Μήνυμα του Μανόλη Πιννίκα υποψηφίου με τον Φώτη Χατζηδιάκο

Φίλες και Φίλοι,

Ρόδιες και Ρόδιοι,

Ροδί­τισ­σες και Ροδίτες,

«τη στιγμή που το παλιό πεθαί­νει και το νέο δεν έχει γεν­νη­θεί ακόμα, τότε, έχουμε την εποχή των τεράτων» (Γκράμσι), μια εποχή που βιώ­νουμε σήμερα και για την οποία όλοι είμαστε υπεύ­θυ­νοι ο καθένας με το μερίδιο ευθύνης που του ανα­λο­γεί.

Τόσα χρόνια εκλέ­γουμε καριε­ρί­στες ωφε­λι­μιαί­ους της πολι­τι­κής, ανθρώ­πους που καθιέ­ρω­σαν ένα καθε­στω­τικό σύστημα στο οποίο τέθηκαν στο περι­θώ­ριο οι «ενο­χλη­τι­κοί» είτε από προ­σω­πική επιλογή, είτε από την έντεχνη απο­πο­μπή τους από το σύστημα. Έτσι, όμως, χάθηκε η μεγάλη ευκαι­ρία μετά την Μετα­πο­λί­τευση να παρα­χθεί πολι­τική ώστε να είμαστε έτοιμοι να αντι­με­τω­πί­σουμε τα απο­τε­λέ­σματα της παγκο­σμιο­ποί­η­σης.

Εγώ, ένας από τους «ενο­χλη­τι­κούς», νοιώ­θο­ντας ενοχές προς την νέα γενιά και τερά­στιο χρέος για τον τόπο που γεν­νή­θηκα, μεγά­λωσα και ζω, και επειδή πιστεύω ότι είναι η κατάλ­ληλη στιγμή μετά­βα­σης από την εποχή των «τεράτων» στην εποχή των Ανθρώ­πων, αντα­πο­κρί­θηκα στη πρό­σκληση του ανθρώ­που, του έμπει­ρου και γνώστη των αυτο­διοι­κη­τι­κών, και έξω από το σύστημα, Φώτη Χατζη­διά­κου.

Η σύγκλιση απόψεων και ιδεών, η απο­φα­σι­στι­κό­τητα, η οργά­νωση, η συλ­λο­γι­κό­τητα, η θέληση, η εργα­τι­κό­τητα, και ο μεγάλος έρωτας για τη Ρόδο είναι κοινά μας χαρα­κτη­ρι­στικά, τα οποία και με οδή­γη­σαν στην απόφαση να αγω­νι­στώ στο πλάι του.

Ας συμπο­ρευ­τούμε, λοιπόν, στη δύσκολη αυτή στιγμή της ανα­τρο­πής φέρ­νο­ντας στο μυαλό μας τα λόγια του μεγάλου δασκά­λου Γληνού «ο μόνος τρόπος να ζήσεις και να πεθά­νεις, είναι να ζήσεις και να πεθά­νεις για ένα ιδανικό»… τη Ρόδο μας.

ΠΙΝΝΙΚΑΣ Μανόλης,

Εκπαι­δευ­τι­κός Ειδικής Αγωγής,

Υπο­ψή­φιος Δημο­τι­κός Σύμ­βου­λος,

Με Σεβασμό στη Νοη­μο­σύνη των Κατοί­κων της Ρόδου.