗ», ενώ δεν αμ­φι­σβη­τεί την πο­λι­τι­κή απε­λευ­θέ­ρω­σης της Ενέρ­γειας που την επι­βάλ­λει.

Απο­τε­λεί ητ­το­πά­θεια η λο­γι­κή του μι­κρό­τε­ρου κακού και η υπό­κλι­ση ότι μέσα στις ση­με­ρι­νές συν­θή­κες απε­λευ­θέ­ρω­σης της αγο­ράς μπο­ρούν να αντι­με­τω­πι­στούν τα λαϊκά προ­βλή­μα­τα. Εμείς θε­ω­ρού­με ότι με τις πο­λι­τι­κές επι­λο­γές του ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν κάνει τί­πο­τα άλλο παρά να καλ­λιερ­γεί αυ­τα­πά­τες στον κόσμο, αλλά και την υπο­τα­γή του ερ­γα­τι­κού λαϊ­κού κι­νή­μα­τος σε επι­λο­γές κυ­βερ­νη­τι­κής εναλ­λα­γής, στο επί­πε­δο της αστι­κής δια­χεί­ρι­σης.

Το ΚΚΕ δεν υπε­ρα­σπί­ζε­ται ούτε το χτες, ούτε το σή­με­ρα στον τομέα της ηλε­κτρι­κής ενέρ­γειας. Και βε­βαί­ως δια­φω­νού­με με αυτό που προ­σπα­θεί να δια­μορ­φώ­σει η κυ­βέρ­νη­ση αύριο, γιατί θα είναι πολύ χει­ρό­τε­ρο. Για μας η διέ­ξο­δος από αυτή την κα­τά­στα­ση δεν μπο­ρεί να είναι άλλη από τη δη­μιουρ­γία ενός ενερ­γεια­κού σχε­δια­σμού που δεν θα υπο­τάσ­σε­ται στους κα­νό­νες της κα­πι­τα­λι­στι­κής αγο­ράς, αλλά στην ικα­νο­ποί­η­ση των λαϊ­κών ανα­γκών.

Αυτή η μόνη λύση προ­ϋ­πο­θέ­τει την κα­τάρ­γη­ση των κα­πι­τα­λι­στι­κών σχέ­σε­ων πα­ρα­γω­γής, την κοι­νω­νι­κο­ποί­η­ση της γης και των μέσων πα­ρα­γω­γής, τη δη­μιουρ­γία ενός απο­κλει­στι­κά ενιαί­ου φορέα Ενέρ­γειας ως μη­χα­νι­σμού της ερ­γα­τι­κής εξου­σί­ας.

Μέσα σε αυτό το κα­θε­στώς, μπο­ρεί να εξα­σφα­λί­ζε­ται η συν­δυα­σμέ­νη ικα­νο­ποί­η­ση του συ­νό­λου των λαϊ­κών ανα­γκών. Δη­λα­δή η μεί­ω­ση του βαθ­μού ενερ­γεια­κής εξάρ­τη­σης της χώρας, η εξα­σφά­λι­ση επαρ­κούς λαϊ­κής κα­τα­νά­λω­σης, η οποία θα κα­το­χυ­ρώ­νει στη πράξη το ενερ­γεια­κό προ­ϊ­όν ως κοι­νω­νι­κό αγαθό, η δια­σφά­λι­ση της υπο­δο­μής για την κά­λυ­ψη των ανα­γκών τής κε­ντρι­κά σχε­δια­σμέ­νης βιο­μη­χα­νί­ας, τη σχε­δια­σμέ­νη ανά­πτυ­ξη συ­γκε­κρι­μέ­νων πε­ριο­χών και κλά­δων, την ασφά­λεια των ερ­γα­ζο­μέ­νων του κλά­δου, αλλά και των οι­κι­στι­κών ζωνών και γε­νι­κό­τε­ρα την ισόρ­ρο­πη πα­ρέμ­βα­ση του αν­θρώ­που στο πε­ρι­βάλ­λον.

Αυτοί ακρι­βώς οι στό­χοι πάλης απα­ντούν στις ση­με­ρι­νές ανά­γκες και είναι στό­χοι πάλης που βλέ­πουν τον πραγ­μα­τι­κό εχθρό του λαού. Απέ­να­ντι σε αυτόν πρέ­πει να ορ­θω­θεί ένα γερό, ρω­μα­λέο ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα, που θα αντι­πα­λεύ­ει όχι μόνο τα εκτε­λε­στι­κά του όρ­γα­να, αλλά τον πραγ­μα­τι­κό αντί­πα­λο. Κί­νη­μα που θα αξιο­ποιεί κάθε μορφή πάλης και μέσα από εκεί θα συ­ντρί­βο­νται οι κυ­βερ­νη­τι­κές επι­λο­γές του νόμου και της τάξης, δη­λα­δή της επι­στρά­τευ­σης των ερ­γα­ζο­μέ­νων.

Ρόδος 9/7/2014