ΜΑΙΝΑΔΩΝ ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ: Μια υπέροχη θεατρική παράσταση

Μια υπέροχη θεα­τρική παρά­σταση, συν­διορ­γά­νωση του ΔΟΠΑΡ και της σχολής χορού & θεάτρου ΑΝΕΜΗ είχε την ευκαι­ρία να παρα­κο­λου­θή­σει το θεα­τρό­φιλο κοινό της Ρόδου 24 & 25 Φεβρουα­ρίου στο Δημο­τικό Θέατρο Ρόδου. Σημα­ντι­κοί άνθρω­ποι της τέχνης και της δημο­σιο­γρα­φίας έγραψαν γι΄αυ­τήν:

Δεν ξέρω αν ήταν η κλει­σούρα των δύο τελευ­ταίων ετών εξαι­τίας της παν­δη­μίας. Ούτε κι αν ήταν μια αντί­δραση στη φρίκη του πολέμου, με την μελαγ­χο­λία των τελευ­ταίων ημερών να μας δια­πο­τί­ζει πέρα για πέρα, δίχως ν’ αφήνει μια αχτίνα ζέστη να μας γλυ­κά­νει. Βρέθηκα σε ένα κατά­με­στο Δημο­τικό Θέατρο το βράδυ της περα­σμέ­νης Παρα­σκευής (25 /2) Λες και το κοινό ήθελε να ξορ­κί­σει το κακό γελώ­ντας με τις μονα­χια­σμέ­νες φωνές και τους πνιγ­μέ­νους ήχους που παγώ­νουν την ψυχή μας. Η εκλεκτή φιλό­λο­γος Χαρά Κόντου με τα κείμενα που κατέ­θεσε, μέσα από μία γλώσσα σύγ­χρονη κι αιχμηρή, μας υπεν­θύ­μισε την αδυ­να­μία των ανθρώ­πων να αντι­στα­θούν σε μια κοι­νω­νία που έχει να επι­δεί­ξει τόση βία και τόση παρά­λογη σεξι­στική συμπε­ρι­φορά. Ενώ η χαρι­σμα­τική Μαρία Μανιώτη μέσα από την σκη­νο­θε­σία και τη σκληρή δουλειά της, μας δίδαξε πως η Τέχνη του θεάτρου δεν είναι μια απα­σχό­ληση ωραία αλλά αγώνας κατά­κτη­σης ενός δύστρο­που αγαθού που λέγεται Ελευ­θε­ρία . Η ομάδα θεάτρου ενη­λί­κων της σχολης χορου & θεάτρου “Ανέμη” με τους ξεκαρ­δι­στι­κούς ρόλους τους, φανέ­ρω­ναν πως όσοι βρί­σκο­νται διωγ­μέ­νοι από το παρόν , κυκλο­φο­ρούν στο σπα­ραγ­μένο τους παρελ­θόν προ­σπα­θώ­ντας μάταια να ανα­στή­σουν τα πάντα με πολλή πίκρα και το “χρώμα ρημαγ­μέ­νης βιο­λέ­τας”, όπως θα’ λεγε και ο Κάρολος Μπο­ντλέρ. Συγ­χα­ρη­τή­ρια σε όλους τους συντε­λε­στές από καρδιάς.

Σου­λει­μάν Αλα­γιαλή Τσιαλικ – Ποιητής

Με μια εισβολή να σοβεί στην από πάνω γει­το­νιά μας, ποιο το νιάσιμο για μια θεα­τρική παρά­σταση που πραγ­μα­τεύ­ε­ται το ψυχισμό μιας σειράς γυναι­κών, στε­ρη­μέ­νων, υστε­ρι­κών, ψυχα­να­γκα­στι­κών, ερω­τι­κών, δοτικών, υπο­στη­ρι­κτι­κών και λοιπών ….ων; Από την άλλη, μια τέτοια παρά­σταση, Μαι­νά­δων – Μονό­λο­γοι, ίσως μπορεί να δίνει τη ζητού­μενη απά­ντηση στο ΓΙΑΤΙ συμ­βαί­νουν όλα αυτά στις γωνιές του πλανήτη μας; Το κοινό των παρα­στά­σεων της περα­σμέ­νης Πέμπτης και Παρα­σκευής βρέθηκε μπροστά σε μια ολο­κλη­ρω­τική και άνευ όρων απο­γύ­μνωση ενός ψυχι­σμού υπέρ­λα­μπρου σε βαθμό τύφλω­σης. Οι επί σκηνής πρω­τα­γω­νί­στριες και πρω­τα­γω­νι­στές μπό­ρε­σαν επι­τέ­λους να δουν μέσα τους ειλι­κρινά· από τον εσω­τε­ρικό τους κόσμο να τρα­βή­ξουν έξω όλα εκείνα τα ταπει­νω­τικά, επώδυνα, σεξουα­λικά, ερωτικά, δια­σκε­δα­στικά απω­θη­μένα και να τα προ­βάλ­λουν στο κατά­με­στο δημο­τικό θέατρο της Ρόδου. Ίσως γι’ αυτό η σκη­νο­θέ­τιδα Μαρία Μανιώτη τοπο­θέ­τησε δίκην επίπλου ένα φέρετρο επί σκηνής, με μία εκ των πρω­τα­γω­νι­στριών να βρί­σκε­ται ξάπλα – μέσα σε αυτό, καθ’ όλη τη διάρ­κεια της παρά­στα­σης, παρεμ­βαί­νο­ντας λυτρω­τικά και χιου­μο­ρι­στικά σε κάθε σκηνή. Χίλιοι συμ­βο­λι­σμοί σε αυτή της την επιλογή, που ξεκι­νούν από το θάνατο του έρωτα στην παρα­δοχή της συγ­γρα­φέως Χάρις Κόντου «…η ερωτική πράξη μετα­φέρ­θηκε στην οθόνη». Έτσι το φέρετρο γίνεται έπιπλο, όπως και ο άνθρω­πος γίνεται φέρετρο των επι­θυ­μιών του και στο τέλος μένει, όπως ξανά γράφει η Κόντου, «μόνη με το… επάρ­γυρο σκεύος». Οι ηθο­ποιοί, άνθρω­ποι του διπλα­νού γρα­φείου, πρόσωπα που στέ­κο­νται στην ουρά για τον πρωινό καφέ στο χέρι, ενσάρ­κω­σαν με επι­τυ­χία όλους τους ψυχι­σμούς των Μαι­νά­δων Μονό­λο­γοι.

Ερα­σι­τέ­χνες ηθο­ποιοί με υπέ­ρο­χες ερμη­νείες, απο­προ­βλη­μά­τι­στες, ανά­λα­φρες παρά το βάρος του ρόλου τους. Χωρίς καμιά δυσκο­λία έφεραν σε πέρας όλα εκείνα που υπό καθη­με­ρι­νές συν­θή­κες λέγο­νται σε μικρές δόσεις και με μεγάλες παύσεις. Από το άνοιγμα της αυλαίας ο λόγος έρευσε ξανθός, μελα­χρι­νός, κόκ­κι­νος, ανάλογα με τα θέλω των πρω­τα­γω­νι­στριών και τις φαντα­σιώ­σεις των πρω­τα­γω­νι­στών. Συμ­βο­λι­σμοί, ειλι­κρί­νειες, πάθη, λάθη, αμαρ­τίες, χαρές, λύπες, γέλιο, κλάμα στην παρά­σταση «Μαι­νά­δων Μονό­λο­γοι» που σκη­νο­θε­τή­θη­καν και ερμη­νεύ­θη­καν με κοινό παρο­νο­μα­στή τον άνθρωπο σε ρόλο άμωμου εραστή ενώπιον μιας απο­θε­ω­μέ­νης και κάθι­δρης οθόνης κινητού. Καθρέ­φτης το έργο μιας πραγ­μα­τι­κό­τη­τας θέλει τις πολε­μι­κές συγκρού­σεις ως μόνη διέξοδο εκείνων που δε βουτούν με ευλά­βεια να μετα­λά­βουν, να βαπτι­στούν, να ζητή­σουν άφεση της ανα­μαρ­τίας τους από τις ηδονές του επάρ­γυ­ρου σκεύους.

Νεκτά­ριος Καλο­γή­ρου – Δημο­σιο­γρά­φος