Για να μην αναρωτιόμαστε

Με επίσημη τελετή στο Μαν­χά­ταν, παρου­σία της υπουρ­γού Πολι­τι­σμού, επι­στρέ­φο­νται στην Ελλάδα κλεμ­μέ­νες αρχαιό­τη­τες μεταξύ των οποίων και από την Ρόδο. Σε ένα ενδια­φέ­ρον ρεπορ­τάζ της κρα­τι­κής τηλε­ό­ρα­σης, μαθαί­νουμε ποιος ψάχνει και εντο­πί­ζει τις παρά­νο­μες αρχαιό­τη­τες σε ολό­κληρο τον κόσμο. Είναι Έλληνας, το όνομά του Χρήστος Τσι­ρο­γιάν­νης. Έχει βάλει σκοπό της ζωής του να κάνει γνωστή στο ευρύ κοινό την ανε­πα­νόρ­θωτη ζημία που προ­κα­λούν οι αρχαιο­κά­πη­λοι. Κατά την τελευ­ταία δεκα­ε­τία έχει κατα­φέ­ρει να εντο­πί­σει  περίπου 1.000 αρχαία αντι­κεί­μενα. Σπού­δασε Αρχαιο­λο­γία και Ιστορία της Τέχνης στο Πανε­πι­στή­μιο Αθηνών. Έλαβε το διδα­κτο­ρικό του από το Πανε­πι­στή­μιο του Cambridge με τη μελέτη του για το Διεθνές Κύκλωμα Αρχαιο­κα­πη­λίας. Εργά­στηκε στα υπουρ­γεία Πολι­τι­σμού και Δικαιο­σύ­νης από το 1994 έως το 2008, συμ­με­τέ­χο­ντας στην κατα­γραφή των αρχαιο­τή­των που βρί­σκο­νταν σε ιδιω­τικά χέρια και συνερ­γά­στηκε εθε­λο­ντικά με το Τμήμα Δίωξης Αρχαιο­κα­πη­λίας Σήμερα, ο Χρήστος Τσι­ρο­γιάν­νης είναι ερευ­νη­τής παρά­νο­μων αρχαιο­τή­των και διεθνών αρχαιο­κα­πη­λι­κών κυκλω­μά­των στο Πανε­πι­στή­μιο της Γλα­σκό­βης. Διδά­σκει στο πανε­πι­στή­μιο του Cambridge και στο μονα­δικό τμήμα για εγκλή­ματα ενα­ντίον της τέχνης στο ARCA (Association for Research into Crimes against Art) στην Ιταλία. Λέει μεταξύ άλλων ο Χρήστος Τσο­ρο­γιάν­νης, όταν ρωτή­θηκε γιατί δεν επι­στρέ­φει στην Ελλάδα: ««Επι­στρέφω συνεχώς για δια­κο­πές, για να δω φίλους και για διά­φο­ρες δίκες στις οποίες είμαι βασικός κατή­γο­ρος σε δίκες αρχαιο­κα­πη­λίες που εκκρε­μούν, πριν φύγω για την Αγγλία στα τέλη του 2008. Θεωρώ πως είμαι πιο χρή­σι­μος για την πατρίδα μου με το να εργά­ζο­μαι έξω χωρίς προ­σκόμ­ματα. Κατά το διά­στημα που ασχο­λού­μουν με τη μελέτη του φαι­νο­μέ­νου της αρχαιο­κα­πη­λίας και τη δίωξή του, όσο εργα­ζό­μουν στην Ελλάδα, έβρισκα πάρα πολλά εμπόδια στη έρευνά μου και από τη στιγμή που έφυγα και συνε­χίζω και στέλνω υπο­θέ­σεις στην Ελλάδα βλέπω μία τέλεια αδια­φο­ρία από την πλευρά των περισ­σο­τέ­ρων, όχι όλων, υπη­ρε­σιών η οποία μου δείχνει πως δεν υπάρχει λόγος να επι­στρέψω. Από τη στιγμή που δεν ανα­νε­ώ­θηκε η σύμβαση που είχα τότε, ήταν καλύ­τερο να συνε­χίσω τις σπουδές μου στο εξω­τε­ρικό και να εργαστώ στο αντι­κεί­μενο στο οποίο εξει­δι­κεύ­τηκα, προ­κει­μέ­νου να βοηθήσω τη χώρα μου περισ­σό­τερο από όσο εάν παρέ­μενα εντός των συνόρων της. Από τη στιγμή που η έρευνά μου και τα απο­τε­λέ­σματά της που είναι απτά επι­τυγ­χά­νο­νται στον καλύ­τερο βαθμό για την πατρίδα μου και για άλλες χώρες με το να είμαι στο εξω­τε­ρικό θα παρα­μείνω στο εξω­τε­ρικό»

Αυτά, όχι τίποτε άλλο, αλλά να μην ψάχνουμε τους λόγους του brain drain.