ΑΛΛΑ…

Δεν χρειά­ζε­ται καμία ανά­λυ­ση για το χιού­μορ επι­πέ­δου μία «Ελ­λη­νί­δα μάνα» που έκανε πρε­μιέ­ρα, αι­σθη­τι­κής βι­ντε­ο­κασ­σε­τών των ’80’ς, βα­σι­σμέ­νο σε ενα κόν­σε­πτ του­λά­χι­στον 30 ετών που η ίδια η εποχή το έχει ακυ­ρώ­σει προ πολ­λού. Δεν χρειά­ζο­νται και μα­θή­μα­τα αι­σθη­τι­κής σε κα­νέ­ναν. Ο κα­θέ­νας γε­λά­ει με ότι είναι πιο κοντά στα βιώ­μα­τα, την καλ­λιέρ­γειά του. Εν τέλει: « Πε­ρισ­σό­τε­ρο από οτι­δή­πο­τε άλλο, ο χα­ρα­κτή­ρας κι ο πο­λι­τι­σμός ενός αν­θρώ­που φαί­νε­ται απ’ αυτό που θε­ω­ρεί αστείο.»  (Βόλφ­γκανγκ Γκαί­τε). ΑΛΛΑ, με το θέμα του βια­σμού και της σε­ξουα­λι­κής πα­ρε­νό­χλη­σης , με τόσα δι­κα­στή­ρια εν εξε­λί­ξει, τόσες πλη­γές ανοι­χτές τρι­γύ­ρω και κα­θη­με­ρι­νά πρω­το­σέ­λι­δα για πα­ρε­νο­χλή­σεις, ασέλ­γειες και βια­σμούς ακόμη καια­νη­λί­κων, δεν γε­λά­ει κα­νείς και σε κα­νέ­ναν δεν επι­τρέ­πε­ται η «κα­νο­νι­κο­ποί­η­ση» της θη­ριω­δί­ας μέσα από φτηνή πλάκα. Και σ’αυτό, δεν χω­ρά­νε ανα­λύ­σεις και συ­ζη­τή­σεις,  για δήθεν σά­τι­ρα που δεν δέ­χε­ται λο­γο­κρι­σία.