Θα “Πάμε μαζί”; 

Θα περι­μέ­νουμε σήμερα να δούμε, ποιος θα ασχο­λη­θεί με την σημε­ρινή Παγκό­σμια Ημέρα κατά των Ναρ­κω­τι­κών. Ποιος πολι­τι­κός αρχηγός, ποιος υπο­ψή­φιος βου­λευ­τής ( έρχο­νται κι εκλογές),  ποιος αυτο­διοι­κη­τι­κός θα επι­κοι­νω­νή­σει το πρό­γραμμά του, (κυρίως  ΠΡΟΛΗΨΗΣ και ΕΠΑΝΕΝΤΑΞΗ)Σ, για τους χρήστες εξαρ­τη­σιο­γό­νων ουσιών που ακο­λου­θούν ένα μονα­χικό ταξίδι, βυθι­σμέ­νοι στο σκοτάδι, βαδί­ζο­ντας σε δρόμους στρω­μέ­νους από τη λευκή σκόνη. Των ανθρώ­πων  που αντι­με­τω­πί­ζουμε σαν παιδιά ενός κατώ­τε­ρου θεού, τους παρα­γκω­νί­ζουμε και στα­μα­τάμε να τους βλέ­πουμε, φορώ­ντας τους έναν αόρατο μανδύα. Η λέξη «μέριμνα» είναι σχεδόν άγνωστη για εκεί­νους. «Το κράτος έχει ελλεί­ψεις στον τρόπο που αντι­με­τω­πί­ζει τους εξαρ­τη­μέ­νους. Όσο η κοι­νω­νία μας είναι πίσω σε αυτό το ζήτημα τόσο η πολι­τεία θα είναι φειδωλή. Θα έπρεπε να είχε μεγα­λύ­τερη παρου­σία ειδικά σε προ­γράμ­ματα στεγνά. Όταν δεν βάζεις τον χρήστη ισότιμα δίπλα με τους άλλους ανθρώ­πους απευ­θείας τον υπο­βαθ­μί­ζεις. Ποιος λέει ότι ένας χρήστης είναι άνθρω­πος. Το βλέπει κανείς; Ένας χρήστης παύει να είναι άνθρω­πος για όλους. Οι χρήστες βιώνουν ρατσι­σμό, το ζήτημα των εξαρ­τη­μέ­νων αντι­με­τω­πί­ζε­ται σαν ταμπού. Η πολι­τεία κλείνει τα μάτια και η βοήθειά της είναι λίγη», λένε η Δήμητρα και η Μαρίνα, που ανε­βαί­νουν τον δύσκολο και μακρύ δρόμο της απε­ξάρ­τη­σης. Μία δια­δρομή με πολλές στροφές, αδιέ­ξοδα, ανη­φό­ρες, κατη­φό­ρες μέχρι να φτάσει κάποιος στην τελική ευθεία, στην ευθεία της στα­θε­ρο­ποί­η­σης και αργό­τερα σε εκείνη την ανοδική καμπύλη, της επα­νέ­ντα­ξης, της ανα­γέν­νη­σης. Για να δούμε λοιπόν, ποιος πολι­τι­κός θα ξεδι­πλώ­σει το πρό­γραμμά του για το πως θα είναι δίπλα σ’ αυτές τις μονα­χι­κές πορείες της απε­ξάρ­τη­σης (Δομές το λένε. Πιο πολλές και στήριξη των ήδη υπαρ­χό­ντων). Πως θα βοη­θή­σουν την επα­νέ­νταξη των ανθρώ­πων αυτών ανάμεσά μας ( δου­λειές το λένε πρω­τί­στως).  Κι όλοι μας ας σκε­φτούμε αυτό που λέει η Δήμητρα και η Μαρίνα: «Όσο η κοι­νω­νία μας είναι πίσω σε αυτό το ζήτημα τόσο η πολι­τεία θα είναι φειδωλή» Πως όλοι μας θα πάψουμε να βλέ­πουμε ως μιά­σματα τους ανθρώ­πους αυτούς και πως δεν θα τους συνο­δεύει το στίγμα αυτό, ακόμη κι όταν νικητές φτάσουν στην κορυφή της ανη­φό­ρας τους. (κοι­νω­νική επα­νέ­νταξη το λένε). Υ. Γ. Εάν οι αγα­πη­τοί πολι­τι­κοί δυσκο­λεύ­ο­νται να βρουν στοι­χεία, θα τους βοη­θή­σει η Έρευνα του Πανε­πι­στη­μίου Αθηνών που δημο­σιεύ­θηκε χθες στον τύπο με τον τίτλο: «Πρω­τα­θλή­τρια» η Ελλάδα στους θανά­τους από ναρ­κω­τικά! Γιατί πρω­τα­θλή­τρια; Από συνύ­παρξη HIV λοί­μω­ξης, υπερ­δο­σο­λο­γίας οπιοει­δών, χρόνιας ηπα­τί­τι­δας C, αστε­γίας, έλλειψη προ­γραμ­μά­των για το αντί­δοτο ναλο­ξό­νης  και η  δυσκο­λία πρό­σβα­σης σε υπη­ρε­σίες υγείας ή σε προ­γράμ­ματα μείωσης βλάβης. Εκτός από το πολύ γενναίο βήμα, όπως η έναρξη λει­τουρ­γίας του Χώρου Επι­τη­ρού­με­νης Χρήσης (ΧΕΧ) -που θα πρέπει να επε­κτα­θεί στην Περι­φέ­ρεια, μένει να γίνουν ακόμη πολλά.