Η εγκατάλειψη στο σπίτι του ανατέλοντος Ηλίου το γνωστό “Σπίτι του Αμπελουργού”

Αν καθί­σεις το ξημέ­ρωμα στα βουνά των προ­παπ­πού­δων μας στα Κοσκι­νού στο σπίτι του “Αμπε­λουρ­γού” θα συνει­δη­το­ποι­ή­σεις πόσο απλό­χερα μας χάρισε ο Δημιουρ­γός την ομορφιά του Παρα­δεί­σου μέσα από την ομορφιά ροδί­τικη φύση. Μία υπέροχη ανατολή του Ήλιου στο ύψωμα εκεί που επι­βλη­τικά βράχια αγνα­ντεύ­ουν την απέ­ρα­ντη θάλασσα παράλ­ληλα με τις Πηγές Καλ­λι­θέας έχει ανε­γερ­θεί από τους Ιταλούς Κατα­κτη­τές το σπίτι του Αμπε­λουρ­γού.

Ένα υπέροχο οικο­δό­μημα όπου το κέντρο του θυμίζει βυζα­ντινό Μονα­στήρι όπως ορθά παρα­τη­ρεί και ο Γιώργος Τζε­δά­κης και ανα­φέ­ρει στο σχετικό επει­σό­διό του στο youtube στο επει­σό­διο 45 με τίτλο “ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΑΜΠΕΛΟΥΡΓΟΥ” στον υπερ­σύν­δε­σμο “Casa del vignaiolo” του κανα­λιού “Μια σταγόνα Ροδί­τι­κης Ιστο­ρίας” .

Πολλές φορές τα ιταλικά κτίρια αυτά που έχουν μείνει απο­μο­νω­μένα εδώ κι εκεί είναι σαν μικροί χώροι για να υμνήσει ο άνθρω­πος το μεγα­λείο του Θεού. Όταν τα επι­σκε­πτό­μα­στε ή ακόμα και όταν απλά τα παρα­τη­ρούμε δοξά­ζουμε τον Θεό γιατί ελευ­θε­ρω­θή­καμε από έναν πόλεμο που θα θυμό­μα­στε για πάντα ακόμα κι αν εμείς οι ίδιοι δεν τον ζήσαμε. Μας έχουν αφη­γη­θεί όμως ιστο­ρίες οι παπ­πού­δες μας και οι γονείς μας για τον πόλεμο. Αυτά που βλέ­πουμε είναι ότι έμεινε τελικά από το ενδιά­μεσο της ιστο­ρίας μας. Μιας ιστο­ρίας του Δωδε­κα­νη­σια­κού λαού που κέρδισε με πολλές θυσίες την ελευ­θε­ρία του αφού όμως πρώτα βίωσε τα χρόνια της Κατοχής με τον κατα­κτητή.

Η γεωργία και κυρίως η Αμπε­λουρ­γία ήταν ένα από τα κυριό­τερα επαγ­γέλ­ματα των ροδιτών. Οι ροδίτες παρή­γα­γαν εκτός του εξαι­ρε­τι­κού κρασιού το οποίο εξή­γα­γαν, στα­φί­δες, ξύδι και άλλα παρεμ­φερή. Υπήρχαν εται­ρίες που παρή­γα­γαν κρασί γνωστό ακόμα και στις καλύ­τε­ρες εκθέ­σεις του εξω­τε­ρι­κού και μέχρι σήμερα η σαμπά­νια της ΚΑΙΡ θεω­ρεί­ται από τους ωραιό­τε­ρους αφρώ­δεις οίνους.

Η τάση να εγκα­τα­λεί­πο­νται τα συγκε­κρι­μένα οική­ματα είναι συνη­θι­σμένη στο νησί μας. Η εγκα­τά­λειψη όμως δεν προ­έρ­χε­ται από την αση­μα­ντό­τητα του συγκε­κρι­μέ­νου ακι­νή­του ή και άλλων ακι­νή­των σαν αυτό, οφεί­λε­ται συνήθως στην ανυ­παρ­ξία προ­τε­ραιο­τή­των και στρα­τη­γι­κού σχε­δια­σμού από τους διοι­κού­ντες επί σειρά ετών.

Γινό­μα­στε κυνικοί δια­πι­στώ­νο­ντας ότι το Σπίτι του Αμπε­λουρ­γού όπως και τα υπό­λοιπα εγκα­τα­λε­λειμ­μένα κτίρια έχουν μεγάλη επι­σκε­ψι­μό­τητα από διά­φο­ρους επι­σκέ­πτες του νησιού μας μιας και οι τοίχοι τους είναι γεμάτοι συν­θή­ματα και υπο­γρα­φές από ολό­κληρο τον πλανήτη σε διά­φο­ρες γλώσσες.

Υπάρχει αυτή η ειρω­νεία σε όλη αυτή την ιστορία, διότι όσοι λαμ­βά­νουν τις απο­φά­σεις για τις προ­τε­ραιό­τη­τες αξιο­ποί­η­σης ακι­νή­των του νησιού προ­κει­μέ­νου να κατευ­θύ­νουν τους επι­σκέ­πτες του νησιού σε συγκε­κρι­μέ­νους στόχους και συγκέ­ντρω­σης των επι­σκε­πτών αγνοούν επι­δει­κτικά τα συγκε­κρι­μένα μνημεία και πηγές Ιστο­ριο­γρα­φίας για την ιστορία του τόπου μας.

Η πολυ­πλη­θής συγκέ­ντρωση υπο­γρα­φών των επι­σκε­πτών στους τοίχους των ερει­πω­μέ­νων – λεη­λα­τη­μέ­νων – εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νων κτιρίων όπως το “Σπίτι του Αμπε­λουρ­γού” και της “Βίλλας De Vecchi”, της Βάρης και πολλών άλλων, αφήνει το δια ζώσης απο­τύ­πωμα της δια­μαρ­τυ­ρίας του κόσμου που επι­σκέ­πτε­ται το νησί για την εγκα­τά­λειψη της ιστο­ρίας μας και της Ιστο­ρι­κής μας Μνήμης.

Πολλά από αυτά τα κτίρια μπο­ρείτε να τα επι­σκε­φθείτε στο ψηφιακό κανάλι του Γιώργου Τζεδάκη στον υπερ­σύν­δε­σμο https://www.youtube.com/channel/UCV1PU_RAXZ2dg2JX7OkYhYg και το συγκε­κρι­μένο επει­σό­διο στον υπερ­σύν­δε­σμο https://www.youtube.com/watch?v=HtWcLOJhRPY&t=33s.

Τα ερω­τή­ματα είναι πολλά, τι είναι αυτά τα κτίρια, πως λέγο­νται, η ιστορία τους, είχαν κάποτε ζωή… γιατί εγκα­τα­λεί­φθη­καν; Ας ελπί­σουμε ότι θα αντι­λη­φθούμε κάποτε το μέγεθος της κατα­στρο­φής που κάνουμε με την εγκα­τά­λειψη αυτή στην ιστορία του τόπου μας και να συμπε­ρι­λά­βουμε κι αυτά τα στο­λί­δια του νησιού μας στους επι­χει­ρη­σια­κούς στόχους αξιο­ποί­η­σης των ακι­νή­των του τόπου μας πριν είναι αργά.

Ελένη Ν. Καρα­γιάννη