Δίπλα στους Ρόδιους πυγμάχους ο παγκόσμιος Manuel Charr!

Η ει­δή­σεις του εί­δους σπα­νί­ζουν και πολ­λές φορές δεν προ­βάλ­λο­νται αρ­κε­τά, ωστό­σο τούτη τη φορά, η πα­ρου­σία στη Ρόδο ενός πα­γκό­σμιου πρω­τα­θλη­τή δεν θα μπο­ρού­σε να πε­ρά­σει απα­ρα­τή­ρη­τη.

Το νησί επι­σκέ­φθη­κε για λίγες μέρες ο σπου­δαί­ος πυγ­μά­χος Manuel Carr, ο οποί­ος πα­ρό­τι βρί­σκε­ται σε πε­ρί­ο­δο μίνι δια­κο­πών, δεν δί­στα­σε να πε­ρά­σει λίγες ώρες στην αί­θου­σα πυγ­μα­χί­ας της ακα­δη­μί­ας του Κο­λοσ­σού Ρόδου, στο αθλη­τι­κό κέ­ντρο «Καλ­λι­πά­τει­ρα» στο Κο­ρα­κό­νε­ρο, όχι μόνο για να προ­πο­νη­θεί, αλλά και να μοι­ρα­στεί τις εμπει­ρί­ες και τις γνώ­σεις του με τους αθλη­τές και τις αθλή­τριες που δου­λεύ­ουν κα­θη­με­ρι­νά με τον καλό του φίλο, προ­πο­νη­τή πυγ­μα­χί­ας Μπά­μπη Στα­τιού.

Ο γεν­νη­μέ­νος στις 10 Οκτω­βρί­ου 1984 στη Βυ­ρητ­τό του Λι­βά­νου πρω­τα­θλη­τής (η μη­τέ­ρα του κα­τά­γε­ται από τη Συρία) δεν κου­βα­λά­ει στις πλά­τες του μόνο αμέ­τρη­τους τί­τλους, αλλά και μία συ­γκλο­νι­στι­κή αν­θρώ­πι­νη ιστο­ρία.

Σε μικρή ηλι­κία έχασε, μέσα στη φρίκη του πο­λέ­μου, τον πα­τέ­ρα του και ο ίδιος τραυ­μα­τί­στη­κε σο­βα­ρά στο πόδι, χτυ­πη­μέ­νος από σφαί­ρα.

Η οι­κο­γέ­νειά του με­τα­νά­στευ­σε στη Γερ­μα­νία, όπου ζει μέχρι σή­με­ρα και τα βιώ­μα­τά του ήταν αυτά που όχι μόνο τον έστρε­ψαν στον χώρο του αθλη­τι­σμού, αλλά και τον ώθη­σαν να ασχο­λη­θεί ενερ­γά με κοι­νω­νι­κές δρά­σεις και ει­δι­κά με την υπο­στή­ρι­ξη νέων αν­θρώ­πων.

Σή­με­ρα, ο Manuel Charr είναι πρέ­σβης καλής θε­λή­σε­ως για την ει­ρή­νη και πα­ρα­μέ­νει από­λυ­τα αφο­σιω­μέ­νος στις αρχές, οι οποί­ες τον δια­μόρ­φω­σαν.

Η «δσπορ» τον συ­νά­ντη­σε σε ένα από τα δια­λείμ­μα­τα της προ­πό­νη­σής του και με τη βο­ή­θεια του Μπά­μπη Στα­τιού, ο απλός, πρό­σχα­ρος και χα­μο­γε­λα­στός Manuel Charr μοι­ρά­στη­κε λίγες σκέ­ψεις του με αφορ­μή την επί­σκε­ψή του στη Ρόδο.

Όπως είπε, αγα­πά­ει την Ελ­λά­δα, την οποία έχει επι­σκε­φθεί αρ­κε­τές φορές όπως και την Κύπρο (ένας από τους πλέον επι­στή­θιους φί­λους, ο Νίκος, είναι Έλ­λη­νας), γνω­ρί­ζει καλά την ιστο­ρία του τόπου και δή­λω­σε εν­θου­σια­σμέ­νος που γνώ­ρι­σε αν­θρώ­πους που είναι αφο­σιω­μέ­νοι στην πυγ­μα­χία και τον αθλη­τι­σμό, υπο­στη­ρί­ζο­ντας τα παι­διά και τα όνει­ρά τους.

«Είναι πολύ ση­μα­ντι­κό να δί­νεις στα παι­διά. Στο γυ­μνα­στή­ριο είναι όλοι το ίδιο, όλοι ίσοι. Δεν έχει καμία ση­μα­σία ούτε η εθνι­κό­τη­τα, ούτε το χρώμα του δέρ­μα­τος, ούτε ο οποιοσ­δή­πο­τε άλλος δια­χω­ρι­σμός. Υπάρ­χει σε­βα­σμός. Γι’ αυτό λα­τρεύω το σπορ. Όταν δου­λέ­ψεις, κερ­δί­σεις και γί­νεις πρω­τα­θλη­τής, όλοι σε σέ­βο­νται», ήταν το μή­νυ­μά του, το οποίο φρό­ντι­σε να επι­βε­βαιώ­σει με το πα­ρά­δειγ­μά του εντός του γυ­μνα­στη­ρί­ου, κατά τη διάρ­κεια της επα­φής του με τους πυγ­μά­χους του Κο­λοσ­σού. Οι τε­λευ­ταί­οι από­λαυ­σαν τις στιγ­μές δίπλα στον πα­γκό­σμιο πρω­τα­θλη­τή και γνω­ρί­ζουν πλέον πως υπάρ­χει ένα χει­ρο­πια­στό, σπου­δαίο πρό­τυ­πο να ακο­λου­θή­σουν.