Διχάζουν οι ρυθμίσεις για περιοχές Natura

Επι­στη­μο­νι­κοί φορείς, περι­βαλ­λο­ντι­κές οργα­νώ­σεις και πολίτες ζητούν την από­συρση του νομο­σχε­δίου του υπ. Περι­βάλ­λο­ντος

Το σχέδιο νόμου που έθεσε σε δημόσια δια­βού­λευση το υπουρ­γείο Περι­βάλ­λο­ντος ξεσή­κωσε μέσα σε ελά­χι­στες ημέρες επι­στη­μο­νι­κούς φορείς, περι­βαλ­λο­ντι­κές οργα­νώ­σεις και πολίτες. Από τα 850 σχόλια που κατα­τέ­θη­καν στην ολι­γο­ή­μερη δια­βού­λευση, σχεδόν το σύνολο είναι αρνη­τικά, ζητώ­ντας την από­συρσή του.

Τη μεγα­λύ­τερη κριτική συγκε­ντρώ­νουν οι δια­τά­ξεις που αφορούν το τι επι­τρέ­πε­ται στις προ­στα­τευό­με­νες περιο­χές. «Το υφι­στά­μενο πλαίσιο για τις επι­τρε­πό­με­νες χρήσεις στις προ­στα­τευό­με­νες περιο­χές είναι ιδιαί­τερα περιο­ρι­στικό για τις πραγ­μα­τι­κές ανάγκες τής εκά­στοτε περιο­χής και την απο­τε­λε­σμα­τική προ­στα­σία του εκά­στοτε προ­στα­τευ­τέου αντι­κει­μέ­νου», ανα­φέ­ρει η αιτιο­λο­γική έκθεση του σχεδίου νόμου. Ωστόσο, οι περιο­χές Natura στη χώρα μας δεν έπασχαν ποτέ από υπερ­βο­λική προ­στα­σία, όπως απο­δει­κνύει η κατα­δίκη της Ελλάδας από το Ευρω­παϊκό Δικα­στή­ριο επειδή η χώρα μας δεν έχει θέσει στόχους και δεν έχει εφαρ­μό­σει μέτρα δια­χεί­ρι­σης. Πρό­σφατα στο ιστο­ρικό της χώρας προ­στέ­θηκε και μια νέα παρα­πο­μπή στο Ευρω­παϊκό Δικα­στή­ριο, για τη μη ορθή μετα­φορά της οδηγίας για την εκτί­μηση των επι­πτώ­σεων έργων σε προ­στα­τευό­με­νες περιο­χές και, σύμφωνα με ασφα­λείς πλη­ρο­φο­ρίες, σύντομα ακο­λου­θεί νέα.

Το προ­τει­νό­μενο νομο­θέ­τημα επι­τρέ­πει τη διά­νοιξη δρόμων και την κατα­σκευή δικτύων μετα­φο­ράς ενέρ­γειας ακόμα και στους πυρήνες των περιο­χών Natura, σημα­ντι­κές ανθρω­πο­γε­νείς παρεμ­βά­σεις εντός ευαί­σθη­των οικο­συ­στη­μά­των. Επίσης επι­τρέ­πει του­ρι­στι­κές εγκα­τα­στά­σεις και διευ­κο­λύ­νει τη χωρο­θέ­τηση ΑΠΕ στις ζώνες προ­στα­σίας της φύσης (το κομμάτι γύρω από τον πυρήνα μιας περιο­χής Natura), ακόμα και υπό­γειες εξο­ρυ­κτι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες. Στη δε ζώνη δια­τή­ρη­σης οικο­τό­πων, ουσια­στικά καταρ­γεί το μεγα­λύ­τερο μέρος των υφι­στά­με­νων περιο­ρι­σμών, ως αυτές να μην απο­τε­λούν σημα­ντικό κομμάτι ενός οικο­συ­στή­μα­τος.

Τη μεγα­λύ­τερη κριτική συγκε­ντρώ­νουν οι δια­τά­ξεις που αφορούν το τι επι­τρέ­πε­ται στις προ­στα­τευό­με­νες περιο­χές.

Η επι­δεί­νωση του καθε­στώ­τος προ­στα­σίας των περιο­χών Natura 2000 συμπλη­ρώ­νε­ται από δια­τά­ξεις για τις ειδικές περι­βαλ­λο­ντι­κές μελέτες (τις μελέτες που υπο­τί­θε­ται πως θα καθο­ρί­σουν, όπως ζητάει η Ε.Ε., στόχους και μέτρα δια­χεί­ρι­σης των πολύ­τι­μων περι­βαλ­λο­ντικά περιο­χών). Ετσι, από το αντι­κεί­μενό τους εξαι­ρού­νται δυνη­τικά οι περιο­χές γύρω από οικι­σμούς, εκεί όπου το υπουρ­γείο ανα­φέ­ρει ότι υπάρ­χουν «ορι­σμέ­νοι πολε­ο­δο­μι­κοί σχε­δια­σμοί». Ωστόσο, αυτό ενέχει τον κίνδυνο είτε να νομι­μο­ποι­η­θούν υφι­στά­με­νες παρα­νο­μίες είτε να υλο­ποι­η­θούν διάφορα σχέδια που προ­σέ­κρουαν έως σήμερα στη νομο­θε­σία. Πράγ­ματα, δηλαδή, που εκτι­μά­ται ότι δεν θα εγκρί­νο­νταν από το Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τείας.

Επι­πλέον, η διαρκής τρο­πο­ποί­ηση της νομο­θε­σίας που αφορά την εκπό­νηση των ειδικών περι­βαλ­λο­ντι­κών μελετών θα καθυ­στε­ρή­σει ακόμα περισ­σό­τερο την ολο­κλή­ρωσή τους. Σημειώ­νε­ται πως πρό­κει­ται για μελέτες που ανα­τέ­θη­καν με τερά­στιες εκπτώ­σεις και, σύμφωνα με πηγές του υπουρ­γείου, αρκετές από αυτές δεν είναι στο απαι­τού­μενο επίπεδο.

Παράλ­ληλα, το υπουρ­γείο Περι­βάλ­λο­ντος συνε­χί­ζει να τρο­πο­ποιεί τη νομο­θε­σία για τις μελέτες περι­βαλ­λο­ντι­κών επι­πτώ­σεων. Στο όνομα της επι­τά­χυν­σης και της απλο­ποί­η­σης, καμία από τις ηγεσίες του υπουρ­γείου την τελευ­ταία δεκα­ε­τία (μετά τη θέσπιση του ν. 4014/2011) δεν φρό­ντισε να ενι­σχύ­σει την αρμόδια υπη­ρε­σία (ΔΙΠΑ) με προ­σω­πικό. Αντι­θέ­τως, μειώ­νο­νται συνεχώς τα δια­στή­ματα και τα στάδια ελέγχου, η συμ­με­τοχή του κοινού περιο­ρί­ζε­ται στα απο­λύ­τως τυπικά και ανα­τί­θε­ται σε ιδιώτες ο έλεγχος των μελετών ιδιωτών. Στην κατεύ­θυνση αυτή κινεί­ται και το εν λόγω σχέδιο νόμου.

ΑΠΟΨΕΙΣ

Ουσια­στική και όχι προ­σχη­μα­τική προ­στα­σία

Του Γιώργου Αμυρά

Η κυβέρ­νηση έθεσε σε δημόσια δια­βού­λευση ένα σημα­ντικό σχέδιο νόμου που ρυθ­μί­ζει σειρά εκκρε­μο­τή­των για την προ­στα­σία του φυσικού περι­βάλ­λο­ντος και την ενερ­γειακή μετά­βαση, με την περαι­τέρω προ­ώ­θηση της διείσ­δυ­σης των ΑΠΕ.

Επι­λύ­ο­νται ζητή­ματα που αφορούν τους δασι­κούς χάρτες και τις επι­τρε­πό­με­νες χρήσεις σε δάση και δασικές εκτά­σεις και απλο­ποιεί­ται η δια­δι­κα­σία περι­βαλ­λο­ντι­κής αδειο­δό­τη­σης και των χρήσεων γης. Θεσπί­ζε­ται, επίσης, για πρώτη φορά το θεσμικό πλαίσιο για τη χωρο­θέ­τηση, κατα­σκευή και λει­τουρ­γία υπε­ρά­κτιων αιο­λι­κών πάρκων. Οι υπε­ρά­κτιες αυτές εγκα­τα­στά­σεις απο­τε­λούν από τους πιο δυνα­μικά ανα­πτυσ­σό­με­νους κλάδους των ανα­νε­ώ­σι­μων πηγών ενέρ­γειας και είναι ιδιαί­τερα σημα­ντι­κές για την ενερ­γειακή θωρά­κιση της χώρας.

Σκοπός του υπουρ­γείου Περι­βάλ­λο­ντος και Ενέρ­γειας είναι η ουσια­στική, και όχι η προ­σχη­μα­τική, προ­στα­σία του φυσικού κάλλους της πατρί­δας μας. Αυτό γίνεται εφικτό μόνο όταν το καθε­στώς προ­στα­σίας λει­τουρ­γεί ως μοχλός ανά­πτυ­ξης, με τη συμ­με­τοχή των τοπικών κοι­νω­νιών. Ας σημειω­θεί ότι οι περιο­χές Natura καλύ­πτουν το 28,5% της χερ­σαίας έκτασης της χώρας, ενώ, σύμφωνα με στοι­χεία της ΕΛΣΤΑΤ, εντός των περιο­χών αυτών διαβιοί μόνιμος πλη­θυ­σμός 470.000 κατοί­κων.

Ωστόσο, υπάρ­χουν φωνές που αντι­δρούν στη συντο­νι­σμένη προ­σπά­θεια της κυβέρ­νη­σης για την απο­τε­λε­σμα­τική προ­στα­σία του περι­βάλ­λο­ντος, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι η νομο­θε­τική πρω­το­βου­λία του ΥΠΕΝ θα οδη­γή­σει στην υπο­βάθ­μιση των περιο­χών Natura, επι­τρέ­πο­ντας χρήσεις γης που έως τώρα απα­γο­ρεύ­ο­νταν. Οι ισχυ­ρι­σμοί αυτοί είναι εντελώς ανε­δα­φι­κοί.

Πριν από τον νόμο 4685/2020, η νομο­θε­σία περι­λάμ­βανε μια σειρά από απα­γο­ρεύ­σεις που δια­τη­ρού­νται σε ισχύ χωρίς καμία απο­λύ­τως αλλαγή. Ταυ­τό­χρονα, όμως, η παλαιό­τερη νομο­θε­σία (ν. 3937/2011) δεν έθετε κανένα πλαίσιο για τη ζωνο­ποί­ηση των προ­στα­τευό­με­νων περιο­χών. Αυτό σήμαινε ότι η απόφαση επα­φί­ετο πλήρως στην κρίση του μελε­τητή της ειδικής περι­βαλ­λο­ντι­κής μελέτης (ΕΠΜ), χωρίς κανόνες και χωρίς ενιαία προ­σέγ­γιση. Αυτό το κενό ρυθ­μί­στηκε με τον νόμο 4685/2020, ο οποίος θέσπισε τέσ­σε­ρις ζώνες προ­στα­τευό­με­νων περιο­χών, εξει­δι­κεύ­ο­ντας τις επι­τρε­πό­με­νες χρήσεις γης ανά ζώνη.

Μέσα από την εμπει­ρία που απο­κο­μί­σαμε από την υλο­ποί­ηση των ΕΠΜ και τη δημόσια δια­βού­λευση των πρώτων τριών εξ αυτών, ανα­δεί­χθη­καν συγκε­κρι­μέ­νες ελλεί­ψεις του νομικού πλαι­σίου τις οποίες τώρα ρυθ­μί­ζουμε. Η ανε­λα­στική και υπερ­βο­λικά περιο­ρι­στική σύνδεση προ­κα­θο­ρι­σμέ­νων και εξει­δι­κευ­μέ­νων επι­τρε­πό­με­νων χρήσεων γης ανά ζώνη, όπως η απα­γό­ρευση κολύμ­βη­σης, πεζο­πο­ρίας, ορει­βα­σίας, φωτο­γρά­φι­σης κ.ά., δυσχέ­ραινε τον ορθο­λο­γικό σχε­δια­σμό. Σήμερα εμείς επι­λέ­γουμε, από τη μια, μια πιο ρεα­λι­στική προ­σέγ­γιση που επι­τρέ­πει την αυστη­ρό­τερη προ­στα­σία των περιο­χών και, από την άλλη, τον ουσια­στικό έλεγχο της εφαρ­μο­γής της. Για αυτόν τον σκοπό, απο­φα­σί­στηκε η δια­φο­ρο­ποί­ηση των δυνη­τικά επι­τρε­πό­με­νων χρήσεων γης ανά ζώνη. Με αυτόν τον τρόπο, ο μελε­τη­τής έχει πια μεγα­λύ­τερη ευε­λι­ξία να επι­λέ­ξει χρήσεις που προ­σαρ­μό­ζο­νται καλύ­τερα στις ιδιαι­τε­ρό­τη­τες του προ­στα­τευ­τέου αντι­κει­μέ­νου, όπως π.χ. της αρκού­δας, της θαλάσ­σιας χελώνας ή των δια­φό­ρων φυτών.

Η κριτική παρα­γνω­ρί­ζει, επίσης, το γεγονός ότι η ζωνο­ποί­ηση των προ­στα­τευό­με­νων περιο­χών δεν είναι το μονα­δικό εργα­λείο βάσει του οποίου καθο­ρί­ζο­νται οι επι­τρε­πό­με­νες χρήσεις γης σε μια περιοχή. Το πλαίσιο των ζωνών συνυ­πάρ­χει παράλ­ληλα με όλο το υπό­λοιπο θεσμικό πλαίσιο, όπως π.χ. τις δια­τά­ξεις περί εκτός σχεδίου δόμησης, τα περι­φε­ρειακά χωρο­τα­ξικά και τα ειδικά χωρο­τα­ξικά πλαίσια κ.λπ.

Ειδικά ως προς τη συνύ­παρξη των ΑΠΕ με τις περιο­χές προ­στα­σίας της φύσης, έχουν ληφθεί υπόψιν οι πλέον πρό­σφα­τες κατευ­θύν­σεις της Ευρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής που περι­λαμ­βά­νο­νται στη δέσμη μέτρων και προ­τά­σεων οι οποίες συν­θέ­τουν την πρω­το­βου­λία REpowerEU. Εκεί, ρητά ανα­φέ­ρε­ται ότι οι ΑΠΕ και τα δίκτυα μετα­φο­ράς και δια­νο­μής ρεύ­μα­τος συνι­στούν έργα «υπέρ­τα­του δημο­σίου συμ­φέ­ρο­ντος». Αυτό, φυσικά, δεν σημαί­νει ότι οι ΑΠΕ επι­τρέ­πο­νται παντού. Δεν επι­τρέ­πο­νται στη Ζώνη Απο­λύ­του Προ­στα­σίας, ενώ στις υπό­λοι­πες ζώνες επι­τρέ­πο­νται μόνον εφόσον απο­δει­κνύ­ε­ται από την ειδική οικο­λο­γική αξιο­λό­γηση ότι δεν προ­ξε­νούν βλάβη στο προ­στα­τευ­τέο αντι­κεί­μενο.

ADVERTISING

Κάποιες περι­βαλ­λο­ντι­κές οργα­νώ­σεις μάς κατη­γό­ρη­σαν ότι με το ν/σ παρα­βιά­ζουμε την ενω­σιακή νομο­θε­σία, πράγμα απο­λύ­τως ανα­κρι­βές. Η ενω­σιακή νομο­θε­σία δεν απα­γο­ρεύει a priori συγκε­κρι­μένα έργα και δρα­στη­ριό­τη­τες στις περιο­χές του δικτύου Natura 2000. Ο Ευρω­παίος νομο­θέ­της αντι­λαμ­βά­νε­ται ότι δεν είναι δυνατόν με ορι­ζό­ντιες ρυθ­μί­σεις να αντι­με­τω­πί­ζε­ται η ποι­κι­λο­μορ­φία της φύσης. Σύμφωνα με την εθνική μας νομο­θε­σία και σε συμ­μόρ­φωση με το ενω­σιακό δίκαιο, σε όλα τα έργα που αδειο­δο­τού­νται περι­βαλ­λο­ντικά προη­γεί­ται η δέουσα εκτί­μηση επι­πτώ­σεων.

Αντί­θετα, έως τώρα, η Ευρω­παϊκή Επι­τροπή μάς εγκα­λούσε γιατί δεν πραγ­μα­το­ποιού­σαμε δέουσα εκτί­μηση επι­πτώ­σεων και στα έργα που δεν αδειο­δο­τού­νται περι­βαλ­λο­ντικά, δηλαδή στα μικρά έργα, όπως κατοι­κίες, μικρές βιο­τε­χνίες, επι­μέ­ρους οικο­δο­μι­κές εργα­σίες, γεωρ­γι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες κ.λπ. Για πρώτη φορά, με το παρόν ν/σ θεσπί­ζε­ται δια­δι­κα­σία εκπό­νη­σης δέουσας εκτί­μη­σης επι­πτώ­σεων και για έργα που δεν απαι­τούν περι­βαλ­λο­ντική αδειο­δό­τηση.

Tέλος, το ν/σ σε κανένα σημείο δεν παρα­βιά­ζει την πρό­σφατη πρω­το­βου­λία της κυβέρ­νη­σης για την προ­στα­σία αρχικά έξι ορεινών όγκων της χώρας, τα «Απάτητα Βουνά». Οι προ­τει­νό­με­νες ρυθ­μί­σεις θέτουν τους γενι­κούς ορι­ζό­ντιους κανόνες προ­στα­σίας και οφεί­λουν να παρέ­χουν την απαι­τού­μενη ευε­λι­ξία στον μελε­τητή ώστε να επι­λέ­ξει ως επι­τρε­πό­με­νες τις χρήσεις που αντα­πο­κρί­νο­νται στις ανάγκες προ­στα­σίας του κάθε προ­στα­τευ­τέου αντι­κει­μέ­νου. Είναι προ­φα­νές ότι όπου έχουν θεσπι­στεί περιο­χές άνευ δρόμων, όπως δηλαδή στα «Απάτητα Βουνά», αυτό λαμ­βά­νε­ται υπόψη κατά τη σύνταξη των ΕΠΜ και των αντί­στοι­χων προ­ε­δρι­κών δια­ταγ­μά­των.

Το ΥΠΕΝ χαράσ­σει την εθνική στρα­τη­γική που απο­δει­κνύει έμπρα­κτα την προ­στα­σία της ελλη­νι­κής φύσης και την αντι­με­τώ­πιση της κλι­μα­τι­κής αλλαγής.

Εκσυγ­χρο­νί­σαμε τη δασική μας πολι­τική με ουσια­στι­κές παρεμ­βά­σεις και συστή­σαμε τον θεσμό του «Ανα­δό­χου Απο­κα­τά­στα­σης και Ανα­δά­σω­σης», εξα­σφα­λί­ζο­ντας πάνω από 13,5 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ από χορη­γίες, για έργα απο­κα­τά­στα­σης στις πυρό­πλη­κτες περιο­χές. Ενι­σχύ­ουμε επίσης την προ­στα­σία των δασών με ένα πρό­γραμμα σε συνερ­γα­σία με το ΤΑΙΠΕΔ, ύψους 50 εκα­τομ­μυ­ρίων ευρώ από το Ταμείο Ανά­καμ­ψης και Ανθε­κτι­κό­τη­τας, ενώ ταυ­τό­χρονα εξε­λίσ­σε­ται και το εθνικό σχέδιο ανα­δα­σώ­σεων ύψους 150 εκα­τομ­μυ­ρίων ευρώ για την απο­κα­τά­σταση 160.000 στρεμ­μά­των.

Για εμάς, είναι ηθική ευθύνη και καθήκον να δια­φυ­λά­ξουμε την ελλη­νική φύση, που απο­τε­λεί την πολι­τι­στική μας κλη­ρο­νο­μιά, και να την παρα­δώ­σουμε στις επό­με­νες γενιές.

* Ο κ. Γιώργος Αμυράς είναι υφυ­πουρ­γός Περι­βάλ­λο­ντος και Ενέρ­γειας.

Ιστο­ρι­κές ευθύνες για την περι­βαλ­λο­ντική απορ­ρύθ­μιση

Του Δημήτρη Καρα­βέλλα

Από τον Απρίλιο του 2020, όταν στη Βουλή ψηφί­στηκε νόμος που άλλαζε όλο σχεδόν το νομικό πλαίσιο προ­στα­σίας της ελλη­νι­κής φύσης, μέχρι την περα­σμένη εβδο­μάδα όταν ο υπουρ­γός Περι­βάλ­λο­ντος και Ενέρ­γειας Κώστας Σκρέκας ανα­κοί­νωσε νομο­σχέ­διο με νέα νομο­θε­σία για το περι­βάλ­λον, αυτή η κυβέρ­νηση έχει κατα­φέ­ρει τα χει­ρό­τερα νομο­θε­τικά πλήγ­ματα που έχουμε δει τα τελευ­ταία 30 χρόνια σε σχέση με την προ­στα­σία των φυσικών πυρήνων ζωής της χώρας μας. Οσο αυστηρή και αν ακού­γε­ται η δια­πί­στωση, η εξήγησή της δίνεται εύκολα με μια απλή ανά­γνωση των νόμων που έχουν περάσει μέχρι σήμερα, απο­ξη­λώ­νο­ντας πραγ­μα­τικά καλή νομο­θε­σία, όπως ο νόμος για τη βιο­ποι­κι­λό­τητα του 2011.

Το ν/σ που τέθηκε σε ασφυ­κτικά μικρή δια­βού­λευση πριν από δύο εβδο­μά­δες, και δίκαια ξεσή­κωσε μεγάλες αντι­δρά­σεις, επι­χει­ρεί ακόμα μεγα­λύ­τερη επι­δεί­νωση από εκείνη που πέτυχε ο πρώτος νόμος της κυβέρ­νη­σης, ο ν. 4685/2020. Επί της ουσίας καταρ­γεί τις σημα­ντι­κό­τε­ρες κατη­γο­ρίες αυστη­ρής προ­στα­σίας των πιο ευαί­σθη­των τμη­μά­των των περιο­χών Natura 2000. Μέσα σε δύο άρθρα που αφορούν τον τρόπο καθο­ρι­σμού και τις χρήσεις και δρα­στη­ριό­τη­τες που μπορούν να επι­τρέ­πο­νται μέσα σε ζώνες που λόγω της ευαι­σθη­σίας και της οικο­λο­γι­κής αξίας τους έχουν επι­στη­μο­νικά καθο­ρι­σμένη ανάγκη από υψηλή προ­στα­σία, το ν/σ αλλοιώ­νει τον διεθνώς απο­δε­κτό θεσμό προ­στα­σίας οικο­λο­γικά πολύ­τι­μων εκτά­σεων. Εκεί όπου μπορεί να επι­τρέ­πε­ται μόνο η επι­στη­μο­νική έρευνα και η οικο­λο­γική δια­χεί­ριση, καθώς και ήπιες δρα­στη­ριό­τη­τες ανα­ψυ­χής μόνο όπου αυτές δεν προ­κα­λούν καμία υπο­βάθ­μιση, η κυβέρ­νηση επι­χει­ρεί πλέον να επι­τρέ­ψει δρα­στη­ριό­τη­τες όπως η κατα­σκευή δρόμων, πλα­τειών, εγκα­τα­στά­σεις απο­θή­κευ­σης και μετα­φο­ράς ενέρ­γειας, κ.λπ. Στις επό­με­νες μάλιστα κατη­γο­ρίες προ­στα­σίας των περιο­χών Natura επι­τρέ­πει ακόμη και εξο­ρύ­ξεις υδρο­γο­ναν­θρά­κων, ενώ τις γεμίζει με μια σειρά από άλλες χρήσεις που ποτέ και πουθενά στην Ευρώπη δεν προ­βλέ­πο­νται εκ προ­οι­μίου σε τέτοιες ευαί­σθη­τες ζώνες. Για μια χώρα που έχει ήδη, από τον Δεκέμ­βριο του 2020, κατα­δι­κα­στεί από το Δικα­στή­ριο της Ε.Ε. για ανε­παρκή προ­στα­σία των περιο­χών του δικτύου Natura, το ΥΠΕΝ δίνει ακόμα ένα βαρύ πλήγμα, προ­κα­λώ­ντας πιθα­νό­τατα νέα κατα­δι­κα­στική απόφαση και πρό­στιμο για τη χώρα.

Δεν σταματά όμως στις περιο­χές Natura, αλλά εισάγει και μια ακόμα διάταξη που ευνοεί την περι­βαλ­λο­ντική δια­φθορά: υπο­βαθ­μί­ζει ακόμη περισ­σό­τερο τον θεσμό των μελετών περι­βαλ­λο­ντι­κών επι­πτώ­σεων, με την πρό­βλεψη απευ­θείας αμοιβής των αξιο­λο­γη­τών από τους ίδιους τους φορείς των έργων που καλού­νται να ελέγ­ξουν.

Κατά συρροή νομο­θε­τή­ματα κατάρ­ρευ­σης του θεσμι­κού πλαι­σίου προ­στα­σίας της φύσης μετα­θέ­τουν πλέον την κύρια πολι­τική ευθύνη σε ανώτατο επίπεδο, στον ίδιο τον πρω­θυ­πουργό. Ενώ ο ίδιος προ­χώ­ρησε σε κάποιες σημα­ντι­κές νομο­θε­τι­κές πρω­το­βου­λίες, όπως ο πρό­σφα­τος εθνικός κλι­μα­τι­κός νόμος, και σε μερικές αξιέ­παι­νες δεσμεύ­σεις όπως αυτή για θέσπιση 10% θαλάσ­σιων περιο­χών από­λυ­της προ­στα­σίας, η κυβερ­νη­τική πραγ­μα­τι­κό­τητα είναι εντελώς δια­φο­ρε­τική. Οι σχετικά πρό­σφα­τες δεσμεύ­σεις του πρω­θυ­πουρ­γού πως η Ελλάδα θα γίνει πρω­τα­θλή­τρια «στην πλήρη εφαρ­μογή της νομο­θε­σίας της Ε.Ε. για την προ­στα­σία του περι­βάλ­λο­ντος» βρί­σκο­νται σε πλήρη αντί­θεση με τις σχε­τι­κές νομο­θε­τι­κές πρω­το­βου­λίες της δικής του κυβέρ­νη­σης.

Σε εποχή αναμ­φι­σβή­τη­της κλι­μα­τι­κής και οικο­λο­γι­κής κρίσης, απαι­τού­νται ρηξι­κέ­λευ­θες και τολ­μη­ρές πολι­τι­κές ικανές να ανα­χαι­τί­σουν τις προ­κλή­σεις των καιρών, και όχι περι­βαλ­λο­ντική απορ­ρύθ­μιση προς όφελος λίγων. Ας ανα­λο­γι­στεί η κυβέρ­νηση τις ιστο­ρι­κές της ευθύνες.

* Ο κ. Δημή­τρης Καρα­βέλ­λας είναι γενικός διευ­θυ­ντής του WWF Ελλάς.

Πηγή kathimerini.gr

Γιώργος Λιάλιος