Η σκληρή ιστορία του Μαρουάν από τη Συρία, μάθημα ζωής και αξιοπρέπειας

Ο Μαρουάν ήταν 21 χρονών όταν έχασε το δεξί του χέρι και το αρι­στερό του μάτι από οβίδα, στη Συρία, τον Αύγου­στο του 2012. Με παρα­δειγ­μα­τικό κου­ρά­γιο και αισιο­δο­ξία προ­σπα­θεί τώρα να ξανα­κτί­σει τη ζωή του.

Το μεγα­λύ­τερο παιδί μιας εξα­με­λούς οικο­γέ­νειας, υπη­ρε­τούσε τη στρα­τιω­τική του θητεία στη Δαμασκό. Μετά το ξέσπα­σμα του πολέμου μετα­φέρ­θηκε στη Χάμα. Εκεί αρνή­θηκε τις εντολές για συμ­με­τοχή σε βομ­βαρ­δι­σμό περιο­χών όπου είχαν οργα­νω­θεί αντι­κα­θε­στω­τι­κές δια­δη­λώ­σεις. Κρύ­φτηκε σε ένα φίλο του σε γει­το­νικό χωριό και απο­φά­σισε να ανα­ζη­τή­σει ασφά­λεια στην Τουρκία.

Κατά την έξοδό του όμως, στις 22 Αυγού­στου, ο στρατός άρχισε να βομ­βαρ­δί­ζει. “Προ­σπά­θησα να κρυφτώ σε ένα σπίτι και ξαφνικά είδα το χέρι μου να ξερι­ζώ­νε­ται από το σώμα μου,” εξι­στο­ρεί ο Μαρουάν στην Ύπατη Αρμο­στεία. Οι φίλοι του έδεσαν το άκρο του ακρω­τη­ρια­σμέ­νου χεριού με σύρμα για να στα­μα­τή­σει η αιμορ­ρα­γία. “Πήρα το χέρι μου στο λεω­φο­ρείο. Ήλπιζα ότι θα μου το απο­κα­τα­στή­σουν χει­ρουρ­γικά.”

Όταν φτάσανε σε ένα πρό­χειρο νοσο­κο­μείο, μετά από μιάμιση ώρα, ο Μαρουάν έχασε τις αισθή­σεις του. Οι γιατροί του φρό­ντι­σαν τα τραύ­ματα και του έβγαλαν ένα θραύσμα από το αρι­στερό μάτι. Δυστυ­χώς δεν υπήρχαν ελπίδες για το χέρι του αλλά ούτε και για το μάτι.

Ωστόσο δεν το έβαλε κάτω. Πέρασε στην Τουρκία με δύο καλούς του φίλους και νοση­λεύ­τηκε σε νοσο­κο­μείο της Αντάκια. Ο Μαρουάν ήθελε να πάει οπου­δή­ποτε θα είχε θερα­πεία για το μάτι του κι ένα προ­σθε­τικό μέλος, που στοι­χί­ζει ακριβά.

Απο­φά­σι­σαν να περά­σουν στην Ελλάδα αλλά δεν είχαν ούτε δια­βα­τή­ρια ούτε και λεφτά για τους δια­κι­νη­τές. Τότε πήραν τη μεγάλη απόφαση. Αψη­φώ­ντας την ανα­πη­ρία του, θα κολυ­μπού­σαν μέχρι το Καστελ­λό­ριζο. Θα ένωναν την Ασία με την Ευρώπη κολυ­μπώ­ντας!

Στις 1 Νοεμ­βρίου 2013, έφτασαν στην περιοχή του Κας της Τουρ­κίας, στο πιο κοντινό ακρω­τήρι απέ­να­ντι από το Καστελ­λό­ριζο. Είχαν τυλίξει τα κινητά τους σε πλα­στι­κές σακού­λες, είχαν δέσει τα παπού­τσια στις ζώνες τους και βού­τη­ξαν στο νερό με τα ρούχα, γύρω στις 8 το βράδυ. Η θάλασσα ήταν ήρεμη αλλά κρύα. Κολύ­μπη­σαν ήσυχα, χωρίς να κάνουν θόρυβο.

Σε μία ώρα και είκοσι λεπτά έφτασαν στο Καστελ­λό­ριζο. «Ανάψαμε φωτιά για να στε­γνώ­σουμε και στη συνέ­χεια παρα­δο­θή­καμε στην αστυ­νο­μία,» μας λέει. «Δεν μας πίστε­ψαν και έψαχναν για το σκάφος και για το δια­κι­νητή,» λέει χαμο­γε­λώ­ντας. Κατά­γε­ται από μια παρα­λιακή πόλη, νότια της Λατ­τά­κιας, την ξέρει καλά τη θάλασσα από παιδί.

Στο Καστελ­λό­ριζο έμεινε πέντε μέρες και έλαβε «αναβολή απο­μά­κρυν­σης» για 6 μήνες. Αίτηση ασύλου δεν υπέβαλε στην Ελλάδα γιατί πίστευε ότι δεν θα του εξα­σφά­λιζε ούτε προ­σθε­τικό μέλος αλλά ούτε και τα ελά­χι­στα απαι­τού­μενα για μια φυσιο­λο­γική ζωή.

Το όνειρό του είναι να μπο­ρέ­σει να ξαναρ­χί­σει τη ζωή του με ασφά­λεια, να δου­λέ­ψει, να παντρευ­τεί, να ζήσει. Οι γονείς και τα δύο αδέλφια του – 10 και 15 ετών – βρί­σκο­νται στην Τουρκία ενώ η νιό­πα­ντρη του αδελφή είναι στη Συρία.

Σήμερα ο Μαρουάν βρί­σκε­ται στη Αυστρία, όπου πέρασε παρά­τυπα, και ζήτησε πολι­τικό άσυλο. Ελπίζει στην επα­νέ­νωση της δια­σκορ­πι­σμέ­νης οικο­γέ­νειάς του και σε ένα καλύ­τερο μέλλον.

Πηγή Κουτί της Παν­δώ­ρας