Απάντηση Μηνά Νικολάου προς ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ και Χαράλαμπο Κόκκινο

Απα­ντώ­ντας σχε­τι­κά στην κρι­τι­κή του δη­μο­σιεύ­μα­τος μου, έχω ν ανα­φέ­ρω ότι στην πόλη,  που ζούμε όλοι γνω­ρι­ζό­μα­στε και μέσα από την πο­ρεία μου έχω δώσει τα δικά μου δείγ­μα­τα γρα­φής. Λυ­πού­μαι για το γε­γο­νός ότι μια  προ­σω­πι­κή άποψη που κα­τα­τέ­θη­κε δη­μό­σια,  και εκ­φρά­ζει  την εκτί­μη­ση μου στο έργο του Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη, σ έναν άν­θρω­πο, που απέ­δει­ξε ότι αγαπά τον τόπο του και τιμά την θέση του με έργα και όχι με λόγια, όπως  απο­δει­κνύ­ει κα­θη­με­ρι­νά, χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­κε από μια με­ρί­δα συ­μπο­λι­τών μας για να στρα­φούν εσκεμ­μέ­να ενα­ντί­ον του.

Aνα­φο­ρι­κά λοι­πόν, η Νέα Γέ­φυ­ρα Κρε­μα­στής, ένα έργο χρό­νων υλο­ποι­ή­θη­κε, ολο­κλη­ρώ­θη­κε και πα­ρα­δό­θη­κε στην κυ­κλο­φο­ρία από τον Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Γιώρ­γο Χα­τζη­μάρ­κο  46 χρό­νια από τότε, που προ­έ­κυ­ψε για πρώτη φορά η ανά­γκη δη­μιουρ­γί­ας της.

Έπρε­πε να υλο­ποι­η­θεί αυτό το έργο;  Νο­μί­ζω ότι δεν δια­φω­νεί κα­νέ­νας σε αυτό. Πα­ρέ­με­νε αυ­το­νό­η­το για 46 χρό­νια; Δυ­στυ­χώς, κά­ποια αυ­το­νό­η­τα πράγ­μα­τα,  που ήταν ση­μα­ντι­κά στο πέ­ρα­σμα των χρό­νων απο­δεί­χθη­καν ότι τε­λι­κά δεν ήταν αυ­το­νό­η­τα, αλλά εξα­κο­λου­θού­σαν πα­ρό­λα αυτά να πα­ρα­μέ­νουν ση­μα­ντι­κά.

Εκ­φρά­ζο­ντας την προ­σω­πι­κή μου άποψη γνω­ρί­ζω και σέ­βο­μαι ότι κάθε άποψη έχει τη δική της αξία όπως και εκτι­μώ τις δια­φο­ρε­τι­κές προ­σεγ­γί­σεις που έχουν ανα­φερ­θεί. Κά­ποιες εξ αυτών τις συμ­με­ρί­ζο­μαι με εν­συ­ναί­σθη­ση και από­λυ­το σε­βα­σμό στη μνήμη των θυ­μά­των των φο­νι­κών πλημ­μυ­ρών του 2013.

Αγα­πη­τοί φίλοι του ΠΑΣΟΚ- ΚΙΝΑΛ , η ελευ­θε­ρία του λόγου είναι ένα από τα ση­μα­ντι­κό­τε­ρα δι­καιώ­μα­τα, που έχει ένας πο­λί­της σε μια Δη­μο­κρα­τία, αν όχι το πιο ση­μα­ντι­κό. Είχα το θάρ­ρος της γνώ­μης μου και την κα­τέ­θε­σα ενυ­πό­γρα­φα. Με τη γνώμη αυτή μπο­ρεί ελεύ­θε­ρα να συμ­φω­νή­σει ή να δια­φω­νή­σει κα­νείς.

Είναι οξύ­μω­ρο να ανα­φέ­ρε­στε σε  πρα­κτι­κές που συ­να­ντά­με μόνο σε απο­λυ­ταρ­χι­κά κα­θε­στώ­τα, όταν το ύφος της απά­ντη­σης και οι υπο­δεί­ξεις σας απο­τε­λούν δείγ­μα αυ­ταρ­χι­κής και πο­λι­τι­κά απα­ρά­δε­κτης συ­μπε­ρι­φο­ράς και μά­λι­στα  σαν να ετε­λε­στη κα­ποια ποι­νι­κά κο­λά­σι­μη πράξη .

Έχω μαθει και θέλω να τιμω  τους  αν­θρώ­πους εν ζωή, όπως εκ­φρά­ζω δη­μό­σια την θε­τι­κή μου αποψη για το έργο του Γιάν­νη Πα­ρα­σκευά ενός από τους κα­λύ­τε­ρους νο­μάρ­χες της πε­ριο­χής μας, του Γιάν­νη Μα­χαι­ρι­δη, του Γιώρ­γου Γιαν­νό­που­λου, ανε­ξάρ­τη­τα των πο­λι­τι­κών μας δια­φο­ρών, όπως και του απο­τε­λε­σμα­τι­κού δη­μαρ­χου Χατζή Χα­τζηευ­θυ­μιου .

Θα σας πλη­ρο­φο­ρή­σω λοι­πόν ότι και  τολμώ και θα συ­νε­χί­σω να λέω  και να γράφω ελεύ­θε­ρα την άποψη μου και το ίδιο συμ­βου­λεύω και όλους τους συ­μπο­λί­τες μου. Δεν θα πρέ­πει να γί­νε­ται δεκτή καμία αντί­λη­ψη που να πε­ριο­ρί­ζει την ελευ­θε­ρία του λόγου.

¨Όσον αφορά δε τις το­ξι­κές δη­λώ­σεις του κ. Κόκ­κι­νου, που εκτι­μώ, ο οποί­ος σε μια άγονη αντι­πα­ρά­θε­ση εξυ­πη­ρε­τώ­ντας μι­κρο­κομ­μα­τι­κά συμ­φέ­ρο­ντα προ­σπα­θεί να βρει βήμα κάθε φορά για να δια­τη­ρή­σει την πα­ρου­σία του στα κοινά, ξε­δι­πλώ­νο­ντας  βα­σι­κές δε­ξιό­τη­τες στη γραφή σε­να­ρί­ων, για το  παι­χνί­δι των εντυ­πώ­σε­ων.  Είναι λοι­πόν, άλλο πράγ­μα μια πο­λι­τι­κή πα­ρά­τα­ξη να μην χει­ρο­κρο­τεί την αντί­πα­λό της και άλλο να προ­σπα­θεί να δια­στρε­βλώ­σει την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα που βοά μπρο­στά στα μάτια όλων.

Αγα­πη­τέ φίλε Κόκ­κι­νε, τα πολλά λόγια είναι φτώ­χεια, στην ψη­φια­κή εποχή που ζούμε υπάρ­χουν δί­αυ­λοι πλη­ρο­φό­ρη­σης για το έργο μέσα από την πο­ρεία τόσο την δική σας  όσο και όλων των πο­λι­τι­κών προ­σώ­πων,  οπότε όποιος πο­λί­της θέλει να ανα­ζη­τή­σει τα γε­γο­νό­τα για να δια­μορ­φώ­σει τη δική του άποψη επ΄ αυτών, έχει πρό­σβα­ση σε τόσες πολ­λές πηγές που δεν είναι εύ­κο­λο να πα­ρα­πλα­νη­θεί. Οπότε στην δική σας πε­ρί­πτω­ση θα σας συμ­βού­λευα να κά­ψε­τε το σε­νά­ριο.

Ο Πε­ρι­φε­ρειάρ­χης ζή­τη­σε με επι­στο­λή του στον Δή­μαρ­χο Ρόδου να μην συ­ζη­τη­θεί το θέμα στην επι­τρο­πή ονο­μα­το­θε­σί­ας του δήμου, γιατί  όπως ανα­φέ­ρει τόσο ο ίδιος όσο και οι συ­νερ­γά­τες του εκτε­λούν με συ­νέ­πεια το κα­θή­κον τους απέ­να­ντι στην κοι­νω­νία, που εκ­προ­σω­πούν, αρ­κού­με­νοι στην ηθική αντα­μοι­βή της εμπι­στο­σύ­νης που απο­λαμ­βά­νουν εκ της τη­ρή­σε­ως των δε­σμεύ­σε­ως τους. Η πράξη του αυτή δεί­χνει το  πο­λι­τι­κό ήθος, το πα­ρά­στη­μα και τον σε­βα­σμό στον θεσμό που υπη­ρε­τεί.Τον τιμώ και τον σέ­βο­μαι και ασπά­ζο­μαι την από­φα­ση του.