Ελεύθερη με όρους για το φόνο του οπλίτη

Tην αντι­κα­τά­στα­ση της προ­σω­ρι­νής κρά­τη­σης της 31χρο­νης Ρη­γο­πού­λας Γιαν­νι­κά­κη του Βα­σι­λεί­ου, κα­τοί­κου Πη­γα­δί­ων Καρ­πά­θου, που κα­τη­γο­ρεί­ται για το φόνο του συ­ντρό­φου της, με τους πε­ριο­ρι­στι­κούς όρους της αυ­το­πρό­σω­πης εμ­φά­νι­σής της εντός του πρώ­του πεν­θη­μέ­ρου εκά­στου μηνός στο αστυ­νο­μι­κό τμήμα του τόπου κα­τοι­κί­ας της και της απα­γό­ρευ­σης εξό­δου της από τη χώρα, απε­φά­σι­σε χθες η τα­κτι­κή Ανα­κρί­τρια Ρόδου κ. Μα­ρί­να Κρα­νί­τη, απο­δε­χό­με­νη σχε­τι­κή ει­σή­γη­ση της Αντει­σαγ­γε­λέ­ως Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου κ. Μα­ρί­ας Σο­φί­ας Βαϊ­τση.

Θυ­μί­ζου­με ότι με βού­λευ­μα, που είχε εκ­δώ­σει το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, απορ­ρί­φθη­κε κατ’ ου­σί­αν η από 28 Φε­βρουα­ρί­ου 2014 όμοια προ­σφυ­γή της, αν και ανα­γνω­ρί­στη­κε «εμ­μέ­σως» ότι τέ­λε­σε το αδί­κη­μα, ευ­ρι­σκό­με­νη σε άμυνα και εν βρα­σμώ ψυχής.

Όπως έγρα­ψε η “δη­μο­κρα­τι­κή”, η 31χρονη κα­τη­γο­ρεί­ται για το φόνο του συ­ντρό­φου της, 30χρο­νου επαγ­γελ­μα­τία οπλί­τη, Αδάμ Βεσ­σά­λα του Πα­να­γιώ­τη, που γεν­νή­θη­κε στο Γα­λα­τά Τροι­ζη­νί­ας και υπη­ρε­τού­σε στο 95 ΤΕ Καρ­πά­θου.

Η κα­τη­γο­ρού­με­νη υπο­στη­ρί­ζει ότι υπήρ­ξε κατ’ επα­νά­λη­ψη θύμα κα­κο­ποί­η­σης από τον 30χρονο, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι δεν είχε αν­θρω­πο­κτό­νο δόλο και ότι ο θά­να­τός του επήλ­θε από ατύ­χη­μα.

Στην αί­τη­ση, που έχει υπο­βά­λει δια των πλη­ρε­ξου­σί­ων δι­κη­γό­ρων της κ.κ. Στ. Αλε­ξαν­δρή και Κ. Δια­κο­νή, κα­τέ­στη­σε σαφές, ότι έχει λευκό ποι­νι­κό μη­τρώο, έχει γνω­στή δια­μο­νή και μό­νι­μη κα­τοι­κία και δεν είναι ύπο­πτη φυγής.

Επε­σή­μα­νε ακόμη ότι τε­λού­σε σε κα­τά­στα­ση άμυ­νας και ότι ο θά­να­τος επήλ­θε από ατύ­χη­μα.

Στην διά­τα­ξη της κ. Ανα­κρί­τριας, με την οποία επι­βε­βαιώ­νο­νται οι ισχυ­ρι­σμοί της κα­τη­γο­ρού­με­νης, ανα­φέ­ρο­νται τα εξής:

«Από το απο­δει­κτι­κό υλικό που συ­γκε­ντρώ­θη­κε κατά την αυ­τε­παγ­γέλ­τως ενερ­γη­θεί­σα προ­α­νά­κρι­ση και την μέχρι τώρα κύρια ανά­κρι­ση και ει­δι­κό­τε­ρα από τις κα­τα­θέ­σεις των μαρ­τύ­ρων σε συν­δυα­σμό με τα έγ­γρα­φα και την απο­λο­γία της κα­τη­γο­ρου­μέ­νης – προ­σφεύ­γου­σας, προ­έ­κυ­ψαν τα ακό­λου­θα πραγ­μα­τι­κά πε­ρι­στα­τι­κά:

Η κα­τη­γο­ρου­μέ­νη εδώ και ενά­μι­ση πε­ρί­που έτος συ­γκα­τοι­κού­σε με το θύμα, Αδάμ Βεσ­σά­λα, στα Πη­γά­δια της Καρ­πά­θου. Η σχέση της με τον εκλι­πό­ντα ήταν σχέση πα­θο­λο­γι­κής αγά­πης, που συ­νο­δευό­ταν από έντο­νους δια­πλη­κτι­σμούς και χει­ρο­δι­κί­ες, λόγω κυ­ρί­ως των αι­σθη­μά­των ζή­λιας που εξε­δή­λω­νε συχνά ο εκλι­πών, πλην όμως ου­δείς απο­φά­σι­ζε να προ­βεί στη δια­κο­πή της με­τα­ξύ τους σχέ­σης, πα­ρό­τι πολ­λές φορές οι δια­πλη­κτι­σμοί τους είχαν κα­τά­λη­ξη είτε στο αστυ­νο­μι­κό τμήμα είτε στο νο­σο­κο­μείο των Πη­γα­διών Καρ­πά­θου.

Στις 20-02-2014 και κα­τό­πιν εορ­τα­σμού της Τσι­κνο­πέμ­πτης στην οικία της μη­τέ­ρας της κα­τη­γο­ρου­μέ­νης, θύμα και κα­τη­γο­ρου­μέ­νη κα­τέ­λη­ξαν περί ώρα 22:00 ο μεν πρώ­τος και 22:15 η δε δεύ­τε­ρη, στην κοινή τους οικία, όπου έλαβε εκ νέου χώρα δια­πλη­κτι­σμός για ασή­μα­ντη αιτία.

Αρ­χι­κώς θύτης και θύμα λο­γό­φε­ραν σε έντο­νους τό­νους, εκτο­ξεύ­ο­ντας ύβρεις εκα­τέ­ρω­θεν, ενώ εν συ­νε­χεία άρ­χι­σαν να χει­ρο­δι­κούν, χτυ­πώ­ντας ο ένας τον άλλο έντο­να. Λόγω της σω­μα­τι­κής διά­πλα­σης του θύ­μα­τος και της υπέρ­τε­ρης φυ­σι­κής του δύ­να­μης, ένα­ντι της κα­τη­γο­ρου­μέ­νης, η τε­λευ­ταία κα­τευ­θύν­θη­κε προς το κοινό τους δω­μά­τιο, προ­κει­μέ­νου να προ­στα­τευ­τεί. Πλην όμως το θύμα την ακο­λού­θη­σε και επι­τέ­θη­κε εκ νέου σε αυτή, αφού με τα γυμνά του χέρια έσκι­σε το κολάν της.

Τότε η τε­λευ­ταία, αφού απε­γκλω­βί­στη­κε από τις λαβές του θύ­μα­τος, έτρε­ξε προς την κου­ζί­να και σε ήρεμη ψυ­χι­κή κα­τά­στα­ση έθραυ­σε ένα πο­τή­ρι νερού, και το κάρ­φω­σε βίαια στο στή­θος του θύ­μα­τος, που την είχε ακο­λου­θή­σει και βρι­σκό­ταν τη στιγ­μή εκεί­νη όπι­σθεν της. Από την πράξη της αυτή προ­κλή­θη­κε κά­ταγ­μα της τρί­της πλευ­ράς, που βρί­σκε­ται στη δεξιά πλευ­ρά της με­σό­τη­τας της στερ­νι­κής χώρας, το δε κα­τε­α­γόν άκρο αυτής, στρε­φό­με­νο προς τα έσω, προ­κά­λε­σε ρήξη – δια­το­μή της δε­ξιάς έσω μα­στι­κής αρ­τη­ρί­ας, και εν συ­νε­χεία αι­μορ­ρα­γία από την οποία το θύμα κα­τέ­λη­ξε μετά από λίγο.

Αμέ­σως μετά την πράξη της, η κα­τη­γο­ρου­μέ­νη με ψυ­χραι­μία και με­θο­δι­κό­τη­τα προ­σπά­θη­σε να συ­γκα­λύ­ψει την πράξη της, το­πο­θε­τώ­ντας τα μα­τω­μέ­να ρούχα στο πλυ­ντή­ριο της οι­κί­ας, με­τα­φέ­ρο­ντας το θύμα πάνω στο κρε­βά­τι, με τη βο­ή­θεια της μη­τρός της και του κου­μπά­ρου αυτής, τους οποί­ους εν τω με­τα­ξύ ει­δο­ποί­η­σε τη­λε­φω­νι­κώς, και δί­νο­ντας στον τε­λευ­ταίο τα απορ­ρίμ­μα­τα που πε­ριεί­χαν τα πει­στή­ρια του εγκλή­μα­τος, προ­κει­μέ­νου αυτός να τα απορ­ρί­ψει σε δη­μο­τι­κό κάδο απορ­ριμ­μά­των έξω­θεν της οι­κί­ας.

Κατά τη διάρ­κεια δε της προ­α­νά­κρι­σης κρά­τη­σε αρ­νη­τι­κή στάση, πα­ρα­πλα­νώ­ντας τις προ­α­να­κρι­τι­κές αρχές, δια­τει­νό­με­νη ότι ου­δε­μί­αν σχέση τη συ­νέ­δεε με το επί­δι­κο απο­τέ­λε­σμα του θα­νά­του του συ­ντρό­φου της.

Εξ όλων των ως άνω προ­κύ­πτει ότι, όπως ανα­φέ­ρε­ται και στο από 16/2014 Ένταλ­μά μας Προ­σω­ρι­νής Κρά­τη­σης, η κα­τη­γο­ρου­μέ­νη ως προ­σω­πι­κό­τη­τα εκ­φεύ­γει του με­τρί­ου συ­νε­τού και ακίν­δυ­νου αν­θρώ­που, καθώς υπο­βό­σκουν στο χα­ρα­κτή­ρα της στοι­χεία επι­κιν­δυ­νό­τη­τας, αφού δεν είναι ίδιον του μέσου συ­νε­τού και ακίν­δυ­νου αν­θρώ­που, όταν δια­πλη­κτί­ζε­ται – έστω και εντό­νως – με έτερο άτομο, να σπά­σει ένα πο­τή­ρι στον πάγκο της κου­ζί­νας για να δη­μιουρ­γή­σει αιχ­μη­ρές κόγ­χες και να το καρ­φώ­σει στο στή­θος αυτού, πράξη, που από μόνη της είναι, ιδιαι­τέ­ρως επι­κίν­δυ­νη και αυ­το­τε­λώς πρό­σφο­ρη να επι­φέ­ρει βαριά σω­μα­τι­κή βλάβη, ακόμα και θά­να­το.

Εξάλ­λου η ψυ­χραι­μία με την οποία αντι­με­τώ­πι­σε την πράξη της και η προ­σπά­θεια συ­γκά­λυ­ψης αυτής, σε συν­δυα­σμό με το ό,τι ο θανών ήταν ο σύ­ντρο­φός της, απο­δει­κνύ­ουν άτομο απρό­βλε­πτο με μειω­μέ­νο επί­πε­δο συ­ναι­σθη­μα­τι­σμού, που δη­μιουρ­γεί αμ­φι­βο­λί­ες για τις πε­ραι­τέ­ρω αντι­δρά­σεις της, στις συ­νέ­πειες της πρά­ξης της.

Αυτοί άλ­λω­στε ήταν και οι λόγοι που υπα­γό­ρευ­σαν εξαρ­χής την προ­σω­ρι­νή κρά­τη­ση αυτής. Ωστό­σο, και παρά τις ανω­τέ­ρω πα­ρα­δο­χές, πρέ­πει να γίνει απο­δε­κτό ότι δεν υφί­στα­νται πι­θα­νό­τη­τες να επι­δεί­ξει η κα­τη­γο­ρου­μέ­νη την ίδια εγκλη­μα­τι­κή, επι­κίν­δυ­νη και απρό­βλε­πτη συ­μπε­ρι­φο­ρά εκ νέου, καθώς αυτή εκ­δη­λώ­θη­κε στα πλαί­σια μιας συ­γκε­κρι­μέ­νης και ιδιά­ζου­σας σχέ­σης – έντο­νης μά­λι­στα συ­ναι­σθη­μα­τι­κής φύ­σε­ως, σχέ­σης, που έφερε και στην επι­φά­νεια την έντο­νη και απο­κλί­νου­σα από το μέ­τριο συ­μπε­ρι­φο­ρά της κα­τη­γο­ρου­μέ­νης.

Η πα­ρα­δο­χή αυτή σε συν­δυα­σμό πάντα με το ό,τι η κα­τη­γο­ρου­μέ­νη δεν είναι ύπο­πτη φυγής, αφού ου­δέ­πο­τε έχει απο­μα­κρυν­θεί από την Κάρ­πα­θο και η οι­κο­γέ­νειά της δια­μέ­νει μό­νι­μα εκεί, και λαμ­βα­νο­μέ­νου υπόψη και του λευ­κού ποι­νι­κού της μη­τρώ­ου, και της μη ποι­νι­κά κο­λά­σι­μου -μέχρι το φε­ρό­με­νο χρόνο τέ­λε­σης του εγκλή­μα­τος που της απο­δί­δε­ται- τρό­που ζωής της, και κυ­ρί­ως λαμ­βα­νο­μέ­νου υπόψη ότι η δια­βί­ω­ση της κα­τη­γο­ρου­μέ­νης επί πέντε πε­ρί­που μήνες σε κα­θε­στώς στέ­ρη­σης της ελευ­θε­ρί­ας της, πα­ρέ­χει την εύ­λο­γη προσ­δο­κία ότι έχει ασκή­σει ευ­ερ­γε­τι­κή επί­δρα­ση στο ψυ­χο­βου­λη­τι­κό πλέγ­μα των στοι­χεί­ων που κα­θο­ρί­ζουν την αν­θρώ­πι­νη συ­μπε­ρι­φο­ρά της και έχει συ­νε­πι­φέ­ρει αντί­στοι­χο (θε­τι­κό) ευ­ερ­γε­τι­κό αντί­κρι­σμα γι αυτήν, ώστε να πα­ρί­στα­ται τώρα ση­μα­ντι­κά μειω­μέ­νη η πι­θα­νό­τη­τα να ανα­πτύ­ξει έκνο­μη δρα­στη­ριό­τη­τα σε πε­ρί­πτω­ση που θα αφε­θεί ελεύ­θε­ρη, άγουν στο συ­μπέ­ρα­σμα ότι η προ­σω­ρι­νή της κρά­τη­ση δεν είναι πλέον απο­λύ­τως ανα­γκαία για την πρό­λη­ψη τέ­λε­σης από αυτήν νέων εγκλη­μά­των.

Άλ­λω­στε, όλα τα ως άνω σε συν­δυα­σμό με την άσχη­μη ψυ­χι­κή και σω­μα­τι­κή κα­τά­στα­ση της υγεί­ας της τε­λευ­ταί­ας κατά τον εγκλει­σμό της στη φυ­λα­κή, υπο­δει­κνύ­ουν ότι η συ­νέ­χι­ση της προ­σω­ρι­νής της κρά­τη­σης θα πα­ρα­βί­α­ζε την αρχή της ανα­λο­γι­κό­τη­τας και της ανα­γκαιό­τη­τας και επο­μέ­νως στο παρόν στά­διο από μόνη της η βα­ρύ­τη­τα της απο­δι­δό­με­νης σε αυτήν κα­κουρ­γη­μα­τι­κής πρά­ξης, δεν μπο­ρεί να δι­καιο­λο­γή­σει την προ­σω­ρι­νή της κρά­τη­ση, υπό το πρί­σμα της πρό­λη­ψης της τέ­λε­σης από αυτήν νέων εγκλη­μά­των».