Δύσβατο

Ακού­στη­καν με ανα­κού­φιση και συμπά­θεια oι σκέψεις του πολι­τι­κού επι­στή­μονα και ιστο­ρι­κού Ραϋ­μόν­δου Αλβανού ως θέμα των νέων ελλη­νι­κών στις πανελ­λή­νιες εξε­τά­σεις. Αλλά το ερώτημα «γιατί τα παιδιά μισούν την ιστορία;» τίθεται από ένα σύστημα εξε­τά­σεων που βασί­ζε­ται ακριβώς σε ένα σύστημα που κάνει τα παιδιά να μισούν την ιστορία. Δηλαδή στην απο­στή­θιση και στο άδεια­σμα της ιστο­ρίας από κάθε άλλο  περιε­χό­μενο εκτός από το πλη­ρο­φο­ριακό. Δεκα­ε­τίες τώρα, αυτός είναι ο τρόπος εξέ­τα­σης. Τι να πει κανείς και για την ύλη της Ιστο­ρίας ως μαθή­μα­τος που καλύ­πτει πλήθος κεφα­λαίων, άπειρα ονόματα, ημε­ρο­μη­νίες και συμ­βά­ντα. Τι να πει κανείς  όταν στο γυμνά­σιο διδά­σκει ιστορία σε πολλές των περι­πτώ­σεων η καθη­γή­τρια αγγλι­κών ή ο θεο­λό­γος,  όταν όλη η εκπαί­δευση είναι τυλιγ­μένη στον ζουρ­λο­μαν­δύα των ανα­λυ­τι­κών προ­γραμ­μά­των, στο άγχος να προ­λά­βουν την ύλη,  όταν υπάρχει όλο αυτό το αλαλούμ ποιος διδά­σκει τί στην εκπαί­δευση,  πως περι­μέ­νει κανείς να εμφυ­σή­σει ο δάσκα­λος και η δασκάλα την αγάπη στην ιστορία που λέει ο Ραυ­μόν­δος; Τι περι­μέ­νουμε στ’ αλήθεια να απα­ντή­σουν τα παιδιά μας; Το θέμα ήταν «βατό», όπως λένε, και μάλλον θα έχει ανα­πτυ­χτεί με τη δέουσα σοβα­ρό­τητα στα κατάλ­ληλα βοη­θή­ματα των φρο­ντι­στη­ρίων. Κατά βάθος όμως το θέμα είναι δύσβατο…