Βάλτε τάξη στο μυαλό σας “αγαπητοί” γείτονες

Με αφορ­μή τα 100 χρό­νια από την Μι­κρα­σια­τι­κή κα­τα­στρο­φή, αλλά και τις διαρ­κείς εμπρη­στι­κές δη­λώ­σεις των γει­τό­νων μας , ο τ. Υφυ­πουρ­γός Πο­λι­τι­σμού- Του­ρι­σμού και π. Βου­λευ­τής Δω­δε­κα­νή­σου Γ. Νι­κη­τιά­δης δη­μο­σί­ευ­σε σή­με­ρα 7-1-2022 στα ΝΕΑ των Αθη­νών το πα­ρα­κά­τω άρθρο.

Κα­θό­λου τυ­χαί­ως, οι Τούρ­κοι, πο­λι­τι­κοί και στρα­το­κρά­τες, με την συ­μπλή­ρω­ση 100 χρό­νων από την μι­κρα­σια­τι­κή κα­τα­στρο­φή, εντεί­νουν την ρη­το­ρι­κή αμ­φι­σβή­τη­σης της Ελ­λη­νι­κής κυ­ριαρ­χί­ας στα νησιά του Αι­γαί­ου και κυ­ρί­ως της Δω­δε­κα­νή­σου, την ίδια ώρα που οι μνή­μες από τις αλη­σμό­νη­τες πα­τρί­δες και τον άγριο ξε­ρι­ζω­μό εκα­το­ντά­δων χι­λιά­δων Ελ­λή­νων από τους τό­πους όπου με­γα­λούρ­γη­σαν κά­πο­τε, είναι νωπές σε όλους τους νη­σιώ­τες, αρ­κε­τοί από τους οποί­ους κα­τά­γο­νται από την Μ.Ασία.

Η Τουρ­κία αντι­με­τω­πί­ζο­ντας μία πρω­το­φα­νή κρίση που την οδη­γεί σε διε­θνή απο­μό­νω­ση, και σε οι­κο­νο­μι­κή κα­τάρ­ρευ­ση δεν έχει άλλο δρόμο από αυτόν της έντα­σης. Ακο­λου­θού­σε και ακο­λου­θεί πάντα τη στρα­τη­γι­κή της επί­θε­σης ως τρό­που για κα­λύ­τε­ρη άμυνα. Γνω­ρί­ζει καλά ότι το Διε­θνές Δί­καιο δεν είναι με το μέρος της και στο­χεύ­ει στην ανα­τρο­πή του, με διά­φο­ρες και­νο­φα­νείς θε­ω­ρί­ες και τε­χνά­σμα­τα. Από τη μία η στρα­τι­κο­ποί­η­ση των νη­σιών μας που κατά πρό­σφα­τη ερ­μη­νεία του Τούρ­κου Υπουρ­γού Άμυ­νας κ. Ακάρ, δη­μιουρ­γεί ζή­τη­μα για την κυ­ριαρ­χία της Ελ­λά­δας στα νησιά μας, από την άλλη η επί­δει­ξη γνώ­σης (περί αμά­θειας πρό­κει­ται) για το Διε­θνές Δί­καιο με επι­χει­ρή­μα­τα του τύπου το Κα­στελ­λό­ρι­ζο απέ­χει 1950 μέτρα από την Τουρ­κία και ως εκ τού­του, δεν δι­καιού­ται ΑΟΖ και υφα­λο­κρη­πί­δας. Στον ίδιο τόνο και ο Τούρ­κος Υπουρ­γός εξω­τε­ρι­κών κ. Τσα­βου­σο­γλου και βε­βαί­ως ο κ. Ερ­ντο­γάν αμ­φι­σβη­τούν πλέον διε­θνείς συν­θή­κες και απο­δί­δουν δικές τους ερ­μη­νεί­ες σ’αυτές.

Μπρο­στά σε αυτά τα γε­γο­νό­τα, η Ελ­λά­δα πα­ρα­μέ­νει ψύ­χραι­μη, ορ­γα­νώ­νο­ντας την άμυνα της και δη­μιουρ­γώ­ντας εξαι­ρε­τι­κές διε­θνείς συμ­μα­χί­ες. Το πο­λι­τι­κό προ­σω­πι­κό της χώρας παρά τις πα­ρα­φω­νί­ες που προ­κα­λεί κά­ποιες φορές ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, πα­ρα­μέ­νει ενω­μέ­νο και το πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα αρ­ρα­γές μπρο­στά στις διαρ­κείς πα­ρά­λο­γες αξιώ­σεις της Τουρ­κί­ας.

Εμείς οι Δω­δε­κα­νή­σιοι, παρά την οι­κο­νο­μι­κή κρίση που προ­κά­λε­σε τα τε­λευ­ταία χρό­νια η κα­τάρ­ρευ­ση του του­ρι­σμού, πα­ρα­κο­λου­θού­με τις κο­ρώ­νες που εκ­πέ­μπουν οι Τούρ­κοι πο­λι­τι­κοί με θαυ­μα­στή ψυ­χραι­μία και ωρι­μό­τη­τα.

Είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή η δή­λω­ση του Δη­μάρ­χου του Κα­στελ­λό­ρι­ζου στις προ­κλή­σεις Ακάρ . « Ο Ακάρ μπο­ρεί να λέει ότι θέλει. Αυτά τα προ­κλη­τι­κά παι­χνί­δια της Τουρ­κί­ας, τα ξέ­ρου­με και δεν έχου­με να φο­βη­θού­με τί­πο­τα ».

Αυτή η άποψη που εξέ­φρα­σε ο Δή­μαρ­χος του Κα­στελ­λό­ρι­ζου , δια­κα­τέ­χει το σύ­νο­λο των Δω­δε­κα­νη­σί­ων από το Κα­στελ­λό­ρι­ζο ως το Αγα­θο­νή­σι. Την ίδια ώρα όμως, δια­τη­ρού­με και έντο­νες τις μνή­μες μας από τη Μι­κρα­σια­τι­κή κα­τα­στρο­φή. Η Σμύρ­νη, το Αϊ­βα­λί, η Αλι­καρ­νασ­σός και πολ­λές άλλες μι­κρα­σια­τι­κές πό­λεις απο­τέ­λε­σαν τον τόπο που γεν­νή­θη­καν πολ­λοί από τους πα­τέ­ρες και παπ­πού­δες μας. Οι ιστο­ρί­ες του άγριου ξε­ρι­ζω­μού , έχουν πε­ρά­σει από γενιά σε γενιά. Γι’ αυτό και εί­μα­στε ψύ­χραι­μοι, αλλά ταυ­το­χρό­νως, και ώρι­μοι. Μπο­ρεί να μην ονει­ρευό­μα­στε κα­τα­λή­ψεις των χα­μέ­νων πα­τρί­δων , αλλά οι χα­μέ­νες πα­τρί­δες θα ναι για εμάς πά­ντο­τε αλη­σμό­νη­τες. Γι’ αυτό και πάντα θα σι­γο­τρα­γου­δά­με με τον Πα­ντε­λή Θαλ­λα­σι­νό , τους υπέ­ρο­χους στί­χους « Το κα­θρε­φτά­κι σου παλιό και πίσω απ’ τη θα­μπά­δα η Σμύρ­νη με το Κορ­δε­λιό και η παλιά Ελ­λά­δα. Μου­τζου­ρω­μέ­νο το γυαλί μα πίσω απ’ τους κα­πνούς του βλέ­πει ο Θεός το Αϊ­βα­λί και στα­μα­τά­ει ο νους του ».

Στα­μα­τά­ει ο νους του Θεού «αγα­πη­τοί» μας γεί­το­νες , γι’ αυτό βάλτε το μυαλό σας σε μια τάξη. Μην μας απει­λεί­ται διαρ­κώς εξω­τε­ρι­κεύ­ο­ντας τα εσω­τε­ρι­κά σας προ­βλή­μα­τα. Η χώρα μας, το μόνο που επι­θυ­μεί είναι Ει­ρή­νη στην πε­ριο­χή. Για να την έχου­με ωστό­σο, θα κά­νου­με ότι απαι­τεί­ται.»