Το έργο «Φιλουμένα Μαρτουράνο» από την ομάδα «Theorion» στο 12ο Δημοτικό Σχολείο Ρόδου

Η ομάδα THEORION του συλ­λό­γου νέων Παρα­δει­σίου ΩΡΙΩΝΑΣ παρου­σιά­ζει το αρι­στούρ­γημα του Εντουάρ­ντο ντε Φιλίππο “ΦΙΛΟΥΜΕΝΑ ΜΑΡΤΟΥΡΑΝΟ” που ξεκί­νησε από θεα­τρικό έργο και συνέ­χισε ως κινη­μα­το­γρα­φική ταινία γνω­ρί­ζο­ντας τερά­στια επι­τυ­χία και στη σκηνή και στην οθόνη.

Πραγ­μα­τεύ­ε­ται την ιστορία της Φιλου­μένα Μαρ­του­ράνο, μία γυναίκα που ξεκί­νησε ως πόρνη και κατέ­ληξε ερωμένη του πλού­σιου Ντο­μέ­νικο Σοριάνο. Ώριμη πια ζητάει από τον Ντο­μέ­νικο να την παντρευ­τεί. Και τότε του κάνει και μια μεγάλη απο­κά­λυψη… Τα τρία παιδιά της… Δυνατή μέσα στην αδυ­να­μία της… Σκληρή, αλλά και εύθραυ­στη θα έρθει σε σύγκρουση με τον αλύ­γι­στο χαρα­κτήρα του αφέντη Ντο­μέ­νικο και θα υπε­ρα­σπι­στεί μέχρι τέλους την πεποί­θηση πως τα παιδιά είναι παιδιά. Οι παρα­στά­σεις θα δοθούν αυτό το σαβ­βα­το­κύ­ριακο, 10 και 11 Μαΐου στο θεα­τράκι του 12ου δημο­τι­κού σχο­λείου Ρόδου, στις 21:00.

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ Κων­στα­ντί­νος Μανής

ΠΑΙΖΟΥΝ:

ΦΙΛΟΥΜΕΝΑ Ευαγ­γε­λία Ανα­γνώ­στου

ΝΤΟΜΕΝΙΚΟ ΣΟΡΙΑΝΟ Γιάννης Παπα­μα­νώ­λης

ΑΛΦΡΕΝΤΟ ΑΜΟΡΟΖΟ Γιώργος Νεσφυ­γές

ΡΟΖΑΛΙΑ ΣΟΛΙΜΕΝΕ Βάσω Μαστρο­νι­κήτα

ΝΤΙΑΝΑ Στα­μα­τία Γρηγορά

ΛΟΥΤΣΙΑ Δού­κισσα Σταματίου-Ευαγγελία Πιστόλα

ΟΥΜΠΕΡΤΟ Νίκος Καλλής

ΡΙΚΑΡΝΤΟ Τάσος Παπα­κων­στα­ντί­νου

ΜΙΚΕΛΕ Σάββας Πελλός

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΝΟΤΣΕΛΑ Κατε­ρίνα Βολονάκη-Κική Σαρα­ντώνη

ΤΕΡΕΖΙΝΑ Χρι­στίνα Σακκέλη

ΓΚΑΡΣΟΝΙ Ευθύ­μιος Βολο­νά­κης

Ο Εντουάρ­ντο Ντε Φιλίππο γεν­νή­θηκε στη Νάπολη στις 24 Μαΐου του 1900, νόθο παιδί του μεγα­λύ­τε­ρου ναπο­λι­τά­νου πρω­τα­γω­νι­στή, συγ­γρα­φέα και σκη­νο­θέτη εκείνης της εποχής, του Εντουάρ­ντο Σκαρ­πέτα και της Λουΐζα Ντε Φιλίππο, ηθο­ποιού στο θίασο του Σκαρ­πέτα.

Όταν στα 11 του χρόνια ανα­κά­λυψε ότι ήταν νόθος υπέστη τρομερό σοκ και η νοσηρή περιέρ­γεια των ανθρώ­πων γύρω του λόγω της ασυ­νή­θι­στης, για την εποχή, περί­πτωση, τον έκανε να υστερεί σε ψυχική και πνευ­μα­τική ισορ­ρο­πία.

Μεγά­λωσε στο θεα­τρικό περι­βάλ­λον της Νάπολης και πήρε το βάπτι­σμα του πυρός στην ηλικία των 4 ετών σε ένα μικρό ρόλο για­πω­νέ­ζου, στην οπερέτα γκέισα που είχε ανε­βά­σει ο πατέρας του. Μαζί με τα δύο αδέρφια του Τιτίνα και Πεππίνο δού­λε­ψαν στην δεκα­ε­τία του ΄20 σε διάφορα θέατρα και σιγά σιγά περ­νώ­ντας από διά­φο­ρες δου­λειές ως κομπάρ­σος, σκη­νο­γρά­φος και διευ­θυ­ντής σκηνής, έφτιαξε ένα πολύ καλό όνομα σαν ηθο­ποιός αργό­τερα σαν καλός συγ­γρα­φέας.

Έγραψε κείμενα ποι­κί­λου περιε­χό­με­νου. Το παλιό­τερο είναι το Farmacia di turno το οποίο εκδό­θηκε το 1920 και ανήκει στην συλλογή Cantata dei giorni pari 1. Άλλο σημα­ντικό του έργο είναι Natale in casa Cupiello 2, το οποίο έγραψε το 1931 για τον θίασο Molinari. Ο Ντε Φιλίππο το 1932, δημιούρ­γησε τον θίασο «I De Filippo» ο οποίος δια­λύ­θηκε το 1944, όταν ο αδερφός του, Πεπίνο Ντε Φιλίππο, ακο­λού­θησε καριέρα στον κινη­μα­το­γράφο.

Ύστερα από μια περίοδο πνευ­μα­τι­κής κρίσης εξαι­τίας του Δευ­τέ­ρου Παγκο­σμίου Πολέμου και λόγω της από­φα­σης του Πεπίνο να ακο­λου­θή­σει δια­φο­ρε­τική επαγ­γελ­μα­τική πορεία, επι­στρέ­φει δυνα­μικά το 1948 αγο­ρά­ζο­ντας το μισο­κα­τε­στραμ­μένο θέατρο San Ferdinando 3, επεν­δύ­ο­ντας όλα του τα χρήματα στην ανα­κα­τα­σκευή του. Το θέατρο εγκαι­νιά­στηκε τον Γενάρη του 1954 με το έργο Palummela zompa e vola. Σιγά σιγά παί­χτη­καν τα έργα του στην σκηνή του θεάτρου του, όπως επίσης και πολλών άλλων ναπο­λι­τά­νων συγ­γρα­φέων.

Πολλά από τα χαρα­κτη­ρι­στικά του θεάτρου του Ντε Φιλίππο ανά­γο­νται στο πολι­τι­στικό και λογο­τε­χνικό κλίμα αυτών της μετα­πο­λε­μι­κής εποχής. Υπάρχει εμφα­νέ­στατα ένας ρητός νοτιο­κρα­τι­σμός. Έχει ελά­χι­στη σχέση με τον σύγ­χρονό του νεο­ρε­α­λι­σμό. Ωρι­μά­ζο­ντας μέσα από μακρό­χρονη και σκληρή εξά­σκηση ως ηθο­ποιός, στην διάρ­κεια των προη­γού­με­νων δεκα­ε­τιών, έκανε θησαυρό εμπει­ρίας το ναπο­λε­τά­νικο θέατρο των Εντουάρ­ντο Σκαρ­πέτα και Ραφαέλε Βιβιάνι. Η πιο σημα­ντική γραμμή των τάσεών του, κινεί­ται σε μια κατεύ­θυνση παρα­μορ­φώ­νο­ντας οπτικά την ίδια την ζωή. Σε αυτό το σημείο το κωμικό και το τραγικό στοι­χείο δια­πλέ­κο­νται αδιάρ­ρη­κτα και η ενδε­χό­μενη ρεα­λι­στική λεπτο­μέ­ρεια, με μια ικα­νό­τητα σχεδόν αλάν­θα­στη, επα­να­φέ­ρε­ται στο υπαρ­ξιακό καλούπι που την προσ­διό­ρισε.

Η γλώσσα του θεάτρου του Εντουάρ­ντο ήταν η ναπο­λι­τά­νικη διά­λε­κτος, γιατί όπως έλεγε ο ίδιος δεν μπο­ρούσε να γράψει σε άλλη γλώσσα. Στα ιταλικά θα ήταν σαν να έγραφε σε μια ξένη γλώσσα. Οι ηθο­ποιοί που διάλεγε ήταν όλοι Ναπο­λι­τά­νοι και συνήθως άνθρω­ποι που είχε δου­λέ­ψει πολύ καιρό μαζί τους, είχε δεσμό μαζί τους. Ενώ άφηνε στους ηθο­ποιούς αρκετή ελευ­θε­ρία λόγω του ότι ήταν μπα­σμέ­νοι σε αυτό το είδος της Commedia Dell’ Arte, (χωρίς ωστόσο να έχουν φοι­τή­σει σε καμία θεα­τρική σχολή), επέμενε σε ορι­σμένα πράγ­ματα, όπως να μην παρα­τρα­βούν ορι­σμένα αστεία.

Ο επι­τυ­χη­μέ­νος συγ­γρα­φέας κέρδισε το 1963 το βραβείο «Feltrinelli» 2 για το έργο του Il sindaco del rione Sanità (το οποίο μετα­φέρ­θηκε και στην τηλε­ό­ραση με πρω­τα­γω­νι­στή των Άντονι Κουίν) και το 1973 με το έργο Gli esami non finiscono mai κέρδισε και το κοινό της Ρώμης, και το οποίο το 1974 του απέφερε άλλο ένα βραβείο. Το βραβείο «Pirandello». Επίσης έλαβε 2 πτυχία τιμής ένεκεν από το πανε­πι­στή­μιο του Μπίρ­μιν­γκαμ (1977) και το πανε­πι­στή­μιο της Ρώμης(1980). Το 1981 ανα­κη­ρύ­χθηκε ισόβιος γερου­σια­στής της Ιτα­λι­κής Δημο­κρα­τίας.

Ο Εντουάρ­ντο Ντε Φιλίππο απε­βί­ωσε στην Ρώμη, στις 31 Οκτω­βρίου 1984.