Economist: Το «χάλι» που αφήνει πίσω της η Μέρκελ σε Γερμανία και Ευρώπη

O διά­δο­χος της Ανγκελα Μέρκελ στην Καγκε­λα­ρία θα βρεθεί αντι­μέ­τω­πος με μεγάλα «άλυτα» προ­βλή­ματα σύμφωνα με τον economist

Μόνο ο Οτο φον Μπί­σμαρκ και ο Χέλμουτ Κολ έχουν καθίσει περισ­σό­τερο στο «τιμόνι» της Γερ­μα­νίας από ότι η Άνγκελα Μέρκελ. Ο Μπί­σμαρκ «έχτισε» μια αυτο­κρα­το­ρία και εφηύρε το πρώτο δημόσιο συντα­ξιο­δο­τικό πρό­γραμμα και το πρώτο δημόσιο σύστημα Υγείας στην Ευρώπη. Ο Κολ υπήρξε ο «αρχι­τέ­κτο­νας» της ενο­ποί­η­σης της Γερ­μα­νίας το 1989 και ο Καγκε­λά­ριος με τον οποίο η Γερ­μα­νία «απο­χαι­ρέ­τησε» το μάρκο και υιο­θέ­τησε το ευρώ.

Τα επι­τεύγ­ματα της Άνγκελα Μέρκελ είναι πολύ πιο φτωχά. Στη 16χρονη θητεία της στην Καγκε­λα­ρία είχε να αντι­με­τω­πί­σει μεγάλες κρίσεις, από την οικο­νο­μική έως την παν­δη­μία του κορο­νοϊού. Η ίδια υπη­ρέ­τησε με αφο­σί­ωση τη χώρα της και την Ευρώπη, όμως η κυβέρ­νησή της έχει χάσει την «αίγλη» της τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο. H Γερ­μα­νία είναι ευη­με­ρούσα αυτή την εποχή. Όμως τον θαυ­μα­σμό για την σταθερή δια­κυ­βέρ­νηση επί Μέρκελ δια­δέ­χε­ται η απο­γο­ή­τευση για τη στα­σι­μό­τητα της χώρας.

Στο παρα­πάνω συμπέ­ρα­σμα κατα­λή­γει ο economist στην ανάλυσή του με τίτλο το «χάλι που αφήνει πίσω της η Μέρκελ», στο πλαίσιο της οποίας πραγ­μα­τεύ­ε­ται τα έργα και τις ημέρες της Άνγκελα Μέρκελ στην Καγκε­λα­ρία και παρα­θέ­τει μια σειρά από προ­βλή­ματα που αφήνει πίσω της και με τα οποία έρχεται αντι­μέ­τω­πος ο διά­δο­χός της.

Σύμφωνα με το δημο­σί­ευμα, ανάμεσα στα ζητή­ματα που θα αντι­με­τω­πί­σει ο επό­με­νος Καγκε­λά­ριος είναι το δημο­γρα­φικό, ο πιο ενεργός ρόλος της χώρας στην Ευρώπη, η επι­τα­κτική ανάγκη για περισ­σό­τε­ρες δημό­σιες επεν­δύ­σεις, ο ψηφια­κός μετα­σχη­μα­τι­σμός του κράτους που έχει μείνει πίσω και απο­τρέ­πει τη δρα­στη­ριό­τητα νέων εται­ρειών τεχνο­λο­γίας και όχι μόνο στη Γερ­μα­νία κ.α.  Το σοβα­ρό­τερο εσω­τε­ρικό πρό­βλημα της Γερ­μα­νίας είναι η απο­τυ­χία να μεταρ­ρυθ­μί­σει το συντα­ξιο­δο­τικό της σύστημα.

Οι Γερ­μα­νοί γερνούν γρήγορα, ενώ οι γεν­νή­σεις μειώ­νο­νται συνεχώς με απο­τέ­λε­σμα το συντα­ξιο­δο­τικό να ανα­μέ­νε­ται να απο­τε­λέ­σει σημα­ντικό βάρος στους προ­ϋ­πο­λο­γι­σμούς των επό­με­νων ετών. Όσον αφορά την κλι­μα­τική αλλαγή, η Γερ­μα­νία ήταν επίσης νωθρή και εξα­κο­λου­θεί να εκπέ­μπει περισ­σό­τερο άνθρακα κατά κεφαλή από οποια­δή­ποτε άλλη μεγάλη χώρα της ΕΕ. Η Γερ­μα­νία μοιάζει με ένα εγκα­τα­λε­λειμ­μένο πολυ­τε­λές αυτο­κί­νητο, σημειώ­νει χαρα­κτη­ρι­στικά ο συντά­κτης του άρθρου.

Τα «βαρίδια» που αφήνει η Μέρκελ στην Ευρώπη

Απο­γοη­τευ­τική είναι παράλ­ληλα, σύμφωνα με το δημο­σί­ευμα, η απρο­θυ­μία της Μέρκελ να δια­δρα­μα­τί­σει η Γερ­μα­νία έναν πιο ενεργό ρόλο στην Ευρώπη, αντί­στοιχο  του­λά­χι­στον με την επιρροή της χώρας στη γηραιά Ήπειρο. Η Ευρω­παϊκή Ένωση δεν αντι­με­τώ­πισε επαρκώς και με την οικο­νο­μική κρίση που άφησε αδύ­να­μες τις νότιες ευρω­παϊ­κές χώρες. Έπρεπε να έρθει η παν­δη­μία για να δημιουρ­γή­σει ένα οικο­νο­μικό εργα­λείο που θα στη­ρί­ξει τις πλη­γεί­σες χώρες δια­θέ­το­ντας επι­χο­ρη­γή­σεις παρά δάνεια που θα δημιουρ­γού­σαν επι­πλέον χρέη. Αλλά αυτό το μέσο δεν είναι μόνιμο. Παράλ­ληλα, θα επα­νε­νερ­γο­ποι­η­θούν από το 2023 οι δημο­σιο­νο­μι­κοί κανόνες, ανα­γκά­ζο­ντας τις χώρες να επι­στρέ­ψουν σε εποχές λιτό­τη­τας για να συρ­ρι­κνώ­σουν τα υπέ­ρο­γκα χρέη τους. Εκτός και αν επα­νε­ξε­τα­στούν, σημειώ­νε­ται στο δημο­σί­ευμα. Η Γερ­μα­νία θα έπρεπε που έχει τη πιο «δυνατή» φωνή στο τραπέζι των συζη­τή­σεων της ΕΕ θα έπρεπε να έχει επι­μεί­νει για μια πιο λογική προ­σέγ­γιση, συμπλη­ρώ­νει ο αρθρο­γρά­φος.

Στην εξω­τε­ρική πολι­τική της ΕΕ, η Γερ­μα­νία μπο­ρούσε και έπρεπε να είχε κάνει περισ­σό­τερα. Η Κίνα γίνεται ένας ολοένα και πιο προ­κλη­τι­κός οικο­νο­μι­κός και στρα­τη­γι­κός αντί­πα­λος, η Ρωσία μια απρό­βλε­πτη απειλή και η Αμερική ένας αβέ­βαιος σύμ­μα­χος. Ωστόσο, η Γερ­μα­νία δεν συμ­με­τέ­χει απο­φα­σι­στικά στις εξε­λί­ξεις. Ξοδεύει ελά­χι­στα σε αμυ­ντι­κούς εξο­πλι­σμούς, δεν κινεί­ται απο­φα­σι­στικά στο να αλλάξει την στάση της Ε.Ε. απέ­να­ντι στην Κίνα, αφήνει τον Πούτιν ελεύ­θερο να προ­κα­λεί κατά το δοκούν κρίση φυσικού αερίου στην Ευρώπη μέσω του Nord Stream 2, ο οποίος τυγ­χά­νει να κατα­λή­γει στην εκλο­γική περι­φέ­ρεια της Άνγκελα Μέρκελ. Ταυ­τό­χρονα, ζητά από τον Μακρόν να κάνει περισ­σό­τερα για την Ευρώπη παρα­με­ρί­ζο­ντας εν μέρει τον ηγετικό της ρόλο στην ΕΕ, σημειώ­νε­ται χαρα­κτη­ρι­στικά στη συνέ­χεια.

Ποιος Γερ­μα­νός υπο­ψή­φιος, όμως, θα μπο­ρούσε να τα πάει καλύ­τερα από την κ. Μέρκελ; Οι δημο­σκο­πή­σεις δεί­χνουν πως το επι­κρα­τέ­στερο σενάριο είναι αυτό της κυβέρ­νη­σης τρι­με­ρούς συνα­σπι­σμού, με κάθε μέρος της ανα­με­νό­μενη «συμ­μα­χίας» να έχει δια­φο­ρε­τικό πρό­γραμμα, γεγονός που απο­κλείει οποιο­δή­ποτε φιλό­δοξο σχε­δια­σμό σύμφωνα με τον economist.

Ο κόσμος θα πρέπει να περι­μέ­νει ότι οι διερ­γα­σίες για τον συνα­σπι­σμό θα διαρ­κέ­σουν μήνες, προ­κα­λώ­ντας αλυ­σι­δω­τές αντι­δρά­σεις τόσο τόσο στην γερ­μα­νική όσο και στην ευρω­παϊκή πολι­τική σκηνή όσο βρί­σκο­νται σε εξέλιξη. Και στο τέλος όλων, η Γερ­μα­νία μπορεί κάλ­λι­στα να κατα­λή­ξει σε μια κυβέρ­νηση που δεν θα κατα­φέ­ρει να κάνει πολλά. Αυτό είναι το χάος που άφησε πίσω της η κ. Μέρκελ, κατα­λή­γει ο συντά­κτης του άρθρου στην ανάλυση.