K. Xατζηδαυίδ, συντονιστής Special Olympics: Nα δημιουργήσουμε έναν κόσμο πραγματικής ισότητας

Κύριε Χατζη­δαυίδ, η Κως συμ­με­τέ­χει για δεύτερη χρονιά στις 21 πόλεις, του Ανα­πτυ­ξια­κού Προ­γράμ­μα­τος των Special Olympics Hellas, ένα πολύ σημα­ντικό πρό­γραμμα για τα παιδιά με νοητική υστέ­ρηση. Θα θέλαμε να μας μιλή­σετε ειδικά για το «Young Athletes» που αφορά νεαρούς αθλητές 2 έως 8 ετών.

Μέσα από μια σειρά προ­γραμ­μά­των, προ­ε­τοι­μά­ζο­νται τα παιδιά και οι οικο­γέ­νειές τους, ώστε να εντα­χθούν στα επίσημα αθλή­ματα των Special Olympics. Το ανα­πτυ­ξιακό πρό­γραμμα υλο­ποιεί­ται με την δωρεά του ιδρύ­μα­τος Σταύρος Νιάρχος και με την συμβολή του προ­έ­δρου των Special Olympics, πρέσβη ε.τ. κ. Διο­νύ­σιου Κοδέλλα. Ουσια­στικά, το πρό­γραμμα επι­κε­ντρώ­νε­ται στα σημεία τα οποία είναι κρίσιμα για τη γνω­στική και κινη­τική ανά­πτυξη του παιδιού, μέσω μια σειράς κατάλ­λη­λων ανα­πτυ­ξια­κών δρα­στη­ριο­τή­των. Παράλ­ληλα γνω­ρί­ζει στους αθλητές τα αθλή­ματα προ­κει­μέ­νου να είναι σε θέση να επι­λέ­ξουν το άθλημα που τους αρέσει και οι γονείς και οι προ­πο­νη­τές να κατα­λά­βουν την κλίση του κάθε αθλητή.

Φαντά­ζο­μαι, ότι μέσα από αυτή τη δια­δι­κα­σία, τα παιδιά δεν προ­ε­τοι­μά­ζο­νται μόνο για τον κόσμο των Special Olympics, αλλά ανοίγει ο δρόμος και για την κοι­νω­νι­κο­ποί­ησή τους που είναι ένα από τα βασικά ζητού­μενα.

Αυτός ακριβώς είναι ο στόχος, η συμπε­ρί­ληψη στην κοι­νω­νία. Γι αυτό τα προ­γράμ­ματα συνήθως αφορούν συνέρ­γειες με φορείς. Η κοι­νω­νι­κο­ποί­ηση είναι το μεγα­λύ­τερο θέμα των παιδιών και η μεγα­λύ­τερη πρό­κληση για εμάς.

Και αυτή η τρυφερή ηλικία είναι καθο­ρι­στική για την πορεία της κοι­νω­νι­κο­ποί­η­σής τους.

Είναι πράγ­ματι καθο­ρι­στική. Στην κοι­νω­νία του 21ου αιώνα, πρέπει να στα­μα­τή­σει αυτό που λέμε “όλοι ίσοι, όλοι δια­φο­ρε­τι­κοί”, είναι αυτο­νό­ητο. Εμείς στην Κω, έχουμε αλλάξει το σύνθημα και στο Σβου­ρέ­νειο ΚΔΑΠμεΑ λέμε “Σκέψου Δια­φο­ρε­τικά”. Στόχος μας μεγάλος είναι να απα­λει­φθεί η “δει­κτική αντω­νυ­μία”, πρέπει κάποια στιγμή να στα­μα­τή­σουμε να λέμε “αυτά” τα παιδιά, “αυτά” τα άτομα. Είναι μικρές λεπτο­μέ­ρειες που όμως στο­χο­ποιούν τα άτομα με ανα­πη­ρία, γι αυτό και οφεί­λουμε να είμαστε προ­σε­κτι­κοί… Η κοι­νω­νική ενσω­μά­τωση, έχει μεγάλη διαφορά από την συμπε­ρί­ληψη στην οποία ανα­φέ­ρο­μαι. Η πρώτη αφορά στην ένταξη μιας ομάδας με δια­φο­ρε­τικά χαρα­κτη­ρι­στικά στην κοι­νω­νία, ενώ η συμπε­ρί­ληψη αφορά αντι­με­τώ­πιση ίσο προς ίσο.

Το προ­πο­νη­τικό πρό­γραμμα που αφορά στο bowling, πως επελέγη;

Το bowling είναι ένα περισ­σό­τερο εντα­ξιακό, θα λέγαμε, άθλημα. Ξέρετε, το να ρίξεις την μπάλα και να πέσει η κορίνα, προ­σφέ­ρει μια εύκολη χαρά στο παιδί κι εμείς θέλουμε οι αθλητές μας να είναι χαρού­με­νοι, να φεύγουν γεμάτοι. Έτσι λοιπόν ξεκι­νή­σαμε φέτος το πρό­γραμμα των νεαρών αθλητών. Όταν έχεις ένα παιδί δύο ετών με ανα­πη­ρία, καλά καλά δεν το έχεις πιστέ­ψει ο ίδιος ως γονιός. Παρου­σία και της ψυχο­λό­γου μας, της κ. Σαλού­ρου, θέλουμε σιγά σιγά να απο­δε­χθούν οι γονείς την ανα­πη­ρία, να την δου­λέ­ψουμε, ώστε να εντα­χθεί το παιδί σε εκπαι­δευ­τι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες. Αν δεν κοι­τά­ξεις το πρό­βλημα στα μάτια, δεν βρί­σκεις λύσεις…

Αρα μέσω αυτού του προ­γράμ­μα­τος παίρνει στήριξη και ο γονιός, για να απο­δε­χθεί το πρό­βλημα.

Ναι, ακριβώς. Θέλουμε σιγά σιγά, σε αυτή την τρυφερή ηλικία των παιδιών, οι γονείς να δου­λέ­ψουν και σε ατομικό επίπεδο αλλά και σε επίπεδο ζευ­γα­ριού, ώστε αφού απο­δε­χθούν την ανα­πη­ρία, να ξεκι­νή­σει το παιδί να λαμ­βά­νει, ειδική εκπαί­δευση και σε αυτή την περί­πτωση για την οποία μιλάμε και ειδική άθληση. Ετσι σιγά σιγά, αφού θα συμ­με­τέ­χει, θα γίνεται χαρού­μενο, κι αυτό θα δώσει το χρόνο στους γονείς αλλά και τις εικόνες για να δούνε ότι με δουλειά, με υπομονή και με αγάπη θα υπάρχει πρόοδος. Εμείς δίνουμε έμφαση στην κοι­νω­νι­κο­ποί­ηση, στην εκπαί­δευση, και μετά όλα τα άλλα έρχο­νται. Στα μικρά νησιά, όλοι γνω­ρι­ζό­μα­στε… Εκεί είναι που βασί­ζε­ται και η επι­τυ­χία.

Η ικα­νο­ποί­ηση φαντά­ζο­μαι έρχεται μέσα από την πρόοδο που βλέπετε στα παιδιά.

Πραγ­μα­τικά… Μετά από πολύ χρόνο και έντονη προ­σπά­θεια κατα­φέ­ραμε ακόμα και να ταξι­δεύ­ουμε με τα παιδιά του Κέντρου μας, χωρίς τους γονείς τους, προ­κει­μέ­νου να συμ­με­τά­σχουμε σε αθλη­τι­κές εκδη­λώ­σεις σε όλη την Ελλάδα!

Κάτι που είναι σχεδόν ακα­τόρ­θωτο για τα παιδιά με νοητική υστέ­ρηση, τα οποία νιώθουν ανα­σφά­λεια μακριά από την οικο­γέ­νειά τους.

Ναι, χρειά­ζε­ται μια σειρά ενερ­γειών με βασική προ­ϋ­πό­θεση τη χημεία των γονιών με τους εκπαι­δευ­τές και βεβαίως με το παιδί, διότι το παιδί κατα­λα­βαί­νει την αγάπη και αντι­λαμ­βά­νε­ται πραγ­μα­τικά ποιος προ­σπα­θεί γι αυτό. Το ένα στάδιο φέρνει το άλλο… Πάντα όμως με υπομονή, διότι τα απο­τε­λέ­σματα στην ειδική αγωγή δεν είναι άμεσα. Για να επι­τευ­χθεί ένας στόχος μπορεί να απαι­τη­θούν και αρκετά χρόνια. Δεν θα ξεχάσω, όταν ξεκί­νησα πριν χρόνια να δουλεύω με ένα παιδί με σύν­δρομο Down, τον Δημήτρη, ο οποίος ποτέ δεν είχε απο­μα­κρυν­θεί από τον οικο­γε­νειακό ιστό. Τότε το εγχεί­ρημα της συμ­με­το­χής του Δημήτρη σε αγώνες εκτός Κω, φαι­νό­ταν παρα­πάνω από τολμηρό.. Εγώ όμως είχα πίστη στον Δημήτρη και εκείνος κατά­λαβε ότι τον πίστεψα και έφτασε όχι μόνο να ταξι­δέ­ψει σε άλλο νησί αλλά και να δια­κρι­θεί λαμ­βά­νο­ντας μέρος στους Αιγαιο­πε­λα­γί­τι­κους αγώνες! Αυτό ήταν μεγάλη ικα­νο­ποί­ηση και για τους γονείς του. Ολοι οι γονείς κάτι περι­μέ­νουμε από τα παιδιά μας… Και οι γονείς των παιδιών με Ανα­πη­ρία, περι­μέ­νουν ένα μικρό βημα­τάκι για να πάρουν θάρρος και να συνε­χί­σουν.

Αντα­πό­κριση υπάρχει από τους γονείς για το πρό­γραμμα Young Athletes;

Εχουμε ήδη τρεις μικρούς αθλητές που ξεκί­νη­σαν να έρχο­νται μετά από το νηπια­γω­γείο, σε μια πάρα πολύ σύγ­χρονη αίθουσα αισθη­τη­ρια­κής ολο­κλή­ρω­σης που ήδη έχουμε στο Σβου­ρέ­νειο Κέντρο. Η αίθουσα είναι δωρεά της οικο­γέ­νειας Χατζη­για­κουμή, είναι ειδική για παιδιά στο φάσμα του αυτι­σμού κι έτσι βρι­σκό­μα­στε ήδη στην πρώτη λει­τουρ­γία του προ­γράμ­μα­τος. • Μέσα λοιπόν από αυτή τη δια­δι­κα­σία, δίνετε αλλά και παίρ­νετε χαρά. Είναι μια κοινή κατά­κτηση, κάθε παιδί δια­φο­ρε­τικό αλλά πάντα ίδια χαρά.

Ακριβώς αυτό! Ανδρώ­θηκα επαγ­γελ­μα­τικά και επι­στη­μο­νικά, εδώ στο χώρο ειδικής αγωγής στο Σβου­ρέ­νειο. Επέλεξα την ειδική αγωγή πριν από 15 χρόνια, όταν ακόμα ήταν σχεδόν άγνωστη και έπρεπε να προ­σπα­θήσω περισ­σό­τερο, να εργαστώ περισ­σό­τερο… Λαμβάνω πάρα πολλή αγάπη και ηθική ικα­νο­ποί­ηση όχι μόνο από τα παιδιά και τους γονείς, αλλά και από την κοι­νω­νία της Κω. Οταν βλέπω έξω οικο­γέ­νειες να πίνουν καφέ και το άτομο με ανα­πη­ρία δεν δημιουρ­γεί τις δυσκο­λίες που φαντα­ζό­ντου­σαν οι ίδιοι ότι θα δημιουρ­γή­σει, για εμένα είναι μεγάλη ηθική ικα­νο­ποί­ηση. Κι αυτό προ­έρ­χε­ται από τη δουλειά που έχει γίνει και από τη χημεία του εκπαι­δευτή με την οικο­γέ­νεια…

Στη δια­δρομή των 15 ετών στο χώρο της ειδικής αγωγής, θα λέγατε ότι σήμερα η κοι­νω­νία έχει κάνει βήματα ως προς την αποδοχή της δια­φο­ρε­τι­κό­τη­τας;

Κάνει βήματα… Ξεκί­νησα με την ίδια αγάπη πριν από 15 χρόνια και έπρεπε να ανα­πτύξω μια φιλο­σο­φία. Επειδή είχα την τύχη να είμαι ο διευ­θυ­ντής του Σβου­ρέ­νειου, έπρεπε αυτή την φιλο­σο­φία να την εμφυ­σήσω πρώτα απ΄ όλα στο επι­στη­μο­νικό προ­σω­πικό και μετά αυτό να βγει και προς την Κοι­νω­νία. Το Σβου­ρέ­νειο ήταν η πρώτη δομή ειδικής αγωγής στην Κω κι ήταν σημα­ντικό να εμπνέει την φιλο­σο­φία μας και στους συν­δη­μό­τες μας. Δεν αρκεί να είμαστε ένα Κέντρο που λει­τουρ­γεί 07.00-15.00 και τέλος. Σε αυτό βοή­θη­σαν σημα­ντικά, τα προ­γράμ­ματα που κάνουμε έξω. Η κοι­νω­νία αλλάζει σιγά σιγά, γίνεται βασικός αρωγός τέτοιων προ­σπα­θειών, δεν κοι­τά­ζει πλέον με τα περί­εργα βλέμ­ματα και σε αυτό παίζουν σημα­ντικό ρόλο και τα Μέσα Μαζικής Ενη­μέ­ρω­σης με την εικόνα που εσείς προ­βάλ­λετε προς τα έξω.

Δεν θα μπο­ρούσα να μην σημειώσω ότι είστε συγκρα­τη­μέ­νος όταν ανα­φέ­ρε­στε στην πρόοδο της κοι­νω­νίας.

Είναι αλήθεια, ότι σε σχέση με άλλα ευρω­παϊκά κράτη είμαστε ακόμα λίγο πίσω, ωστόσο σημειώ­νουμε πρόοδο. Γι αυτό εντα­χθή­καμε στο πρό­γραμμα των Special Olympics, ώστε να απο­κο­μί­σει το νησί παρα­στά­σεις, που θα βοη­θή­σουν στη δια­παι­δα­γώ­γηση της νέας γενιάς. Έχουμε επαφή με όλα τα Κέντρα από τη Λήμνο, τις Κυκλά­δες, τα Δωδε­κά­νησα… Αυτή τη στιγμή υπάρχει απί­στευτη δίψα για διορ­γά­νωση δρα­στη­ριο­τή­των, οι οποίες δυστυ­χώς δεν μπορούν, λόγω συν­θη­κών να υλο­ποι­η­θούν.

Κύριε Χατζη­δαυίδ, οι γονείς που δεν έχουν απο­δε­χθεί την ανα­πη­ρία του παιδιού τους, πώς μπορούν να βοη­θη­θούν;

Η αποδοχή της ανα­πη­ρίας στη ζωή ενός νέου ζευ­γα­ριού δεν είναι εύκολη. Χρειά­ζε­ται χρόνος, καθώς οι προσ­δο­κίες που ματαιώ­νο­νται είναι πολλές. Το ζευγάρι θα κλάψει, θα στε­νο­χω­ρη­θεί και θα περάσει από διάφορα στάδια πένθους και απώ­λειας. Ο χρόνος όμως είναι ο γιατρός των πάντων… Η συνερ­γα­σία με ψυχο­λό­γους, κοι­νω­νι­κούς λει­τουρ­γούς, ειδι­κούς παι­δα­γω­γούς βοηθάει όχι μόνο το παιδί αλλά και τους γονείς. Η δια­παι­δα­γώ­γηση ενός ατόμου με ανα­πη­ρία, βασί­ζε­ται στη ρουτίνα. Είναι σημα­ντικό αυτό που κάνει το πρωί στο σχολείο του να το κάνει και στο σπίτι. Στο χώρο της ανα­πη­ρίας, την οποία πρέπει να λέμε με το όνομά της, τίποτα δεν θεω­ρεί­ται δεδο­μένο.

Τι εννο­είτε, να λέμε την ανα­πη­ρία με το όνομά της;

Εννοώ ότι δεν πρέπει να απο­φεύ­γουμε τη λέξη «ανα­πη­ρία» και να χρη­σι­μο­ποιούμε άλλους χαρα­κτη­ρι­σμούς. Δεν είναι παιδιά με ειδικές ικα­νό­τη­τες, δεν είναι παιδιά με ειδικές δεξιό­τη­τες, είναι παιδιά με Ανα­πη­ρία και είναι σημα­ντικό να μη φοβό­μα­στε να χρη­σι­μο­ποιούμε τη λέξη, αν πράγ­ματι θέλουμε ως κοι­νω­νία να εξε­λι­χθούμε και να δημιουρ­γή­σουμε υπο­στη­ρι­κτικό πλαίσιο προς την κατεύ­θυνση της συμπε­ρί­λη­ψης. Στο σημείο αυτό θα ήθελα να σας εκμυ­στη­ρευτώ και μια σκέψη μου.. Θα έχετε δει ότι γίνο­νται διά­φο­ρες δράσεις όπου συγκε­ντρώ­νο­νται πλα­στικά καπάκια. Είναι μια πάρα πού καλή δράση αλλά είναι δράση περι­βαλ­λο­ντική. Δεν πρέπει να συν­δέ­ε­ται η αγορά ενός αμα­ξι­δίου με το πόσα καπάκια συγκε­ντρώ­θη­καν. Το ανα­πη­ρικό αμα­ξί­διο είναι η προ­έ­κταση του σώματος του ατόμου με ανα­πη­ρία και δεν πρέπει να γίνεται αντι­κεί­μενο συναλ­λα­γής, πρέπει το κράτος να παρέχει σε κάθε κινη­τικά ανάπηρο ένα αμα­ξί­διο.

Στα 15 αυτά χρόνια στο χώρο της ειδικής αγωγής, υπάρχει κάτι που θυμάστε πιο έντονα;

Κάθε μέρα είναι δια­φο­ρε­τική. Υπάρ­χουν ευχά­ρι­στες αλλά και δύσκο­λες στιγμές… Ευχά­ρι­στο είναι για εμάς όταν βλέ­πουμε τις οικο­γέ­νειες να μπορούν να συμ­με­τά­σχουν σε κοι­νω­νι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες. Θυμάμαι, όταν είχα πάει σε ένα σχολείο για μια ομιλία σε μαθητές και ένα παιδί είπε “κύριε εμένα ο αδελφός μου είναι με ανα­πη­ρία”. Αυτό με έκανε πολύ χαρού­μενο, διότι δείχνει αποδοχή και ότι έχει προη­γη­θεί δουλειά στην οικο­γέ­νεια… Βέβαια υπάρ­χουν και δυσά­ρε­στες στιγμές. Αρκετά είναι τα παιδιά, τα οποία λόγω έλλει­ψης υπο­στη­ρι­κτι­κού οικο­γε­νεια­κού πλαι­σίου, δεν μπορούν να παρα­μεί­νουν στην κοι­νό­τητα και εκεί χρειά­στηκε να αξιο­ποι­η­θούν οι δομές κοι­νω­νι­κής πρό­νοιας. Ωστόσο στο σύνολο, το ισο­ζύ­γιο είναι θετικό.

Στο Σβου­ρέ­νειο πάντως, γίνεται συστη­μα­τική προ­σπά­θεια για την ανά­πτυξη των παιδιών και την συμπε­ρί­ληψη στην κοι­νω­νία.

Χαί­ρο­μαι που το λέτε. Θέλουμε η φιλο­σο­φία μας να βγει εκτός Κω, κι αυτό ήδη συμ­βαί­νει. Προ­σπα­θούμε να “αφαι­ρέ­σουμε” την φιλαν­θρω­πία από την ειδική αγωγή, έχουμε περάσει πλέον σε νέα εποχή. Η ειδική αγωγή δεν μπορεί βασί­ζε­ται στην φιλαν­θρω­πία, ούτε στον εθε­λο­ντι­σμό. Χρειά­ζε­ται να ασχο­λη­θούν τεχνο­κρά­τες με συναί­σθημα στην ειδική αγωγή. Ακο­λου­θούμε δια­θε­μα­τικά προ­γράμ­ματα στο Σβου­ρέ­νειο, αλλά τώρα με τον κορω­νοϊό δεν είναι εφικτό. Για παρά­δειγμα, με τα παιδιά επι­σκε­φθή­καμε διά­φο­ρους επαγ­γελ­μα­τι­κούς χώρους, για να γνω­ρί­σουν από κοντά επαγ­γέλ­ματα, όπως του ξυλουρ­γού, του αστυ­νο­μι­κού, του δικη­γό­ρου κλπ. Καλ­λιερ­γή­σαμε συνερ­γα­σίες με τα Δημο­τικά Σχολεία του νησιού και πραγ­μα­το­ποι­ή­σαμε βιω­μα­τικά εργα­στή­ρια κατα­σκευής πηλού, σαπου­νιού και κεριών στο Κέντρο μας, με σκοπό να φέρουμε τη νέα γενιά κοντά στη δια­φο­ρε­τι­κό­τητα. Όλα αυτά, καθώς και πολλές άλλες δράσεις, δυστυ­χώς στα­μά­τη­σαν με τον κορω­νοϊό.

Ο κορω­νο­ϊός πόσο έχει δυσκο­λέ­ψει το έργο σας;

Πάρα πολύ! Τα παιδιά λάτρευαν την επαφή με τον έξω κόσμο. Τώρα αυτό δεν το έχουν. Αυτή η αλλη­λε­πί­δραση με άλλα παιδιά, με φορείς και με την κοι­νω­νία της Κω είναι που φέρνει την εξοι­κεί­ωση και όχι οι επι­σκέ­ψεις. Οι επι­σκέ­ψεις οδηγούν στη λύπηση και δική μας επι­δί­ωξη είναι η αποδοχή της δια­φο­ρε­τι­κό­τη­τας και η συμπε­ρί­ληψη.

Μέσω αυτών των προ­γραμ­μά­των ανα­πτύ­χθη­καν σχέσεις μεταξύ των παιδιών;

Βεβαίως, ανέ­πτυ­ξαν φιλίες! Στα παιδιά με ανα­πη­ρία, λείπει ο φίλος. Ο φίλος με τον οποίο θα μιλή­σουν, θα πουν το αστείο τους, που θα παίξουν μαζί… Στα παιδιά με ανα­πη­ρία η μονα­δική διέ­ξο­δος είναι η Δομή, αυτό όμως δεν είναι φυσιο­λο­γικό. Και εδώ συμ­βάλ­λουν κατά πολύ τα Special Olympics. Προ­σφέ­ρουν απα­σχό­ληση, πέραν των Δομών. Με την ευκαι­ρία θέλω να σας πω ότι ως Special Olympics, θα διορ­γα­νώ­σουμε το Πανελ­λή­νιο Πρω­τά­θλημα Ποδη­λα­σίας Ατόμων με Ανα­πη­ρία, τον Οκτώ­βριο στην Κω. Ανα­μέ­νουμε περίπου 100 αθλητές και πρό­κει­ται για ένα εξαι­ρε­τικά σημα­ντικό γεγονός, όχι μόνο αθλη­τικό αλλά και κοι­νω­νικό.

Κλεί­νο­ντας κύριε Χατζη­δαυίδ την πολύ ενδια­φέ­ρουσα συνέ­ντευξη, θα θέλαμε να μας πείτε το όραμά σας για το Σβου­ρέ­νειο ΚΔΑΠμεΑ.

Όραμά μας είναι να δημιουρ­γή­σουμε έναν κόσμο πραγ­μα­τι­κής ισό­τη­τας όπου το Ατομο με ανα­πη­ρία δεν θα νιώθει δια­φο­ρε­τικό… Το Κέντρο μας, ακόμα και σε περιό­δους παν­δη­μίας, τη στιγμή που όλα τα σχολεία και οι δομές παρα­μέ­νουν κλει­στές, είναι δίπλα στην οικο­γέ­νεια και στα παιδιά με ασφά­λεια, σεβασμό και δημιουρ­γία. Μέσα από προ­γράμ­ματα που στο­χεύ­ουν στην αφύ­πνιση της κοι­νω­νίας και στην εξοι­κεί­ωσή της με τη δια­φο­ρε­τι­κό­τητα, θέτει ως απώτερο σκοπό τη συμπε­ρί­ληψη των ατόμων με Ανα­πη­ρία στην κοι­νω­νία, μέσα από παραγωγικές-εκπαιδευτικές δια­δι­κα­σίες. Το Σβου­ρέ­νειο ΚΔΑΠμεΑ Δήμου Κω, υιο­θε­τώ­ντας το κοι­νω­νικό μοντέλο της Ανα­πη­ρίας με συνεκ­παί­δευση σε εργα­στη­ριακά μαθή­ματα, μαθητών των δημο­τι­κών σχο­λείων του νησιού αλλά και με συμ­με­τοχή σε κοινές αθλη­τι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες και συνέρ­γειες με φορείς και πρω­τα­γω­νι­στές τους συν­δη­μό­τες μας δια­δρα­μα­τί­ζει σημα­ντικό ρόλο ως πυρήνας στη δια­μόρ­φωση της νέας κουλ­τού­ρας. Σύνθημα μας, το “σκέψου αλλιώς” και όχι το γνωστό “όλοι ίσοι όλοι δια­φο­ρε­τι­κοί”, γιατί η ισότητα τον 21° αιώνα πρέπει να θεω­ρεί­ται δεδο­μένη. ΤΑ ΚΔΑΠ μεΑ λοιπόν είναι τα Κέντρα που φέρνουν κοντά εμπρά­κτως τις έννοιες οικογένεια-εργασία-συμπερίληψη στη νέα εποχή.