ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Η μεγάλη διαφορά

news room 2 λεπτά ανάγνωση
877

Πέφτουμε από τα σύννεφα με όσα έγιναν σε μουσικά βραβεία; Οχι βέβαια. Εδώ μιλάμε για μια κουλ­τούρα  κάποιων που μοστρά­ρουν, μέσω των στίχων τους, τα όπλα, τα ναρ­κω­τικά, τον πλου­τι­σμό, τον σεξισμό και τη γυναίκα ως αντι­κεί­μενο και λάφυρο που κερ­δί­ζει ο πιο «μάγκας». Εκείνο που προ­βλη­μα­τί­ζει είναι η μεγάλη αποδοχή στα νέα παιδιά. Τέτοια που οι στίχοι τους παίζουν σε παιδικά πάρτι και σε γιορτές…νηπια­γω­γείων. Υπήρ­ξαμε όλοι 14-15 ετών. Όταν μας έλεγαν τι να μην κάνουμε, αυτό θέλαμε να κάνουμε. Και δια­μορ­φώ­ναμε άποψη όχι με βάση τις νου­θε­σίες και την ακα­τά­σχετη ηθι­κο­λο­γία, αλλά με βάση το πόσο ελκυ­στικό ήταν κάτι. Η μητέρα μου, όταν άκουγε το…ουρ­λια­χτό του Μόρισον στο the End, δεν σχο­λί­αζε ούτε το λογο­τε­χνικό ύφος, ούτε τις φωνη­τι­κές δυνα­τό­τη­τες ούτε την αρμονία των ήχων. Έλεγε απλά «τι ακούς εκεί παιδί μου»; Σε παλιό­τε­ρες γενιές, ανά­λο­γες υπο­κουλ­τού­ρες ήταν κατά κανόνα προ­σβά­σι­μες από μια ηλικία και πάνω, όταν διέ­θε­τες ήδη μια στοι­χειώδη κριτική ικα­νό­τητα. Internet, PC, τάμπλετ, smartphones, YouTube, σόσιαλ μίντια εν γένει δεν υπήρχαν, ούτε παίζανε Sex Pistols π.χ. μέχρι σε παιδικά πάρτι. Σε ένα πολύ ενδια­φέ­ρον άρθρο για το θέμα, ο καθη­γη­τής Νικόλας Σεβα­στά­κης στο ερώτημα: «ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΣ, ΚΥΡΙΕ ΜΟΥ, να μιλάς/-τε για το τραπ και τους τράπερς όταν έχεις αγκα­λιά­σει στη ζωή σου οχλη­ρούς ήχους και κάμποσο θόρυβο από τα ροκ ημε­ρο­λό­για;» Σημειώ­νει μεταξύ άλλων: « Δεν ήταν πρότυπα ηθικής, ούτε πάντα στι­χουρ­γικά και μουσικά άξια λόγου τα σχήματα. Και φυσικά δεν άρεσαν στους παλαιό­τε­ρους, στους δικούς μας «γέρους» που αφό­ρι­ζαν τη βαβούρα και όλα όσα ήρθαν μαζί της, σε εκείνες τις δεκα­ε­τίες που το ροκ γνώρισε τη μεγάλη του άνθιση και μέχρι τις πρώτες γενιές των ηλε­κτρο­νι­κών και χιπ-χοπ μου­σι­κών. Φυσικά υπήρξαν και υπάρ­χουν πάντα οι «σατα­νι­στές» σε κάτι περιο­χές του μέταλ, οι υπερ­με­τα­δό­τες της κουλ­τού­ρας των ναρ­κω­τι­κών στην ψυχε­δέ­λεια, κάμπο­σοι φου­σκω­μέ­νοι αλα­ζό­νες των ροκ μεγα­θη­ρίων. Όμως η μεγάλη διαφορά παί­ζε­ται στα ίχνη, στα τρα­γού­δια. Είδαν το φως μορφές συγκί­νη­σης που, όπως φαί­νε­ται, άντεξαν στον χρόνο, χτί­ζο­ντας μια πολύ πιο πλούσια αισθη­τική από τα μέλη των γκρουπ, τους οπαδούς, τα εξω­τε­ρικά σήματα της νεα­νι­κής κουλ­τού­ρας. Και προ­φα­νώς οι ροκ κουλ­τού­ρες απο­τέ­λε­σαν μέρος επί­ση­μων πολι­τι­σμι­κών μηχα­νι­σμών (παρά τους στίχους που ενίοτε σάρ­κα­ζαν τα «συστή­ματα»), ύφαναν όμως ευαι­σθη­σίες που γρήγορα φάνηκε ότι ξεπερ­νούν τις πρω­τό­λειες, εφη­βι­κές ρίζες τους…»

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.