Πολλαπλώς εκτεθειμένη η δημοτική αρχή Ρόδου

Πολ­λα­πλώς εκτε­θει­μένη είναι η δημο­τική αρχή και προ­σω­πικά ο δήμαρ­χος Ρόδου κ. Στάθης Κου­σουρ­νάς, μετά και την έκδοση, την 9η Μαΐου 2014, της υπ΄α­ριθμ. 178/2014 απο­φά­σεως του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου.

Με την απόφαση αυτή συγκε­κρι­μένα όχι μόνο απορ­ρί­φθη­καν και οι τρεις αιτή­σεις ανα­στο­λών του Δήμου Ρόδου κατά της εκτέ­λε­σης των κατα­διω­κτι­κών μέτρων που κίνησε η 78χρονη Χαρά Ευφρο­σύνη Γκί­νε­ρουπ για να εισπρά­ξει το τίμημα της απαλ­λο­τρί­ω­σης ακι­νή­του της στο Ροδίνι, που έχει κριθεί αμε­τα­κλή­τως, αλλά κρί­νε­ται και παρά­νομη η απόφαση του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου με την οποία επι­χει­ρή­θηκε να ανα­κλη­θεί η συγκε­κρι­μένη απαλ­λο­τρί­ωση με επί­κληση λόγων που δεν έχουν έρεισμα στο νόμο και τη νομο­λο­γία!

Η δικα­στική απόφαση δημο­σιεύ­θηκε μάλιστα λίγες ώρες μετά και τους δημό­σιους ισχυ­ρι­σμούς του δημάρ­χου Ρόδου περί «σκαν­δα­λώ­δους είσπρα­ξης του τιμή­μα­τος της απαλ­λο­τρί­ω­σης» παρότι δεν υπήρχε καμία νόμιμη αιτία (είχαν απορ­ρι­φθεί και τα τρία αιτή­ματα του Δήμου για την έκδοση ισά­ριθ­μων προ­σω­ρι­νών δια­τα­γών) για την εκτέ­λεση της κατά­σχε­σης.

Ο δήμαρ­χος Ρόδου επε­δί­ωξε μάλιστα με τις δηλώ­σεις του να πείσει ότι η είσπραξη των χρη­μά­των τυγ­χά­νει παρά­νομη και για τον πρό­σθετο λόγο ότι δεν κατα­τέ­θηκε από την 78χρονη ισόποση εγγυ­η­τική επι­στολή παρότι είναι σε γνώση τόσο του ίδιου όσο και της νομικής του υπη­ρε­σίας ότι το Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τείας με την υπ΄α­ρίθμ. 9/2013 απόφασή του έχει κρίνει ότι η επίμαχη διάταξη αντί­κει­ται στα άρθρα 94 παρ. 4 και 95 παρ. 5 του Συντάγ­μα­τος, καθώς και στην αρχή της ισό­τη­τας των δια­δί­κων.

Πέραν τούτου ο Δήμος Ρόδου μετά την έκδοση της επί­μα­χης διά­τα­ξης έχει έλθει σε συμ­βι­βα­σμό με εργο­λά­βους δημο­σίων έργων που είχαν κινήσει ανά­λο­γες δια­δι­κα­σίες για την είσπραξη οφειλών του Δήμου Ρόδου, ενώ σε δύο γνωστές υπο­θέ­σεις με δια­δί­κους τους κ.κ. Β. Παπα­νι­κόλα και Αν. Αργυ­ριάδη οι όφειλες τακτο­ποι­ή­θη­καν χωρίς την κατά­θεση εγγυ­η­τι­κών επι­στο­λών.

Σε κάθε περί­πτωση η υπόθεση θα κριθεί και από τα ποινικά και αστικά δικα­στή­ρια στα οποία πρό­κει­ται να προ­σφύ­γουν και οι δύο πλευρές.

Παρέλ­κει να σημειω­θεί ότι ο Δήμος ζημιώ­θηκε με τόκους και πρό­σθετο κεφά­λαιο από την τακτική που ακο­λου­θή­θηκε.

Στο σκε­πτικό της από­φα­σης «κόλαφο» του δικα­στη­ρίου ανα­φέ­ρο­νται μεταξύ άλλων τα εξής για την επίμαχη απαλ­λο­τρί­ωση και τις ενέρ­γειες του Δήμου:

Με την 82/2009 απόφαση του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, καθο­ρί­σθηκε δε ως προ­σω­ρινή τιμή μονάδας της απο­ζη­μί­ω­σης των 3.473,16 τ.μ. των ρυμο­το­μού­με­νων τμη­μά­των της υπ’ αριθμό 219 μερίδας Γαιών Ρόδου, το ποσό των 524 ευρώ ανά τ.μ. και ανα­γνω­ρί­σθηκε η κ. Γκί­νε­ρουπ δικαιού­χος της οφει­λό­με­νης απο­ζη­μί­ω­σης.

Στη συνέ­χεια, δυνάμει της 9/2012 από­φα­σης του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου, που δημο­σιεύ­θηκε την 11-1-2012, καθο­ρί­σθηκε ως ορι­στική τιμή μονάδας της απο­ζη­μί­ω­σης, το ποσό των 500 ευρώ ανά τ.μ.

Κατά της από­φα­σης αυτής ο Δήμος Ρόδου άσκησε την από 15-3-2012 αίτηση αναί­ρε­σης, επί της οποίας εκδό­θηκε η 923/2013 απόφαση του Αρείου Πάγου, που απέρ­ριψε την αναί­ρεση αυτή.

Επειδή ο Δήμος Ρόδου αρνείτο να κατα­βά­λει την οφει­λό­μενη απο­ζη­μί­ωση, που ανερ­χό­ταν στο ποσό των 1.789.277,40 ευρώ, η κ. Γκί­νε­ρουπ άσκησε ενώπιον του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου αίτηση για έκδοση δια­τα­γής πλη­ρω­μής.

Επί της αιτή­σεως αυτής εκδό­θηκε η 7/2014 διαταγή πλη­ρω­μής της Δικα­στού του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, δυνάμει της οποίας υπο­χρε­ώ­θηκε ο Δήμος Ρόδου να της κατα­βά­λει το παρα­πάνω ποσό, με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της, πλέον δικα­στι­κής δαπάνης ύψους 17.892 ευρώ.

Κατόπιν τούτου, και αφού η κ. Γκί­νε­ρουπ απέδωσε στις 16-1-2014 στον Δήμο Ρόδου ακριβές αντί­γραφο του υπ’ αριθμ. 26/2014 πρώτου εκτε­λε­στού απο­γρά­φου της πιο πάνω δια­τα­γής πλη­ρω­μής, κάνο­ντας χρήση του δικαιώ­μα­τος που της παρέχει ο νόμος, παρά τα όσα εσφαλ­μέ­νως δια­τεί­νε­ται ο Δήμος Ρόδου, περί μη υπάρ­ξεως σχε­τι­κού προς τούτο δικαιώ­μα­τος της δυνάμει της προ­α­να­φερ­θεί­σας διά­τα­ξης, επέβαλε σε βάρος του αιτού­ντος συντη­ρη­τική κατά­σχεση μέχρι του άνω ποσού των 1.807.169,40 ευρώ εις χείρας τρίτου και δη εις χείρας των: α) «ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Ε.», β) «ΑΛΦΑ ΤΡΑΠΕΖΑΣ Α.Ε.», Γ) «ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ Α.Ε.» και δ) «E.F.G. EUROBANK ERGASIAS Α.Ε.».

Σύμφωνα και με τα προ­ε­κτε­θέ­ντα, η δυνα­τό­τητα επι­βο­λής συντη­ρη­τι­κής κατά­σχε­σης στην περιου­σία του οφει­λέτη, δυνάμει της διά­τα­ξης του άρθρου 724 ΚΠολΔ, απο­τε­λεί μόνο ασφα­λι­στικό μέτρο προς εξα­σφά­λιση ορι­σμέ­νης απαί­τη­σης του δανει­στή, και όχι μέτρο ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης.

Συνεπώς, δεν απαι­τείτο, όπως εσφαλ­μέ­νως δια­τεί­νε­ται ο Δήμος Ρόδου, επίδοση προς αυτόν επι­τα­γής προς πληρωμή κάτω από αντί­γραφο εξ απο­γρά­φου εκτε­λε­στού της προ­α­να­φερ­θεί­σας δια­τα­γής πλη­ρω­μής.

Επι­ση­μαί­νε­ται παρα­πέρα ότι η κ. Γκί­νε­ρουπ, με την από 19-2-2014 δήλωσή της, παραι­τή­θηκε της συντη­ρη­τι­κής κατά­σχε­σης, που είχε επι­βά­λει σε βάρος του Δήμου Ρόδου, εις χείρας της Εθνικής Τρά­πε­ζας της Ελλάδος, και περιό­ρισε αυτήν εις χείρας μόνο της Άλφα Τρά­πε­ζας Α.Ε.

Περαι­τέρω, ο Δήμος Ρόδου με τις υπό κρίση αιτή­σεις του, ισχυ­ρί­ζε­ται ότι, εφόσον έχει παρέλ­θει χρονικό διά­στημα δέκα οκτώ μηνών από τη δημο­σί­ευση της από­φα­σης προ­σω­ρι­νού καθο­ρι­σμού τιμής μονάδας της ανα­γκα­στι­κής απαλ­λο­τρί­ω­σης και από τη δημο­σί­ευση της από­φα­σης ορι­στι­κού καθο­ρι­σμού τιμής μονάδας της ίδιας απαλ­λο­τρί­ω­σης, χωρίς να έχει κατα­βλη­θεί στη δικαιούχο και χωρίς να έχει κατα­τε­θεί δημο­σίως η απο­ζη­μί­ωση, η παρα­πάνω ανα­γκα­στική απαλ­λο­τρί­ωση έχει αυτο­δι­καίως αρθεί.

Ο ισχυ­ρι­σμός αυτός του Δήμου Ρόδου κρίθηκε από το δικα­στή­ριο «μη νόμιμος και, συνεπώς, απορ­ρι­πτέος».

Συγκε­κρι­μένα, πιθα­νο­λο­γή­θηκε ότι το δημο­τικό συμ­βού­λιο του αιτού­ντος, την 24-1-2014, έλαβε την υπ αριθμό 56/2014 απόφασή του, με την οποία δια­πί­στωσε την αυτο­δί­καιη άρση της ανα­γκα­στι­κής αυτής απαλ­λο­τρί­ω­σης.

Όπως, η αυτο­δί­καιη αυτή ανά­κληση της απαλ­λο­τρί­ω­σης, λόγω μη κατα­βο­λής της ορι­σθεί­σας απο­ζη­μί­ω­σης μέσα στις προ­θε­σμίες που ορίζουν οι πιο πάνω δια­τά­ξεις απο­βλέ­πει μόνο στο συμ­φέ­ρον του καθού η απαλ­λο­τρί­ωση, ιδιο­κτήτη (κ. Γκί­νε­ρουπ), ώστε να μην παρα­μέ­νει η κηρυ­χθείσα σε βάρος του απαλ­λο­τρί­ωση επί μακρό χρονικό διά­στημα εκκρε­μής και μετέ­ω­ρος, προς βλάβη των συμ­φε­ρό­ντων του, λόγω της δέσμευ­σης της ιδιο­κτη­σίας του. Συνεπώς, μπορεί από αυτόν μόνο να προ­τα­θεί, όχι δε και από τον υπέρ’ ού η απαλ­λο­τρί­ωση (Δήμο Ρόδου).

Κατά συνέ­πεια, η παρέ­λευση της παρα­πάνω προ­θε­σμίας δεν απο­κλείει την κατά τη διάρ­κεια της, υπο­χρέ­ωση της κατα­βο­λής της απο­ζη­μί­ω­σης που προσ­διο­ρί­στηκε ορι­στικά, ούτε, στην περί­πτωση της άπρα­κτης παρέ­λευ­σης της, επι­φέ­ρει από­σβεση της αξίωσης απο­ζη­μί­ω­σης από την παρα­πάνω αιτία για το δικαιούχο, που όχι μόνον δεν την επι­κα­λεί­ται αλλά, αντί­θετα, έχει ασκήσει αγωγή επι­δί­κα­σης της απο­ζη­μί­ω­σης αυτής, όπως εν προ­κει­μένω η κ. Γκί­νε­ρουπ, η οποία έχει ασκήσει την με αριθμό κατά­θε­σης 70/2-2-2012 αγωγή της κατά του Δήμου Ρόδου, ενώπιον του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, την οποία επέδωσε στον αιτού­ντα την 20-2-2012, δικά­σι­μος της οποίας έχει ορισθεί, μετά από ανα­βο­λές, η 15-5-2014.

Το δικα­στή­ριο σημειώ­νει μάλιστα ότι δεν έχει ακόμη παρέλ­θει η προ­θε­σμία του ενός έτους, (άρθρο 11 παρ. 3 Ν. 2882/2001), που άρχεται από την παρέ­λευση της δεκα­ο­κτά­μη­νης παρα­πάνω προ­θε­σμίας, εντός της οποίας μπορεί η κ. Γκί­νε­ρουπ να υπο­βά­λει αίτηση και υπεύ­θυνη δήλωση προς την αρχή που εξέδωσε την απαλ­λο­τριω­τική απόφαση, περί δια­τή­ρη­σης της απαλ­λο­τρί­ω­σης και κατα­βο­λής τής δικα­στικά καθο­ρι­σμέ­νης προ­σω­ρι­νής ή ορι­στι­κής απο­ζη­μί­ω­σης, καθόσον η με αριθμό 9/2012 απόφαση του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου, που καθό­ρισε την ορι­στική τιμή μονάδας τής ανα­γκα­στικά παρα­πάνω απαλ­λο­τριού­με­νης έκτασης, δημο­σιεύ­θηκε την 11-1-2012, συνεπώς, η δεκα­ο­κτά­μηνη προ­θε­σμία παρήλθε την 11-7-2013, χρόνος κατά τον οποίο άρχεται η πιο πάνω δωδε­κά­μηνη προ­θε­σμία, η οποία δεν έχει ακόμη παρέλ­θει.

Το δικα­στή­ριο έκρινε μάλιστα ότι το δημο­τικό συμ­βού­λιο δεν είχε καν την αρμο­διό­τητα να άρει την απαλ­λο­τρί­ωση!!

Επι­ση­μαί­νε­ται συγκε­κρι­μένα ότι η διάταξη του άρθρου 1 Ν. 2882/2001 προ­βλέ­πει ως κατά κανόνα αρμόδιο για την κήρυξη της ανα­γκα­στι­κής απαλ­λο­τρί­ω­σης όργανο, τον Γενικό Γραμ­μα­τέα της Περι­φέ­ρειας.

Συνεπώς, ο τελευ­ταίος είναι αρμό­διος και για την έκδοση της κατ’ άρθρο 11 παρ. 3 Ν. 2881/2001 βεβαιω­τι­κής πράξης για την αυτο­δί­καιη άρση της κηρυ­χθεί­σας πιο πάνω απαλ­λο­τρί­ω­σης.

Το δικα­στή­ριο έτσι, εφόσον δεν πιθα­νο­λο­γή­θηκε η εξό­φληση ή η μερική ή ολική ανυ­παρ­ξία της απαί­τη­σης, για την οποία έχει εκδοθεί η διαταγή πλη­ρω­μής, απέρ­ριψε τις τρεις αιτή­σεις ανα­στο­λής του Δήμου Ρόδου ως ουσία αβά­σι­μες!!.