Απάντηση  Προέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου Κω στην πρόεδρο φιλοζωικής οργάνωσης για το υπερασπιστικό δικαίωμα

Αγα­πη­τοί συν­δη­μό­τες,

Πρό­σφατα και με αφορμή την δίκη συμπα­τριω­τών μας οι οποίοι φέρο­νται να έχουν κακο­ποι­ή­σει οικό­σιτα ζώα, ακού­στη­καν κάποιες απόψεις για τους ηθικούς κανόνες στην άσκηση του δικη­γο­ρι­κού λει­τουρ­γή­μα­τος και για δήθεν ασυμ­βί­βα­στα, στην υπε­ρά­σπιση του κατη­γο­ρου­μέ­νου, όταν συντρέ­χουν στο πρόσωπο του δικη­γό­ρου και άλλες ιδιό­τη­τες άσκησης δημό­σιας εξου­σίας.

Η παρα­πάνω δίκη έγινε αφορμή για σπέ­κουλα στο πρόσωπο δικη­γό­ρου και λόγος για πολι­τική εκμε­τάλ­λευση. Κάποια πρό­ε­δρος φιλο­ζω­ι­κής οργά­νω­σης αλλά και η επι­κε­φα­λής πολι­τι­κής παρά­τα­ξης του δημο­τι­κού μας συμ­βου­λίου, τοπο­θε­τή­θη­καν δυσμε­νώς για το γεγονός ότι ο αρμό­διος αντι­δή­μαρ­χος του πρω­το­γε­νούς τομέα, είναι ταυ­τό­χρονα συνή­γο­ρος υπε­ρα­σπί­σεως των κατη­γο­ρου­μέ­νων. Και αυτό λένε είναι ανε­πί­τρε­πτο. Δεν συμ­βι­βά­ζο­νται λένε οι δύο αυτές ιδιό­τη­τες μεταξύ τους και δεν πρέπει να συντρέ­χουν στο ίδιο πρόσωπο.

Έτσι άνοιξε μια κου­βέ­ντα περί «ασυμ­βι­βά­στων» από την οποία εγώ ως Πρό­ε­δρος του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου της Κω δεν μπορώ να μείνω αμέ­το­χος. Έχω χρέος να κατα­δείξω τον ρόλο των δικη­γό­ρων στο ποινικό φαι­νό­μενο και την ποινική δίκη. Έχω υπο­χρέ­ωση υπε­ρά­σπι­σης του κλάδου και των συνα­δέλ­φων μου, αλλά και προ­ά­σπι­σης του ίδιου του νόμου, κατά τον οποίο, το δικαί­ωμα της υπε­ρά­σπι­σης του κατη­γο­ρου­μέ­νου είναι ιερό, χωρίς περιο­ρι­σμούς και ασυμ­βί­βα­στα. Χωρίς εκπτώ­σεις και περι­στο­λές.

Αγα­πη­τοί συμπα­τριώ­τες, ο ρόλος του Δικη­γό­ρου είναι καθο­ρι­σμέ­νος στον κώδικα περί δικη­γό­ρων. Οι δια­τά­ξεις του κώδικα ορίζουν με το πλέον σαφή τρόπο το ρόλο του δικη­γό­ρου ως συλ­λει­τουρ­γού της δικαιο­σύ­νης, καθο­ρί­ζουν την δράση του σε κάθε φάση της ποι­νι­κής δια­δρο­μής και οριο­θε­τούν την σχέση του με τον εντολέα του. Ο ίδιος κώδικας έχει θεσπί­σει διω­κτι­κούς κανόνες για όσους παρα­βαί­νουν το καθήκον τους. Έχει μηχα­νι­σμούς ασφα­λείας και κάθαρ­σης του δικη­γο­ρι­κού λει­τουρ­γή­μα­τος.

Οι παρα­πάνω δια­τά­ξεις του κώδικα περί δικη­γό­ρων βρί­σκο­νται σε μια αλλη­λέγ­γυα σχέση με τις δια­τά­ξεις περί δίκαιης δίκης. Βρί­σκο­νται επίσης σε μια εξαρ­τη­μένη σχέση με καθιε­ρω­μέ­νους θεσμούς. Όπως το περι­βό­ητο τεκ­μή­ριο αθω­ό­τη­τας. Η λει­τουρ­γική και προ­σω­πική ανε­ξαρ­τη­σία των δικα­στών. Τα ένδικα μέσα για τον έλεγχο των δικα­στι­κών απο­φά­σεων. Η εξαί­ρεση των δικα­στών εξαι­τίας απλής υπό­νοιας προ­σω­πο­λη­ψίας. Η ποινική, αστική και πει­θαρ­χική ευθύνη των δικα­στών. Η αρχή της δημο­σιό­τη­τας των συνε­δριά­σεων. Η αρχή της αιτιο­λό­γη­σης των απο­φά­σεων και η δημο­σί­ευση της γνώμης της μειο­ψη­φίας. Όλοι αυτοί οι θεσμοί απο­τε­λούν τις ασφα­λι­στι­κές δικλί­δες και εγγυώ­νται την απονομή του δικαίου στην πράξη, όποιος και αν είναι ο συνή­γο­ρος υπε­ρά­σπι­σης, όποια ιδιό­τητα και αν έχει.. Εξάλλου ας μην ξεχνάτε ότι η υπε­ρα­σπι­στική προ­σπά­θεια του δικη­γό­ρου μπορεί να εστιά­ζε­ται, στην ανα­γνώ­ριση ενός ελα­φρυ­ντι­κού, ανα­δει­κνύ­ο­ντας την μετα­μέ­λεια του κατη­γο­ρου­μέ­νου.

Δεν πρέπει επίσης να παρα­βλέ­πε­ται από όσους μιλούν για υπε­ρα­σπι­στικά ασυμ­βί­βα­στα, ότι ο Έλληνας νομο­θέ­της έχει κάνει πρω­το­πο­ρια­κές επι­λο­γές σε σχέση με το δικαί­ωμα του κατη­γο­ρου­μέ­νου στην υπε­ρά­σπισή του. Διο­ρί­ζει με κρα­τι­κές δαπάνες δικη­γόρο, ακόμη και στον πιο στυγερό εγκλη­μα­τία. Για το αξιακό μας σύστημα, ακόμη και αυτός πρέπει να έχει συνή­γορο υπε­ρά­σπι­σης. Στην πιθα­νό­τητα να κατα­δι­κα­στεί ένας αθώος ο νόμος έχει θεσπί­σει τον διο­ρι­σμό δικη­γό­ρου δημοσία δαπάνη.

Όσον λοιπόν και αν ακού­γε­ται υπερ­βο­λικό, στην υπε­ρά­σπιση του κατη­γο­ρου­μέ­νου έχει στηθεί ένα ολό­κληρο δικαι­ϊκό σύστημα. Μέσα από

την υπε­ρά­σπιση ενός κατη­γο­ρου­μέ­νου και τον θεσμό της δίκαιης δίκης κρί­νε­ται ο δημο­κρα­τι­κός χαρα­κτή­ρας μιας πολι­τείας. Έτσι μέσα από το δικαι­ϊκό πλέγμα κανόνων, καθο­ρί­ζε­ται ένα αξιακό σύστημα ρόλων που δεν επι­τρέ­πει παρερ­μη­νείες από κανέναν. Συνεπώς, κάθε προ­σπά­θεια σπί­λω­σης του υπε­ρα­σπι­στή δικη­γό­ρου, είναι προ­σπά­θεια σπί­λω­σης του θεσμού της υπε­ρά­σπι­σης. Ισχυ­ρι­σμοί περί ηθικών ασυμ­βί­βα­στων ή ιδιό­τη­τες ασυμ­βί­βα­στες με το υπε­ρα­σπι­στικό λει­τούρ­γημα του δικη­γό­ρου είναι αστείες, αφού αντι­στρα­τεύ­ο­νται τον νόμο και εμπο­δί­ζουν την δημο­κρα­τική λει­τουρ­γία της πολι­τείας. Εξάλλου όπου ο νομο­θέ­της ήθελε περιο­ρι­σμούς στην δράση των λει­τουρ­γών της δικαιο­σύ­νης, εκεί έχει θεσπί­σει ο ίδιος ασυμ­βί­βα­στα.

Ας είμαστε λοιπόν πολύ προ­σε­κτι­κοί στους αφο­ρι­σμούς. Ο νόμος δεν αφήνει περι­θώ­ρια για ηθικά διλήμ­ματα. Ότι επι­τρέ­πει ο νόμος δεν μπορεί να βαφτι­στεί ασυμ­βί­βα­στο από κανέναν. Ο δικη­γό­ρος μπορεί να είναι και αντι­δή­μαρ­χος και να υπε­ρα­σπί­ζε­ται τον εντολέα του χωρίς αυτό να υπο­δη­λώ­νει ταύτιση με την πράξη ή πολύ περισ­σό­τερο υιο­θέ­τηση αυτής. Οφεί­λουμε λοιπόν να είμαστε προ­σε­κτι­κοί στις ανα­φο­ρές μας για τους υπε­ρα­σπι­στές – δικη­γό­ρους. Ο δημό­σιος λόγος μας οφείλει να είναι συνετός.

Κως 10-2-2022

Μανώλης Χατζηά­μαλ­λος

Πρό­ε­δρος του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Κ