Καταδίκη για ψευδή καταμήνυση συμβολαιογράφου

Σε ποινή φυλά­κι­σης 15 μηνών, μετα­τρέ­ψιμη προς 5 ευρώ ημε­ρη­σίως, κατα­δι­κά­στη­καν από το Τρι­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου, δύο αδελφοί, γνωστοί εργο­λά­βοι οικο­δο­μών, για ψευδή κατα­μή­νυση από κοινού, γνωστού συμ­βο­λαιο­γρά­φου του νησιού.

Οι κατη­γο­ρού­με­νοι κρί­θη­καν συγκε­κρι­μένα ένοχοι για το ό,τι στη Ρόδο την 30-1-2007, υπέ­βα­λαν έγκληση σε βάρος του συμ­βο­λαιο­γρά­φου αλλά και σε βάρος πλού­σιου μου­σουλ­μά­νου, που στο μεταξύ έχει απο­βιώ­σει.

O υπε­ρή­λι­κας μου­σουλ­μά­νος είχε κατα­θέ­σει ότι απώλεσε ένα ακίνητο, συνο­λι­κού εμβαδού 35 στρεμ­μά­των στο Kανδηλί, εξαι­τίας παρα­βα­τι­κής συμπε­ρι­φο­ράς των δύο κατη­γο­ρού­με­νων.

Είχε υπο­στη­ρί­ξει συγκε­κρι­μένα ότι χορή­γησε στους εκπρο­σώ­πους της εργο­λα­βι­κής εται­ρείας πλη­ρε­ξού­σιο προ­κει­μέ­νου να προ­χω­ρή­σουν τις δια­δι­κα­σίες για να περιέλ­θει στην ιδιο­κτη­σία του ακίνητο του δημο­σίου, που βρί­σκε­ται εντός της ιδιο­κτη­σίας του των 35 στρεμ­μά­των και εκείνοι, με πλα­στο­γρα­φία και απάτη, το χρη­σι­μο­ποί­η­σαν για να μετα­γρά­ψουν το ακίνητο στην ιδιο­κτη­σία τους, του ενέ­γρα­ψαν προ­ση­μεί­ωση υπο­θή­κης για δάνειο ύψους 180.000 ευρώ, που συνήψαν με τράπεζα, ενώ μάλιστα είχε προ­γραμ­μα­τι­στεί πλει­στη­ρια­σμός του ακι­νή­του αυτού για την εξα­σφά­λιση οφειλής που εμφα­νί­ζε­ται να έχει εις βάρος τους ένας ιδιώτης για ποσό 40.000 ευρώ.

Οι κατη­γο­ρού­με­νοι είχαν κατα­μη­νύ­σει τον συμ­βο­λαιο­γράφο διότι είχε κατα­θέ­σει ότι το Νοέμ­βριο του 2001 είχε συντά­ξει δύο πλη­ρε­ξού­σια σ’ αυτούς. Με το πρώτο ο μου­σουλ­μά­νος, όπως είχε πεί, τους έδινε το δικαί­ωμα να υπο­βά­λουν για λογα­ρια­σμό του στην Κτη­μα­τική Υπη­ρε­σία του Δημο­σίου αίτηση εξα­γο­ράς ενός αγρού επι­φα­νείας 26 στρεμ­μά­των περίπου στην κτη­μα­τική περι­φέ­ρεια Κανδηλί. Με το δεύτερο πλη­ρε­ξού­σιο, ο ίδιος εντο­λέας, έδινε το δικαί­ωμα στους εντο­λο­δό­χους, να πωλή­σουν το ακίνητο αυτό αφού θα ακο­λου­θείτο η νόμιμη δια­δι­κα­σία ενώπιον της Κτη­μα­τι­κής Υπη­ρε­σίας του Δημο­σίου.

Ο συμ­βο­λαιο­γρά­φος είχε κατα­θέ­σει ότι στο πλη­ρε­ξού­σιο κατά το χρόνο σύντα­ξής του ανα­φε­ρό­ταν ότι το ακίνητο αυτό δεν ανήκε κατά κυριό­τητα στον εντολέα και ότι η εντολή αυτή θα ίσχυε μετά την περιέ­λευση της κυριό­τη­τας του ακι­νή­του στο όνομα του.

Είχε κατα­θέ­σει εξάλλου ότι η βούληση του μου­σουλ­μά­νου δεν ήταν να πωληθεί ένα δικό του ακίνητο, αλλά αυτό που θα έπαιρνε από εξαγορά από το Δημόσιο.

Ο Μου­σουλ­μά­νος είχε προβεί σε καταγ­γε­λία των αδερφών, διότι πίστευε ότι εξα­πα­τή­θηκε με την πώληση άλλου ακι­νή­του από αυτό για το οποίο εδόθη η εντολή και η πλη­ρε­ξου­σιό­τητα.

Το δικα­στή­ριο έκρινε ότι τα περι­γρα­φό­μενα στις φερό­με­νες ως ψευδείς κατα­θέ­σεις του συμ­βο­λαιο­γρά­φου ήταν αληθή και ότι ο τελευ­ταίος δεν δια­στρέ­βλωσε ενσυ­νεί­δητα την αλήθεια.

Τον συμ­βο­λαιο­γράφο εκπρο­σώ­πησε ο δικη­γό­ρος κ. Κ. Σαρρής και τους κατη­γο­ρού­με­νους ο δικη­γό­ρος κ. Γ. Χαρίτος.