Ο Ιγκόρ, η Ντομινίκ, το φως και η ισορροπία του κόσμου

Ο Ιγκόρ υπήρξε φωτο­γρά­φος της γαλ­λι­κής πολε­μι­κής αερο­πο­ρίας, μέχρι που μια σκηνή τον οδήγησε να εγκα­τα­λεί­ψει την καριέρα του στρα­τιω­τι­κού και να βαλθεί να φωτο­γρα­φί­ζει σαπου­νό­φου­σκες, ενίοτε φυσα­λί­δες. Ποια ήταν η σκηνή; Το ερώτημα απα­ντά­ται πιο κάτω.

Η Ντο­μι­νίκ, από την άλλη, επι­σκε­πτό­μενη ένα κοι­μη­τή­ριο στην Τουρκία, βρέθηκε ενώπιον μιας εικόνας που της έδωσε έμπνευση και μορφή για να απο­τυ­πώ­σει εικα­στικά ένα ταξίδι στο φως. Ποια ήταν εκείνη η εικόνα; Κι αυτό το ερώτημα απα­ντά­ται πιο κάτω.

Αν πραγ­μα­τικά απο­φά­σι­σες ότι θέλεις να μάθεις τις δυο απα­ντή­σεις, τότε θα πρέπει μέσα σου, τώρα, να απα­ντή­σεις σ’ ένα τρίτο ερώτημα, για το τι παρου­σιά­ζει μεγα­λύ­τερο ενδια­φέ­ρον: Μια βόμβα που πέφτει ή μια αιω­ρού­μενη σαπου­νό­φου­σκα; Προσοχή, μπορεί το δίλημμα να φαντά­ζει του­λά­χι­στον αστείο, αν όχι γελοίο, όμως από την απά­ντησή σου εξαρ­τά­ται η ισορ­ρο­πία ολό­κλη­ρου του σύγ­χρο­νου κόσμου.

Η δική σου απά­ντηση έρχεται να προ­στε­θεί στη ζυγαριά των ενδια­φε­ρό­ντων μιας ολό­κλη­ρης κοι­νω­νίας, κι αν τελικά η πλευρά της βόμβας επι­κρα­τή­σει έναντι της σαπου­νό­φου­σκας, τότε η βόμβα συρί­ζο­ντας τα λόγια της επι­γρα­φής από την Κόλαση του Δάντη «όποιος με διαβεί, αφήνει κάθε ελπίδα πίσω του»· θα κατα­λή­ξει στο έδαφος.

Με τον ίδιο τρόπο λει­τούρ­γησε ο Ιγκόρ. Ανέ­βαινε στα πολε­μικά αερο­πλάνα για να φωτο­γρα­φί­σει – δίκην πει­στη­ρίων, τα κατα­στρο­φικά έργα των ανθρώ­πων. Τα πει­στή­ρια φαντά­ζουν απα­ραί­τητα, διότι η κατα­στροφή από μόνη της δεν είναι αρκετή. Ο κατα­στρο­φέας καλεί­ται ως άλλος Μεγα­λέ­ξαν­δρος να απο­δεί­ξει ότι εκείνος σκότωσε τον Κατη­ρα­μένο Όφι, ώστε να μη βρεθεί Καρα­γκιό­ζης που θα καπη­λευ­τεί το έργο του.

Ανέ­κα­θεν «οι φυλές έχυναν το αίμα των τέκνων τους για να κερ­δί­σουν το σεβασμό των αντι­πά­λων τους» (Gabriele D’ Annuzio) και ανέ­κα­θεν οι κοι­νω­νίες ασπά­ζο­νταν την Αρχή αυτή. Ίσως, στο Σήμερα της από­λυ­της κατα­στρο­φής, σε κάθε επίπεδο, προ­βάλ­λει περισ­σό­τερο επι­τα­κτικό το κάθε ένα από τα πρόσωπα να στραφεί σε νέες αξίες, φρέ­σκιες έννοιες, λιγό­τερο βάρ­βα­ρες και επι­θε­τι­κές. Το ρόλο αυτό έχουν οι σαπου­νό­φου­σκες του Igor Ochmiansky. Έρχο­νται για να δείξουν τις άλλες αξίες στη ζωή, προ­σκα­λούν τον κόσμο σε διάλογο, καλούν σε μια διεισ­δυ­τική ματιά και διά­φα­νες ως είναι να αντι­κα­το­πτρί­σουν ανάποδα τη ματιά που τις παρα­τη­ρεί… και είναι ένας αντι­κα­το­πτρι­σμός πρό­σκαι­ρος, διαρκεί όσο η ζωή αυτής της αιω­ρού­με­νης φυσα­λί­δας.

Εδώ πρέπει να σημειω­θεί ότι οι επι­στή­μο­νες θεωρούν τη στιγμή της γέν­νη­σης ως την πιο πνευ­μα­τικά διαυγή στιγμή του ανθρώ­που. Γεν­νιέ­ται, κοι­τά­ζο­ντας την πραγ­μα­τι­κό­τητα ανάποδα. Έρχεται στη ζωή έχοντας πλήρη γνώση επί του κόσμου, την οποία όμως χάνει σιγά – σιγά, καθώς έχει την υπο­χρέ­ωση να ασπα­στεί τις αρχές της περι­βάλ­λου­σας κοι­νω­νίας· «Βρί­σκε­σαι σ’ αυτήν προτού μπεις και αφού εξέλ­θεις παρα­μέ­νεις σ’ αυτήν» η αλλη­γο­ρία της κοι­νω­νίας όπως δια­τυ­πώ­θηκε από τον Αρι­στο­τέλη μέχρι τον Βολ­ταίρο. Οι αξίες στη ζυγαριά αυτής της κοι­νω­νίας βρί­σκο­νται στο κάθε ένα πρόσωπο ξεχω­ρι­στά και μπορούν να ανα­δια­μορ­φω­θούν… με αργούς ρυθμούς μεν, αλλά μπορούν.

Στο κατά­λυμα της Γαλλίας, στη Ρόδο, επί της οδού Ιπποτών της Μεσαιω­νι­κής Πόλης φιλο­ξε­νεί­ται η έκθεση φωτο­γρα­φίας του Igor Ochmianky (τμήμα της είχε παρου­σια­στεί και στο Boutique Hotel 10GR) παράλ­ληλα με την έκθεση της εικα­στι­κού Dominique de Bellefroid.

Ο φωτο­γρά­φος μας δίνει τις φυσα­λί­δες και αφήνει το φως να δημιουρ­γή­σει εικα­στι­κές, ιρι­δί­ζου­σες εικόνες στην πρό­σκαιρή τους επι­φά­νεια. Από την απέ­να­ντι πλευρά η εικα­στι­κός, συν­θέ­τει χρώμα από λάδι, σε επι­φά­νειες λινού, κολ­λη­μέ­νες σε ξύλο, μέσα σε απο­δο­μη­μέ­νες φόρμες.

Τα χρώματα στην παλέτα της Dominique εμφα­νί­ζο­νται έντονα, απο­τυ­πώ­νουν μια ενδε­χό­μενη πορεία προς τα Ηλύσια Πεδία, την αιώνια άνοιξη, ένα ταξίδι στο φως. Η ζωγρά­φος εμπνεύ­στηκε από την εικόνα ενός ζευ­γα­ριού απο­τυ­πω­μέ­νου σε επι­τύμ­βια πλάκα μου­σουλ­μα­νι­κού νεκρο­τα­φείου και δημιούρ­γησε τον καμβά για να πλαι­σιώ­σει τις αιώνιες μετα­μορ­φώ­σεις της ζωής και της ύλης μέσα από το ταξίδι του φωτός. Τα δύο πρόσωπα, μοιά­ζουν να ταξι­δεύ­ουν στο διη­νε­κές, από μια ύλη που εξερ­ρά­γει στο διά­στημα και μένει εκεί ως άστρο, το φως του οποίου συνε­χί­ζει για χιλιά­δες χρόνια να λάμπει, μέχρις ότου ο παρα­τη­ρη­τής να απορ­ρο­φη­θεί πλήρως απ’ αυτό.

Οι δύο καλ­λι­τέ­χνες συνα­ντιού­νται χρη­σι­μο­ποιώ­ντας λάδι. Ο Ιγκόρ για να κατα­σκευά­σει σαπούνι και κατόπιν τον καμβά όπου οι δια­θλά­σεις του φωτός θα λει­τουρ­γή­σουν καλ­λι­τε­χνικά, και η Ντο­μι­νίκ για να δημιουρ­γή­σει χρω­μα­τικά επίπεδα, που στην εξέλιξή τους μετα­σχη­μα­τί­ζο­νται σε προ­σευχή, ευτυχία, ουρανό, φιλί, ευη­με­ρία, γαλάζια φωτιά και εν τέλει μια πόρτα – οδηγό στη μητέρα όλων των απο­χρώ­σεων: Το λευκό.

«Το χρώμα είναι μια δύναμη που επη­ρε­ά­ζει απευ­θείας τη ψυχή» (Wassily Kandinsky) και η έκθεση των δύο καλ­λι­τε­χνών στο Κατά­λυμά της Γαλλίας στη Ρόδο θα παρα­μεί­νει επι­σκέ­ψιμη μέχρι τις αρχές Οκτω­βρίου.