ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Μίκης Θεοδωράκης: Το ΚΚΕ τον αποχαιρετά με βαθιά συγκίνηση και ένα ακατάπαυστο χειροκρότημα

news room 6 λεπτά ανάγνωση
73

«Η μουσική του Μίκη είναι ζυμω­μένη με όλα εκείνα τα υλικά που φτιά­χνουν τη μεγάλη τέχνη, την τέχνη που συλ­λαμ­βά­νει τον σφυγμό της εποχής της και προ­αι­σθά­νε­ται το επερ­χό­μενο. Το αίσθημα, το φρόνημα, η μνήμη και η πείρα του λαού που αγω­νί­ζε­ται, είναι η πηγή της έμπνευ­σής του» ανα­φέ­ρει σε ανα­κοί­νωσή της η Κεντρική Επι­τροπή του ΚΚΕ, για τον θάνατο του Μίκη Θεο­δω­ράκη

«Με βαθιά συγκί­νηση κι ένα ακα­τά­παυ­στο χει­ρο­κρό­τημα απο­χαι­ρε­τούμε τον Μίκη Θεο­δω­ράκη, αγωνιστή-δημιουργό, οδηγητή και πρω­τερ­γάτη μιας νέας, μαχό­με­νης τέχνης στη μουσική», ανα­φέ­ρει σε ανα­κοί­νωσή της η Κεντρική Επι­τροπή του ΚΚΕ, για τον θάνατο του Μίκη Θεο­δω­ράκη.

«Η μουσική του Μίκη είναι ζυμω­μένη με όλα εκείνα τα υλικά που φτιά­χνουν τη μεγάλη τέχνη, την τέχνη που συλ­λαμ­βά­νει τον σφυγμό της εποχής της και προ­αι­σθά­νε­ται το επερ­χό­μενο. Το αίσθημα, το φρόνημα, η μνήμη και η πείρα του λαού που αγω­νί­ζε­ται, είναι η πηγή της έμπνευ­σής του» τονί­ζε­ται, μεταξύ άλλων.

«Με τη μουσική του Μίκη θα συνε­χί­ζουμε να πορευό­μα­στε ώσπου… «να σημά­νουν οι καμπά­νες» της κοι­νω­νι­κής απε­λευ­θέ­ρω­σης. Αλλά και όταν «τελειώ­σει ο πόλεμος» δεν θα τον ξεχά­σουμε… Θα είναι μαζί μας και όταν «κοκ­κι­νί­ζουν τα όνειρα» κατα­λή­γει η ανα­κοί­νωση του ΚΚΕ και απευ­θύ­νει θερμά συλ­λυ­πη­τή­ρια και καλή δύναμη στους οικεί­ους του.

Ολό­κληρη η ανα­κοί­νωση της ΚΕ του ΚΚΕ:

Με βαθιά συγκί­νηση κι ένα ακα­τά­παυ­στο χει­ρο­κρό­τημα απο­χαι­ρε­τούμε τον Μίκη Θεο­δω­ράκη, αγωνιστή-δημιουργό, οδηγητή και πρω­τερ­γάτη μιας νέας, μαχό­με­νης τέχνης στη μουσική.

Ορμη­τι­κός, εμπνευ­σμέ­νος και φλε­γό­με­νος από το πάθος της προ­σφο­ράς στο λαό, ο Θεο­δω­ρά­κης κατόρ­θωσε να χωρέσει στο μεγα­λειώ­δες έργο του όλο το έπος της λαϊκής πάλης του 20ου αιώνα στη χώρα μας. Άλλωστε, μέρος αυτού του έπους υπήρξε και ο ίδιος.

Από 17 κιόλας χρονών οργα­νώ­θηκε στο ΕΑΜ και λίγο μετά στο ΚΚΕ, παίρ­νο­ντας μέρος στην Εθνική Αντί­σταση. Τον Δεκέμ­βρη του ‘44 πολέ­μησε στη μάχη της Αθήνας, που πνίγηκε στο αίμα και μετά την ήττα του Δημο­κρα­τι­κού Στρατού μοι­ρά­στηκε με τους συντρό­φους του τις άγριες διώξεις του αστικού κράτους ως εξό­ρι­στος στην Ικαρία και τη μαρ­τυ­ρική Μακρό­νησο, όπου βασα­νί­στηκε άγρια. Στη συνέ­χεια, αγω­νί­στηκε μέσα από την ΕΔΑ και τους Λαμπρά­κη­δες για την πολι­τι­στική ανα­γέν­νηση, ενώ «πλήρωσε» με νέες δοκι­μα­σίες, φυλακές και εξορίες, την παρά­νομη δράση του ενάντια στη δικτα­το­ρία των συνταγ­μα­ταρ­χών το 1967. Συγκλο­νι­στι­κές ήταν οι συναυ­λίες που έδινε στο εξω­τε­ρικό μέχρι την πτώση της δικτα­το­ρίας και στη συνέ­χεια σε όλη την Ελλάδα. Το 1978 ήταν υπο­ψή­φιος δήμαρ­χος του ΚΚΕ στην Αθήνα, ενώ το 1981 και το 1985 εκλέ­χτηκε βου­λευ­τής του Κόμ­μα­τος. «Τα πιο δυνατά και όμορφα χρόνια μου τα έζησα στις γραμμές του ΚΚΕ» είχε δηλώσει στην εκδή­λωση που διορ­γά­νωσε το Κόμμα για να τιμήσει τα 90 χρόνια της καλ­λι­τε­χνι­κής και κοι­νω­νι­κής προ­σφο­ράς του.

Πράγ­ματι ο Θεο­δω­ρά­κης δεν ξέχασε ποτέ τα ιδανικά της ελευ­θε­ρίας και της κοι­νω­νι­κής δικαιο­σύ­νης, που έμειναν ανεκ­πλή­ρωτα. Το έργο του είναι μια διαρκής ανα­μέ­τρηση με την αδικία και την ηττο­πά­θεια, ένα σάλ­πι­σμα πάλης, νέων αγώνων, αντί­στα­σης, ανά­τα­σης κι ελπίδας. «Τη Ρωμιο­σύνη μην την κλαις… εκεί που πάει να σκύψει… να την πετιέ­ται από ξαρχής» είναι η απά­ντησή του στην πίκρα και την απο­γο­ή­τευση ενός λαού, που τα όνειρά του δεν πήραν ακόμα εκδί­κηση.

Αυτή η κατά­φαση στη ζωή και τον αγώνα δεν είναι ρηχή και πάντα εύκολη. Κάποιες φορές ανα­δύ­ε­ται μέσα από βασα­νι­στικό ανα­στο­χα­σμό. Χωρίς αμφι­βο­λία ο Μίκης, όσο καλά ήξερε να χτυπά κάθε μικρή και μεγάλη αδικία, το ίδιο καλά ήξερε να εδραιώ­νει την πίστη ότι η αγάπη, η ευτυχία, η ειρήνη και η ελευ­θε­ρία είναι πράγ­ματα κατορ­θωτά. Αλλά κι όσο ρωμαλέα και δυνατά χει­ρι­ζό­ταν το «δίκοπο μαχαίρι», το «αστρα­φτερό σπαθί» της μου­σι­κής του, τόσο εύκολα ήξερε να απα­λαί­νει το τρα­γούδι του, αγγί­ζο­ντας με τρυφερή ευαι­σθη­σία κάθε καλό και ωραίο στη ζωή και τον κόσμο.

Η μουσική του Μίκη είναι ζυμω­μένη με όλα εκείνα τα υλικά που φτιά­χνουν τη μεγάλη τέχνη, την τέχνη που συλ­λαμ­βά­νει τον σφυγμό της εποχής της και προ­αι­σθά­νε­ται το επερ­χό­μενο. Το αίσθημα, το φρόνημα, η μνήμη και η πείρα του λαού που αγω­νί­ζε­ται, είναι η πηγή της έμπνευ­σής του. «Ό,τι φτιά­ξαμε το πήραμε από το λαό και στο λαό το επι­στρέ­φουμε» έλεγε και αυτό δεν ήταν σεμνο­τυ­φία. Ο Θεο­δω­ρά­κης είχε βαθιά συνεί­δηση ότι για το προ­σω­πικό του καλ­λι­τε­χνικό κατόρ­θωμα σπου­δαίο ρόλο έπαιξε η εποχή του. Είχε απόλυτη επί­γνωση ότι στον ιδιαί­τερο τρόπο και τον δυνα­μι­σμό της τέχνης του αντα­να­κλού­σαν οι πράξεις του λαού κι ότι η δική του συμ­με­τοχή στη λαϊκή δράση, παρότι τον απο­σπούσε σε κάποιο βαθμό από τη δημιουρ­γία του, ήταν το οξυγόνο της. «Ο καλ­λι­τέ­χνης που ζει και δημιουρ­γεί μέσα στην πάλη, εξα­σφα­λί­ζει ξεχω­ρι­στή θέση για το έργο του» δήλωνε. Το έργο του είναι λαμπρή από­δειξη ότι η μεγάλη τέχνη είναι πάντα πολι­τική είτε το επι­διώ­κει είτε δεν το επι­διώ­κει ο δημιουρ­γός της.

Ο Θεο­δω­ρά­κης είχε και εμπι­στο­σύνη στο λαό. Πίστευε ότι ο λαός έχει τη δύναμη να κατα­κτή­σει ό,τι πιο υψηλό και όμορφο δημιουρ­γεί ο άνθρω­πος στην ιστορία του. Γι’ αυτό και με ιερή αφο­σί­ωση καλ­λιέρ­γησε μια τέχνη που ανυ­ψώ­νει το λαό. Ο Μίκης δεν μελο­ποί­ησε μόνο έξοχα τον ποι­η­τικό λόγο χωρίς να τον προ­δί­δει, τον ανα­δη­μιούρ­γησε και τον παρέ­δωσε με εκείνη τη μορφή που μπαίνει κατευ­θείαν στη λαϊκή καρδιά. «Έφερε την ποίηση στο τραπέζι του λαού, πλάι στο ποτήρι και το ψωμί του», όπως έγραφε γι’ αυτόν ο Ρίτσος. Δεν είναι μόνο η ανε­πα­νά­λη­πτη στην ιστορία συνο­μι­λία της μου­σι­κής του με την ποίηση του Ρίτσου στον «Επι­τά­φιο», που μέσα και από τις συγκλο­νι­στι­κές ερμη­νείες του Μπι­θι­κώ­τση και του Χιώτη έγινε ένας δια­χρο­νι­κός λαϊκός θρήνος και ύμνος μαζί στον θάνατο που γονι­μο­ποιεί το μέλλον. Ο Θεο­δω­ρά­κης πέτυχε να μιλήσει με την υψιπετή ποίηση στη λαϊκή ψυχή, ακόμα και μέσα από απαι­τη­τι­κές και ασυ­νή­θι­στες στο λαϊκό αυτί μου­σι­κές φόρμες, όπως αυτές στο «Άξιον Εστί» του Ελύτη, στο «Επιφάνεια-Αβέρωφ» του Σεφέρη, στο «Πνευ­μα­τικό Εμβα­τή­ριο» του Άγγελου Σικε­λια­νού κ.ά.

Στον ποταμό του έργου του συνυ­πάρ­χουν σχεδόν όλα τα είδη μου­σι­κής: Οι λαϊκοί δρόμοι και το δημο­τικό τρα­γούδι, αλλά και η αρχαία τρα­γω­δία, το βυζα­ντινό μέλος, το κλασ­σικό τρα­γούδι, η συμ­φω­νική μουσική, τα ορα­τό­ρια. Πολύ­πλευ­ρος και πολυ­τά­λα­ντος, δια­νο­ού­με­νος καθώς ήταν, είχε και ένα πλούσιο συγ­γρα­φικό έργο. Στην περί­πτωση του Μίκη Θεο­δω­ράκη συνα­ντή­θηκε η καλ­λι­τε­χνική ιδιο­φυΐα με μια προ­σω­πι­κό­τητα ανήσυχη, άγρυπνη και δημιουρ­γική, που ένοιωθε πάντα την ανάγκη να ξεπερνά τον εαυτό της. Η μουσική του έσπασε τα σύνορα της χώρας, καθώς η γλώσσα της έχει την οικου­με­νι­κό­τητα από τα κοινά βάσανα, τις ελπίδες, τα οράματα που μοι­ρά­ζο­νται όλοι οι λαοί, όλοι οι ταπει­νοί της γης. Η παγκό­σμια ανα­γνώ­ριση της καλ­λι­τε­χνι­κής και κοι­νω­νι­κής προ­σφο­ράς του επι­σφρα­γί­στηκε με το βραβείο Λένιν για την ειρήνη. Και αύριο με τη δική του μουσική θα τρα­γου­δή­σουμε μαζί οι λαοί στην Ελλάδα, την Τουρκία, την Κύπρο, τα Βαλ­κά­νια, τη Μέση Ανατολή, παντού στη γη, το τρα­γούδι της ειρήνης.

Στον Μίκη άρεσε να περπατά, να ανα­πνέει «στους μεγά­λους δρόμους, κάτω απ’ τις αφίσες». Και εκεί η μουσική του θα συνε­χί­ζει να ακού­γε­ται, να εμπνέει, να παρα­κι­νεί, να δια­παι­δα­γω­γεί. Με τη μουσική του Μίκη θα συνε­χί­ζουμε να πορευό­μα­στε ώσπου… «να σημά­νουν οι καμπά­νες» της κοι­νω­νι­κής απε­λευ­θέ­ρω­σης. Αλλά και όταν «τελειώ­σει ο πόλεμος» δεν θα τον ξεχά­σουμε… Θα είναι μαζί μας και όταν «κοκ­κι­νί­ζουν τα όνειρα».

Αθά­να­τος Μίκη!

Στους οικεί­ους του το ΚΚΕ απευ­θύ­νει τα θερμά του συλ­λυ­πη­τή­ρια και τους εύχεται καλή δύναμη.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.