Κρίθηκε άκυρη η καταγγελία σύμβασης εργασίας υπαλλήλου

Με απόφαση που εξέδωσε το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Αθηνών με τη δια­δι­κα­σία των εργα­τι­κών δια­φο­ρών κρίθηκε άκυρη η καταγ­γε­λία της σύμ­βα­σης εργα­σίας εργα­ζο­μέ­νου στο αερο­δρό­μιο της Ρόδου ως κατα­χρη­στική.

Ο εργα­ζό­με­νος δεν συναί­νεσε και δεν απο­δέ­χθηκε την προ­τει­νό­μενη μείωση των απο­δο­χών του κατά ποσοστό 15% από τον εργο­δότη του, γιατί αυτή παρα­βιά­ζει τα αξιο­λο­γικά όρια του άρθρου 281 του Α.Κ., διότι η μείωση των απο­δο­χών του όχι μόνο θα του προ­κα­λούσε άμεση (υλική) ζημία, αλλά θα ανα­τρε­πό­ταν και ο οικο­νο­μι­κός και οικο­γε­νεια­κός προ­γραμ­μα­τι­σμός του.

Ωστόσο απορ­ρί­φθηκε η αγωγή κατά το αίτημα για την επα­να­πρό­σληψή του, γιατί και στην περί­πτωση αυτή η υπο­χρέ­ωση του εργο­δότη για αποδοχή των υπη­ρε­σιών των ενα­γό­ντων δεν ανα­κύ­πτει ως αυτό­ματη συνέ­πεια της ανα­γνώ­ρι­σης της ακυ­ρό­τη­τας της καταγ­γε­λίας αυτής, καθόσον δεν ανα­φέ­ρο­νται στο δικό­γραφο της ένδικης αγωγής στοι­χεία απα­ραί­τητα για τη νομική θεμε­λί­ωσή της.

Ο εργα­ζό­με­νος, κάτοι­κος Παρα­δει­σίου Ρόδου εστράφη κατά της εται­ρείας «OLYMPIC HANDLING ANΩNYMOΣ ETAIPEΙA ΕΠΙΓΕΙΑΣ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗΣ ΑΕΡΟΣΚΑΦΩΝ», που εδρεύει στον Διεθνή Αερο­λι­μένα Αθηνών «EΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ» και εκπρο­σω­πεί­ται νόμιμα.

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης έχει ως εξής:

Ο ενάγων προ­σλή­φθηκε από την ενα­γο­μένη στις 30-6-2009 με σύμβαση εξαρ­τη­μέ­νης εργα­σίας για να εργα­σθεί στο αερο­δρό­μιο Ρόδου για τον φορ­το­εκ­φόρ­τωση αερο­σκα­φών.

Οι μηνιαίες απο­δο­χές του ανέρ­χο­νταν στο ποσό των 1.100 ευρώ και οι νόμιμες σε 820,50 ευρώ.

Στις 30-6-2012 η ενα­γο­μένη δια του νομίμου εκπρο­σώ­που της ζήτησε από τον ενά­γο­ντα να συναι­νέ­σει στη μείωση των κατα­βαλ­λό­με­νων μηνιαίων απο­δο­χών κατά το ποσοστό του 15%, πρόταση στην οποία ο ενάγων δεν συμ­φώ­νησε, διότι η μείωση των απο­δο­χών του όχι μόνο θα του προ­κα­λούσε άμεση (υλική) ζημία, αλλά θα ανα­τρέ­πο­νταν και ο οικο­νο­μι­κός και οικο­γε­νεια­κός προ­γραμ­μα­τι­σμός του, δεδο­μέ­νου ότι είχε οικο­γέ­νεια και είχε προβεί στην αγορά πρώτης κατοι­κίας, αφού είχε δικαί­ωμα επι­δό­τη­σης επι­το­κίου από τον Οργα­νι­σμό Εργα­τι­κής Κατοι­κίας (Ο.Ε.Κ.), για τη χορή­γηση δανείου και επι­βα­ρυ­νό­ταν μηνιαίως με την κατα­βολή των τοκο­χρε­ω­λυ­τι­κών δόσεων τούτου στην Τράπεζα.

Παρά ταύτα η ενα­γο­μένη τον απέλυσε εξαι­τίας της άρνησής του να απο­δε­χθεί την πρόταση για μείωση των απο­δο­χών.

Η ενα­γο­μένη ομο­λο­γεί ότι «μετά την απόρ­ριψη της πρό­τα­σης αυτής η εται­ρεία μας προέβη στην προ­α­ναγ­γελ­θείσα καταγ­γε­λία της σύμ­βα­σης εργα­σίας του κατα­βάλ­λο­ντας τη νόμιμη απο­ζη­μί­ωση», δια­τεί­νε­ται όμως ότι η προ­τα­θείσα τρο­πο­ποί­ηση της συμ­βά­σεως εργα­σίας ήταν επι­βε­βλη­μένη, διότι αφ΄ ενός οι απο­δο­χές του ενά­γο­ντος, ήταν υπέρ­τε­ρες των νομίμων και αφ΄ε­τέ­ρου υπήρχαν «τερά­στια» οικο­νο­μικά προ­βλή­ματα που μπο­ρού­σαν να οδη­γή­σουν ακόμα και στο ορι­στικό κλεί­σιμο του σταθμού.

Όμως, αν εξαι­ρέ­σει κανείς επου­σιώ­δεις μετα­βο­λές των όρων εργα­σίας, μετα­βο­λές που καλύ­πτο­νται συνήθως και από την άσκηση του διευ­θυ­ντι­κού δικαιώ­μα­τος, κάθε άλλη τρο­πο­ποί­ηση του περιε­χό­με­νου της συμ­βά­σεως εργα­σίας προ­ϋ­πο­θέ­τει κατά κανόνα την αποδοχή του εργα­ζο­μέ­νου.

Ανε­ξάρ­τητα πάντως από αυτό, τα (προς θεμε­λί­ωση του ισχυ­ρι­σμού της για κατα­χρη­στική από τον ενά­γο­ντα άρνηση της προ­τα­θεί­σης τρο­πο­ποί­η­σης) ανα­φε­ρό­μενα από την ενα­γο­μένη πραγ­μα­τικά γεγο­νότα αφ΄ενός των υπέρ­τε­ρων των νομίμων απο­δο­χών του ενά­γο­ντος και αφ΄ε­τέ­ρου των οικο­νο­μι­κών προ­βλη­μά­των της ίδιας, ενόψει και της από­λυ­σης του ενά­γο­ντος κατά την διάρ­κεια της καλο­και­ρι­νής περιό­δου που η ενα­γο­μένη προ­σλαμ­βά­νει διπλά­σιο του μονίμου επο­χι­κού προ­σω­πι­κού και της συνέ­χι­σης της λει­τουρ­γίας του σταθμού μέχρι σήμερα δεν έχουν επαρκές απο­δει­κτικό έρεισμα παρε­κτός του ότι τα εν λόγω γεγο­νότα δεν απο­τε­λούν ανωτέρα βία.

Κατόπιν αυτών, ο ισχυ­ρι­σμός της για κατα­χρη­στική συμπε­ρι­φορά του ενά­γο­ντος κρίθηκε αβά­σι­μος.

Το δικα­στή­ριο ανα­γνώ­ρισε ότι είναι άκυρη η καταγ­γε­λία της σύμ­βα­σης εργα­σίας του ενά­γο­ντος που έγινε στις 30-6-2012. Υπο­χρέ­ωσε την εται­ρεία να του κατα­βά­λει 16.960,91 ευρώ με το νόμιμο τόκο από τότε που κάθε κονδύλι ήταν απαι­τητό και μέχρι την εξό­φληση.