B. Mαντικός: Γαρυφαλλιά, Καρολάιν, Ελένη… τρεις βίοι παράλληλοι! «Επιτέλους, ας αντιδράσουμε ως κοινωνία»!

Η άγρια δο­λο­φο­νία της 26χρο­νης Γα­ρυ­φαλ­λιάς στη Φο­λέ­γαν­δρο από τον σύ­ντρο­φό της, συ­γκλό­νι­σε το πα­νελ­λή­νιο και ξύ­πνη­σε μνή­μες από τη στυ­γνή δο­λο­φο­νία της Ελέ­νης Το­πα­λού­δη στη Ρόδο. Της άτυ­χης φοι­τή­τριας που οι δο­λο­φό­νοι της την πέ­τα­ξαν ζω­ντα­νή στη θά­λασ­σα και το άψυχο σώμα της 21χρο­νης Ελέ­νης Το­πα­λού­δη βρέ­θη­κε στις 28 Νο­εμ­βρί­ου 2018, στην πε­ριο­χή «Φώκια» στους Πεύ­κους.

Ο 30χρο­νος δο­λο­φό­νος καθ’ ομο­λο­γία του στην Φο­λέ­γαν­δρο, έσπρω­ξε την Γα­ρυ­φαλ­λιά από τα βρά­χια, ζω­ντα­νή. Η 26χρονη, έχασε τη ζωή της από πνιγ­μό και πέ­ρα­σε στην αιω­νιό­τη­τα. Οι γο­νείς της πα­ρέ­λα­βαν τη σορό της και μαζί τους έκλα­ψε όλη η Ελ­λά­δα. Όπως έκλα­ψε και για την Ελένη, που βα­σα­νί­στη­κε από τους δο­λο­φό­νους της, βιά­στη­κε και πέ­θα­νε αβο­ή­θη­τη μέσα στη θά­λασ­σα όπου την πέ­τα­ξαν από τα κο­φτε­ρά βρά­χια στον όρμο της «Φώ­κιας».

Συ­γκλο­νι­σμέ­νος από την απο­τρό­παια δο­λο­φο­νία της Γα­ρυ­φαλ­λιάς, ο δύτης Βα­σί­λης Μα­ντι­κός, ο οποί­ος κλή­θη­κε να ανα­σύ­ρει από τη θά­λασ­σα το άψυχο σώμα της Ελέ­νης Το­πα­λού­δη έγρα­ψε σε ανάρ­τη­σή του στο facebook χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά: «Ρε τσο­γλά­νια σε­βα­στεί­τε τα πα­ντε­λό­νια που φο­ρά­τε, δεν φέ­ρο­νται έτσι στις γυ­ναί­κες… Όχι άλλη Γα­ρυ­φαλ­λιά, Κα­ρο­λάιν, Ελένη».

Σε επι­κοι­νω­νία του με τη «δη­μο­κρα­τι­κή», ο κ. Β. Μα­ντι­κός δή­λω­σε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά: «Δυ­στυ­χώς, κάθε φορά που σκο­τώ­νουν μια γυ­ναί­κα τα θυ­μό­μα­στε όλα… Γε­μί­σα­με τσο­γλά­νια. Από τότε που άκου­σα για την δο­λο­φο­νία της Γα­ρυ­φαλ­λιάς, ζω και ξα­να­ζώ τις τρα­γι­κές στιγ­μές που ζή­σα­με με την άτυχη Ελένη Το­πα­λού­δη. Δεν είναι δυ­να­τόν να χτυ­πάς και να σκο­τώ­νεις ένα κο­ρί­τσι… Και να το ρί­χνεις ζω­ντα­νό στο νερό… Από την ημέρα που άκου­σα για τη δο­λο­φο­νία της Γα­ρυ­φαλ­λιάς, βλέπω μπρο­στά μου το άψυχο σώμα της Ελέ­νης. Κάθε φορά που σκο­τώ­νουν ένα κο­ρί­τσι… βλέπω την Ελένη… Και η τε­λευ­ταία δο­λο­φο­νία λες και είναι καρ­μπόν… Μόνο που δεν υπήρ­ξε βια­σμός… Επι­τέ­λους ας αντι­δρά­σου­με ως κοι­νω­νία. Όχι άλλη Γα­ρυ­φαλ­λιά, Κα­ρο­λάιν, Ελένη…».

Σε πα­λαιό­τε­ρη συ­νέ­ντευ­ξή του στη «δ» ο δύτης Βα­σί­λης Μα­ντι­κός, είχε ανα­φερ­θεί για τις συ­γκλο­νι­στι­κές στιγ­μές που βίωσε και που πα­ρα­μέ­νουν ζω­ντα­νές στη μνήμη του, όταν κλή­θη­κε να ανα­σύ­ρει από τη θά­λασ­σα, το άψυχο σώμα της Ελέ­νης Το­πα­λού­δη.

«Το πε­ρι­στα­τι­κό με την Ελένη Το­πα­λού­δη είναι αυτό που θυ­μά­μαι πιο έντο­να. Δεν θα ξε­χά­σω ποτέ τη στιγ­μή που αντί­κρι­σα το πρό­σω­πό της. Επαθα σοκ. Ηταν σαν να μου έρι­ξαν γρο­θιά στο στο­μά­χι. Πι­στέψ­τε με, έχω δει πάρα πολλά… Όμως η πε­ρί­πτω­ση της Ελέ­νης, με συ­γκλό­νι­σε. Όταν γυ­ρί­σα­με το σώμα της και εί­δα­με το πρό­σω­πό της… Τι να σας πω… Ακόμα και σή­με­ρα που το σκέ­φτο­μαι δεν μπορώ να συ­γκρα­τή­σω τα δά­κρυά μου. Είναι πε­ρι­στα­τι­κά που δύ­σκο­λα ξε­χνάς, όσο εξοι­κειω­μέ­νος κι αν είσαι… Αλλά αυτό με τη φοι­τή­τρια ήταν πολύ σκλη­ρό. Μια κο­πέ­λα, 1,90 στο ύψος κα­τα­κρε­ουρ­γη­μέ­νη… και μά­λι­στα από δύο νέα παι­διά… Στο κο­ρί­τσι αυτό, βλέ­πα­με τα παι­διά μας. Η Ελένη έγινε το κο­ρι­τσά­κι όλων μας εκεί­νη την ημέρα. Οταν ει­δο­ποι­η­θή­κα­με εμείς, η σορός ήταν ακόμα στη μέση του κόλ­που της Φώ­κιας. Μέχρι να φτά­σου­με στο ση­μείο, διότι εκεί­νη την ημέρα ήταν πολύ κακός ο και­ρός είχε αέρα και βροχή, η θά­λασ­σα την είχε βγά­λει στα χα­λί­κια. Τι να σας πω, δεν πε­ρι­μέ­να­με να δούμε αυτό το θέαμα. Εμένα και του συ­νερ­γά­τη μου, του Κώστα Μπα­λά­φα, μας κό­πη­κε η ανα­πνοή όταν κα­τα­λά­βα­με περί τίνος πρό­κει­ται. Δεν μπο­ρού­σα­με να συ­νέλ­θου­με. Ηταν ξε­κά­θα­ρο ότι η κο­πέ­λα δεν πήγε εκεί για να αυ­το­κτο­νή­σει. Κάτι άλλο είχε συμ­βεί.

Πριν ταυ­το­ποι­η­θεί, ψά­χνα­με στην γύρω πε­ριο­χή, αν γνω­ρί­ζει κά­ποιος μια κο­πέ­λα με ένα τρια­ντά­φυλ­λο στο δεξί πόδι… Με εντο­λή του Λι­με­ναρ­χεί­ου, πή­γα­με άλλες δύο φορές στο ση­μείο για να ψά­ξου­με τα προ­σω­πι­κά της αντι­κεί­με­να. Την πρώτη φορά δεν βρή­κα­με τί­πο­τα. Τη δεύ­τε­ρη φορά, οι δρά­στες υπέ­δει­ξαν το ση­μείο που τα είχαν πε­τά­ξει και τα βρή­κα­με όλα, εκτός από τα γυα­λιά και το κι­νη­τό της τη­λέ­φω­νο. Έκανα πάρα πολύ καιρό για να βρω τις ισορ­ρο­πί­ες μου μετά από αυτό το σκλη­ρό πε­ρι­στα­τι­κό. Και δεν ξέρω αν τις έχω βρει μέχρι τώρα που μι­λά­με. Εγώ θυ­μά­μαι, πε­ρί­με­να με αγω­νία στο μπαλ­κό­νι να δω την κόρη μου, να επι­στρέ­φουν στο σπίτι με την μη­τέ­ρα της ασφα­λείς από το σχο­λείο ή όπου αλλού πή­γαι­ναν. Και σας το λέω εγώ, που έχω δει πάρα πολλά πράγ­μα­τα στη ζωή μου. Κι άλλοι φίλοι γνω­στοί, εκεί­νη την πε­ρί­ο­δο μού έλε­γαν ότι κά­νουν ακρι­βώς το ίδιο. Η πε­ρί­πτω­ση της Ελέ­νης, άφησε ση­μά­δια στην το­πι­κή κοι­νω­νία και όχι μόνο. Προ­σω­πι­κά με έχει ση­μα­δέ­ψει… Δεν ήξερα τι να πω σε αυτόν τον πα­τέ­ρα, που έκλαι­γε και μου έλεγε σε ευ­χα­ρι­στώ που μου έφε­ρες το παιδί μου κι εμένα σπά­ρα­ζε η καρ­διά μου που ανα­σύ­ρα­με την κόρη του νεκρή… Οι άν­θρω­ποι αυτοί, δεν είχαν την ευ­και­ρία να φι­λή­σουν το παιδί τους, δεν το απο­χαι­ρέ­τη­σαν».