Μια παγίδα

Ανε­ξάρ­τητα από την αρκετά μπα­κά­λικη αναφορά στον συνο­λικό αριθμό των εμβο­λια­σμέ­νων, το γεγονός ότι μπήκαμε στον Ιούνιο με 2.040.000 πολίτες έχουν ολο­κλη­ρώ­σει τον εμβο­λια­σμό τους, ποσοστό που είναι στο 19,44%  και με σχεδόν 3,5 εκατ. με του­λά­χι­στον μια δόση (με 35% στον ορί­ζο­ντα) είναι κάτι πολύ σημα­ντικό. Παρά λοιπόν τις επι­κοι­νω­νια­κές δυσλει­τουρ­γίες , παρά την αίσθηση ότι επι­χει­ρή­θηκε κάποιες ηλικίες να πιε­σθούν άγαρμπα προς Astra Zeneca εν μέσω αμφι­βο­λιών, παρά την προς στιγμήν εντύ­πωση ότι πρέπει να τρέξει ο εμβο­λια­σμός «για να ανοίξει ο του­ρι­σμός», οι Έλληνες ψήφισαν γενικώς υπέρ του εμβο­λια­σμού. Αυτό είναι ένα κεκτη­μένο. Η δια­τρα­νω­μένη αντί­ληψη ότι η δια­βό­ητη ανοσία της αγέλης απαιτεί -προϋποθέτει εμβο­λια­σμό ενός + 70% του συνόλου του πλη­θυ­σμού έχει πλέον ριζώσει στην συλ­λο­γική συνεί­δηση. Υπάρχει όμως μια παγίδα μπροστά μας. Οτι δεν θα σκο­ντά­ψει ο ρυθμός των εμβο­λια­σμών και αν κάποια στιγμή σκο­ντά­ψει,  ότι δεν θα επι­χει­ρη­θεί (επι­κοι­νω­νιακά) να «εξη­γη­θεί» ότι η ανοσία της αγέλης εξα­σφα­λί­ζε­ται με 60%, ή με 50%. Ή να «ανα­κα­λυ­φθεί» ότι η μια δόση αρκεί – και βλέ­πουμε, κατά το βρε­τα­νικό πρότυπο. Το κατα­γρά­φουμε αυτό, επειδή η νευ­ρι­κό­τητα των υπευ­θύ­νων είναι κακός σύμ­βου­λος. Η αξιο­πι­στία της εμβο­λια­στι­κής καμπά­νιας είναι πολύ­τιμη. Δεν επι­τρέ­πε­ται να σπα­τα­λη­θεί. Κοινώς να μην αρχί­σουμε τα μπρος πίσω, όπως έγινε με τα μέτρα του lockdown κι αρχί­σουν οι υπουρ­γοί να παίζουν με ποσοστά «καί­γο­ντας» την εμπι­στο­σύνη κυρίως όσων πρέπει να πει­σθούν και να φτάσουν σε ένα εμβο­λια­στικό κέντρο. Και είναι ακόμη αρκετοί.