Ο “Ράμπο” του ελληνικού μπάσκετ και του Κολοσσού!

Ο Γιώργος Σιγάλας είναι ένας από τους εκπρο­σώ­πους μιας γενιάς καλα­θο­σφαι­ρι­στών που μεγα­λούρ­γη­σαν στην «χρυσή» εποχή του ελλη­νι­κού μπάσκετ και την τελευ­ταία σεζόν βρί­σκε­ται στο πλευρό του Ηλία Καν­τζούρη, στον πάγκο του Κολοσ­σού. Από τους βασι­κούς πρω­τα­γω­νι­στές της μεγάλης ομάδας του Ολυ­μπια­κού των 90’s (σ.σ. αγω­νί­στηκε, μεταξύ άλλων, επίσης με επι­τυ­χία σε Άρη και ΠΑΟΚ) και ένας από τους μεγα­λύ­τε­ρους αμυ­ντι­κούς «εξο­λο­θρευ­τές» που πάτησαν στα παρκέ της Ευρώπης, ο Γιώργος Σιγάλας άφησε το στίγμα του στα κιτάπια της «Πορ­το­καλί Θεάς». Ο ίδιος μίλησε για όλους και για όλα, πρό­σφατα στην ΕΡΤ.

Για το προ­σω­νύ­μιο «Ράμπο»: «Νομίζω ότι το έβγαλε ο κόσμος και η εφη­με­ρίδα ΦΩΣ. Το είχε και ο Μητρό­που­λος, που ήταν και το ιδανικό παρά­δειγμα για αυτόν τον χαρα­κτη­ρι­σμό. Μετά δόθηκε σε εμένα. Είχε διά­φο­ρες αρετές ο Ράμπο και μία χαρά μου ακου­γό­ταν».

Για τον… πρώτο θάνατο που δήλωσε ότι επήλθε στην συνέ­ντευξη Τύπου όπου ανα­κοί­νωσε την από­συρσή του από τα παρκέ: «Το πιστεύω ότι είναι ο πρώτος θάνατος. Μετα­φο­ρικά. Σκέψου ότι το μπάσκετ ήταν η ίδια η ζωή μου. Ήταν ένας τρόπος ζωής επί πολλά χρόνια».

Για την απόφασή του να στα­μα­τή­σει: «Οι τελευ­ταίες χρονιές κύλησαν όπως ακριβώς θα ήθελα και τις είχα στο μυαλό μου. Κατα­φέ­ραμε με τον Πανιώ­νιο και τον Άρη μεγά­λους στόχους, πέρασα πολύ καλά και το ευχα­ρι­στή­θηκα. Έτσι κι αλλιώς μία χρονιά θα έπαιζα ακόμα. Αν και πιστεύω ότι θα μπο­ρούσα να αγω­νί­ζο­μαι μέχρι 45. Αν μη τι άλλο είμαι καλός αθλητής και με βάση τη ζωή που κάνω, θα μπο­ρούσα να φτάσω μέχρι τα 45 ως παίκτης».

Για την Εθνική ομάδα: «Φτιά­ξαμε πολύ καλές ομάδες που έφτασαν λίγο πιο κάτω από την κορυφή, αντι­με­τω­πί­ζο­ντας σε κάθε διορ­γά­νωση απί­στευ­τες ομάδες. Κατόπιν όταν η μία γενιά των παλαιό­τε­ρων έφυγε και οι υπό­λοι­ποι ενώ­θη­καν με τους νέους, έγινε μία ομάδα που πέρασε από διάφορα κύματα. Στη Ντιζόν (σ.σ. Ευρω­μπά­σκετ 1999 όπου η Ελλάδα κατε­τάγη τελευ­ταία) όλοι ξεχνούν ότι πήγαμε με πολλά προ­βλή­ματα, ενώ κι εκεί παίζαμε άλλοι τρεις παίκτες με τραυ­μα­τι­σμό. Τότε ήταν που ξεκί­νησε η κατη­φόρα. Στο Ευρω­μπά­σκετ της Τουρ­κίας πάντως (σ.σ. 2001 όπου η ελλη­νική ομάδα κατέ­λαβε την 11η θέση) δεν ήταν κατη­φόρα. Δείξαμε ανά­καμψη. Χάσαμε από τη Γερ­μα­νία (σ.σ. 80-75 με τον Nowitzki να σκο­ρά­ρει 25π.) ένα ματς όπου προη­γη­θή­καμε με 22 πόντους. Γενικώς πιστεύω ότι σε πολλές περι­πτώ­σεις φτάσαμε ταβάνι. Εκεί που μπο­ρού­σαμε να πάμε λίγο παρα­πάνω ήταν στη Σουηδία, Μπο­ρού­σαμε να πάμε μέχρι και στον τελικό. Εκεί χάθηκε η τελευ­ταία ευκαι­ρία με τη δική μου συμ­με­τοχή για ένα μετάλ­λιο».

Για τα απω­θη­μένα του: «Ίσως υπήρχαν πράγ­ματα που δεν έκανα, όπως να παίξω στο ΝΒΑ. Είχα πατήσει το πόδι μου εκεί και μάλλον έπρεπε να πάω και να προ­σπα­θήσω. Δεν έγινε όταν έπρεπε να γίνει. Έπαιξε και λίγο ρόλο το οικο­νο­μικό».

Για το ζειν και το ευζείν που του πρό­σφερε το μπάσκετ: «Για το ζειν που μου πρό­σφερε το μπάσκετ χρωστάω πολλά στον Γιάννη Ιωαν­νίδη. Με έβαλε στο πλαίσιο επαγ­γελ­μα­τι­σμού. Ανδρώ­θηκα μαζί του. Για το ευ ζειν στον Γιάννη Γιαν­νάκη. Ήταν πραγ­μα­τι­κός φίλος, ο βράχος που έσπαγε πάνω του το κύμα».

Για τον Ολυ­μπιακό: «Όταν έφυγα από Ολυ­μπιακό, υπήρχε μία πικρία και μέσα στους λόγους που σκε­φτό­μουν ότι οδή­γη­σαν εκεί τα πράγ­ματα ήταν και μία σκέψη ότι δεν με ήθελε ο προ­πο­νη­τής. Κάποια στιγμή, όμως, ένας συμπαί­κτης μου, που είχε μείνει στην ομάδα, μου είπε ότι ο κόουτς τους είπε στην προ­πό­νηση: «Τι θέλετε; Να φέρω το Σιγάλα για να ανέβει η προ­πό­νηση;». Ακόμα και μέχρι πρό­τι­νος η ζωή μου ήταν η προ­πό­νηση. Μπορεί να μην έκανα πλέον καμία ατομική, αλλά η ζωή μου ήταν να βάζω πιτσι­ρι­κά­δες να κάνουν κόντρες μεταξύ τους».

Για τον Φασούλα: «Όταν έπαιζε στον Ολυ­μπιακό, ήταν παρά­δειγμα προς μίμηση. Ο Πάνι και ο Φάνης είχαν τόσο μπάσκετ μέσα τους, που ήξερες ότι δεν θα σε που­λή­σουν ποτέ. Μπορεί να μην πρω­τα­γω­νι­στούσε ο Φασού­λας, αλλά σε 2-3 φάσεις πολύ σημα­ντι­κές, αν δεν ήταν αυτός θα υπήρχε μεγάλο πρό­βλημα».

Για το συμ­βό­λαιό του με τον Ολυ­μπιακό: «Όταν είπα το περί­φημο «Το Πρώτο», μπαί­νο­ντας στα απο­δυ­τή­ρια υπήρξαν κάποια παιδιά που μου είπαν: «Τι λες ρε; Είσαι τρελός;». Εκείνη τη χρονιά λοιπόν, ο Ολυ­μπια­κός μου έκανε μία πρόταση για να μείνω. Περί­μενα ένα κάλεσμα. Συνα­ντη­θή­καμε με τον πρόεδρο τυχαία και παρότι είχαν γίνει διάφορα περί­εργα πράγ­ματα μέσα στην ομάδα χωρίς να ευθύ­νο­μαι εγώ, μου είπε πως ό,τι έχουμε συζη­τή­σει θα γίνει. Και έβγαλε την ατζέντα να δει πότε έχει κενό για να ορί­σουμε και την ημε­ρο­μη­νία. Του είπα μάλιστα ότι αν τα αφήσει μέχρι τότε που σκε­φτό­ταν θα είναι καλύ­τερα, διότι θα έχουμε πάρει και τα τρία κύπελλα και θα έπρεπε να πλη­ρώ­σει αδρά. Ε, αυτό το ραντε­βού δεν έγινε ποτέ. Το ότι έφυγα δε με πείραξε. Ο Ολυ­μπια­κός με έκανε να νιώσω ευτυχία, ήταν το σπίτι μου, αλλά με έμαθε τον αυστηρό επαγ­γελ­μα­τι­σμό. Δηλαδή σε πουλάω ανά πάσα στιγμή. Ο Ολυ­μπια­κός μπο­ρούσε να κερ­δί­σει πολλά από εμένα. Όπως κι εγώ. Κάποτε κέρδιζα 30 εκ. δραχμές, όταν όλοι πίστευαν ότι έπαιρνα εκα­τομ­μύ­ρια. Μάλιστα κάποια στιγμή ο Ομπρά­ντο­βιτς είχε πει ότι αυτός θα ήθελε έναν παίκτη σαν τον Σιγάλα, αλλά δεν μπο­ρούσε να δώσει η ομάδα του 1 εκ. δολάρια».

Για τη σχέση του με τον κόσμο: «Έσπασε κάτι… Το ομολογώ. Μετά από τόσα χρόνια. Δεν κρύβω τα λόγια μου και δεν έχω ανάγκη να το κάνω. Στε­να­χω­ρή­θηκα. Δεν ξέρει ο κόσμος να κρίνει κάποιες φάσεις. Τις μεγε­θύ­νει… Ιδιαί­τερα άνθρω­ποι που δεν ξέρουν ιστορία και κακώς είναι φίλα­θλοι του Ολυ­μπια­κού. Κι εγώ είμαι Ολυ­μπια­κός. Το σπίτι μου είναι πάνω στο κεφάλι του εφηβου».

Για ενδε­χό­μενη επι­στροφή του στους ερυ­θρό­λευ­κους: «Ποτέ δεν τέθηκε τέτοιο ζήτημα. Το προ­σπά­θησα εγώ, αλλά είδα ότι δεν υπήρχε θέληση. Όταν πια κρύωσε το πιάτο δεν υπήρχε λόγος να συνε­χίσω.

Για το μπου­κάλι που είχε δεχθεί στο κεφάλι από το χέρι του Ιωαν­νίδη σε ένα παι­χνίδι με την Μπέ­νε­τον στο Τρεβίζο (σ.σ. σεζόν 1993-94): «Τι να κάνω; Μάλιστα στον Φασούλα, αν θυμάμαι καλά., είχα πει λίγα λεπτά πριν να μαζέψει τα μπου­κά­λια από μπροστά διότι ποτέ δεν ξέρει τι γίνεται. Ο Πανα­γιώ­της δεν πίστευε ότι μπορεί να γίνει κάτι, και τελικά έγινε. Κάτι δεν πήγαινε καλά μέσα στο παι­χνίδι και την πλήρωσα εγώ».

Για τον Πανα­θη­ναϊκό: «Η ιστορία έχει δια­γρα­φεί. Αφού δεν πήγα όταν έπρεπε, διότι τότε θα πατούσα πάνω στην ηθική μου, δεν υπάρχει πλέον τέτοια κου­βέ­ντα. Αφού ήμουν αντί­πα­λος μέσα στο γήπεδο, θα θεω­ρού­μαι αντί­πα­λος για μία ζωή. Πάντως το έχω πει και δημόσια ότι σέβομαι απόλυτα τον Παύλο και τον Θανάση Γιαν­να­κό­πουλο. Για όλα όσα κάνουν και κυρίως για τις κινή­σεις τους. Ειδικά με την περί­πτωση του Φρα­γκί­σκου Αλβέρτη και την αντι­με­τώ­πιση που του έδειξαν, μόνο κέρδος θα έχουν στο μέλλον».

Για το διάδοχό του: «Ο Βασι­λό­που­λος, που θα μπο­ρούσε να γίνει και καλύ­τε­ρος. Όμως, κανείς εκεί κάτω δεν έχει σκεφτεί ότι το παιδί αυτό πρέπει να παίξει σε μία θέση και να γίνει ο καλύ­τε­ρος της Ευρώπης. Οσες δυνα­τό­τη­τες κι αν έχει, θα γίνει ένας καλός παίκτης και θα περνούν τα χρόνια ανεκ­με­τάλ­λευτα όσο μοι­ρά­ζε­ται σε δύο θέσεις. Ο Βασι­λειά­δης και ο Μαυ­ρο­κε­φα­λί­δης παίζουν σε μία θέση. Ο Πανα­γιώ­της πρέπει να βρει μία θέση κι ας κάνει παράλ­ληλα όλα τα υπό­λοιπα. Μπορεί να εξι­τά­ρει κόσμο και να γίνει ο νέος αρχηγός».

Για το μέλλον: «Θέλω να δουλέψω. Πρέπει να ασχο­λη­θεί με κάτι το μυαλό μου, να παράγει έργο. Βάζω κομ­μά­τια στην προ­πο­νη­τική για να βελ­τιωθώ».