Η Παιδοκτόνος

Ιστο­ρι­κά γνω­ρί­ζου­με ότι ο Αγα­μέ­μνο­νας θυ­σί­α­σε την κόρη του Ιφι­γέ­νεια για τον εξευ­με­νι­σμό της Αρ­τέ­μι­δος εν Αυ­λί­δι, κατ’ άλ­λους δε μύ­θους δια­σώ­θη­κε από την ίδια την θεά και έγινε ιέ­ρεια αυτής εν Ταύ­ροις.

Η εκ Πά­τρας κα­τα­γό­με­νη «Μη­τέ­ρα» φέ­ρε­ται ότι δο­λο­φό­νη­σε το ανή­μπο­ρο κο­ρι­τσά­κι της και εν­δε­χο­μέ­νως και τα άλλα δύο παι­διά της προ­κει­μέ­νου να πλη­γώ­σει τον σύ­ζυ­γο της, ο οποί­ος κατά τους ισχυ­ρι­σμούς της ήταν άπι­στος.

Η δια­φο­ρά με­τα­ξύ των πα­ρα­πά­νω πε­ρι­πτώ­σε­ων είναι ότι η θυσία της Ιφι­γέ­νειας από τον πα­τέ­ρα της Αγα­μέ­μνο­να απο­τε­λεί μύθο, όμως η δο­λο­φο­νία ενός παι­διού και μά­λι­στα με προ­βλή­μα­τα κι­νη­τι­κό­τη­τας απο­τε­λεί μια ει­δε­χθή και απο­τρό­παιη για τα δε­δο­μέ­να της κοι­νω­νί­ας μας εγκλη­μα­τι­κή ενέρ­γεια. Η πράξη αυτή είναι απο­τρό­παιη και το Δι­κα­στή­ριο το οποίο θα δι­κά­σει την υπό­θε­ση θα επι­βά­λει την κατά νόμο προ­βλε­πό­με­νη ποινή η οποία ως γνω­στό είναι ισό­βια κά­θειρ­ξη, είναι δε πε­ρί­πτω­ση που κατά την γνώμη μου δεν χω­ρούν ελα­φρυ­ντι­κά.

Είναι επί­σης γε­γο­νός ότι η Ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία κα­θό­λη την επι­κρά­τεια έχει σο­κα­ρι­στεί από το ει­δε­χθές αυτό έγκλη­μα όταν μια μη­τέ­ρα σκο­τώ­νει το παιδί της, το σπλά­χνο της και μά­λι­στα φρο­ντί­ζει να το εντα­φιά­σει με το αγα­πη­μέ­νο του τά­μπλετ, όπως έκα­ναν οι αρ­χαί­οι Έλ­λη­νες, με τα κτε­ρί­σμα­τα τα οποία το­πο­θε­τού­σαν στον τάφο των αγα­πη­μέ­νων τους προ­σώ­πων. Δι­καί­ως λοι­πόν η Ελ­λη­νι­κή Κοι­νω­νία απο­δο­κι­μά­ζει την απο­τρό­παιη αυτή πράξη, δι­καί­ως την απο­στρέ­φε­ται και δι­καί­ως ζητά την πα­ρα­δειγ­μα­τι­κή τι­μω­ρία της. Βε­βαί­ως το Δι­κα­στή­ριο είναι εκεί­νο το οποίο θα επι­βά­λει την ποινή όμως η Ελ­λη­νι­κή Κοι­νω­νία δι­καιού­ται να εκ­φρά­σει με οποιο­δή­πο­τε τρόπο τον απο­τρο­πια­σμό της.

Δι­καί­ως λοι­πόν στην Πάτρα το πλή­θος των ορ­γι­σμέ­νων πο­λι­τών την απο­δο­κί­μα­σε και την απο­κά­λε­σε φό­νισ­σα όπως την απο­δο­κι­μά­ζει στο σύ­νο­λο της πι­στεύω η Ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία. Φωνή λάου οργή θεού θα έλεγα στην συ­γκε­κρι­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση. Εκεί­νο το οποίο πι­στεύω και όλοι ευ­χό­μα­στε είναι να μην υπάρ­ξει ποτέ άλλη «μη­τέ­ρα» που θα βάψει τα χέρια της με το αίμα των παι­διών της.

Ρόδος,12 Απρι­λί­ου 2022