Υποψήφιοι: «κάηκαν απ’ την κουρκούτη και φυσούν και το γιαούρτι»

Κωμι­κο­τρα­γι­κές κατα­στά­σεις εκτυ­λίσ­σο­νται με την κατάρ­τιση των ψηφο­δελ­τίων του απο­τυ­χη­μέ­νου μοντέ­λου του Καλ­λι­κράτη στον δήμο «τέρας» της Ρόδου 7 μέρες πριν την υποβολή των ψηφο­δελ­τίων στο πρω­το­δι­κείο και την ανα­κή­ρυξη των υπο­ψη­φίων.

Καθένας από τους πέντε συν­δυα­σμούς επι­διώ­κει να συγκε­ντρώ­σει το μέγιστο αριθμό των υπο­ψη­φίων συμ­βού­λων και όπως όλα δεί­χνουν ο στόχος του πλήρους ψηφο­δελ­τίου με 330 άτομα δεν θα επι­τευ­χθεί από κανέναν εκ των αντι­πα­ρα­τι­θέ­με­νων παρα­τά­ξεων.

Άλλοι μιλάνε για αριθ­μη­τική υπεροχή άλλοι για ποιο­τική υπεροχή και άλλοι για αδυ­να­μίες προ­βλή­ματα, δυσκο­λίες και λύσεις ανάγκης.

Ο αριθμός των υπο­ψη­φίων από μόνος τους κατα­δει­κνύει προ­δή­λως ότι η κατάρ­τιση ενός ψηφο­δελ­τίου δεν ήταν ποτέ και δεν θα μπο­ρούσε να είναι εύκολη υπόθεση. Οι δεκάδες υπο­ψή­φιοι που απαι­τού­νται σε μια περίοδο που η προ­σφορά για συμ­με­τοχή στα κοινά είναι περιο­ρι­σμένη απο­τέ­λε­σαν το πρώτο τεστ επι­τυ­χίας ή απο­τυ­χίας των συν­δυα­σμών που μετέ­χουν στις εκλογές.

Πέρα από τις διά­φο­ρες θεωρίες που δια­κι­νού­νται, η αλήθεια είναι ότι ο αριθμός των υπο­ψη­φίων σε κάθε ψηφο­δέλ­τιο πέρα από τα ποιο­τικά τους χαρα­κτη­ρι­στικά – τα οποία είναι και εντελώς υπο­κει­με­νικά – αντα­να­κλά τη δυνα­μική και την τύχη του συν­δυα­σμού στις εκλογές.

Ο συν­δυα­σμός που έχει παντού υπο­ψη­φί­ους ακόμα και αν πρό­κει­ται για παπ­πού­δες ή για­γιά­δες έχει περισ­σό­τε­ρες πιθα­νό­τη­τες για καλύ­τερη παρου­σία από αυτόν που έχει μόνο «κεντρική» παρου­σία.

Τα πράγ­ματα στην πολι­τική είναι απλά. Αυτός που μπορεί να φτάσει στον παππού και τη γιαγιά και να τον πείσει να θέσει υπο­ψη­φιό­τητα θα βρει περισ­σό­τε­ρες ψήφους το βράδυ της Κυρια­κής στο κουτί από αυτόν που στο όνομα της «ποιό­τη­τας» δεν φτάνει με πρόσωπο υπο­ψη­φίου στο τελευ­ταίο σπίτι ακόμα και του μικρό­τε­ρου χωριού του νέου δήμου.

Με λίγα λόγια τα ψηφο­δέλ­τια και η αριθ­μη­τική επάρ­κεια τους απο­τε­λούν πρό­κριμα. Όλοι το ξέρουν ακόμα και αυτοί που δεν το ομο­λο­γούν.

Η επι­τυ­χία σε κάθε εκλο­γική ανα­μέ­τρηση βασί­ζε­ται σε μεγάλο βαθμό στη συμ­με­τοχή και την κινη­το­ποί­ηση των πολιτών. Η συμ­με­τοχή στα ψηφο­δέλ­τια των δημο­τι­κών εκλογών απο­τε­λεί από μόνη της δύναμη κινη­το­ποί­η­σης και καθο­ρί­ζει σε μεγάλο βαθμό το απο­τέ­λε­σμα.

Η ποιό­τητα των ψηφο­δελ­τίων που συγκρο­τού­νται είναι η άλλη όψη του νομί­σμα­τος. Η ποσό­τητα και η διείσ­δυση των υπο­ψη­φίων σε διά­φο­ρους χώρους είναι συνήθως σε βάρος της ποιό­τη­τας με απο­τέ­λε­σμα η δια­χεί­ριση της επό­με­νης ημέρας να είναι εξαι­ρε­τικά δυσχε­ρής.

Οι υπο­ψή­φιοι που μπαί­νουν με ευκολία σε σπίτια, μιλώ­ντας για τον καιρό και λέγο­ντας ωραία ανέκ­δοτα, φέρνουν ψήφους στους συν­δυα­σμούς εξα­σφα­λί­ζο­ντας ταυ­τό­χρονα και την προ­σω­πική τους εκλογή.

Μετά τις εκλογές όμως ο συν­δυα­σμός που θα βρεθεί είτε στην εξουσία είτε στην αντι­πο­λί­τευση και έχει συμ­βού­λους χωρα­τα­τζί­δες θα αντι­με­τω­πί­σει τερά­στιο πρό­βλημα.

Δεν ήταν σπάνια – αντί­θετα απο­τε­λούσε τον κανόνα τα τελευ­ταία χρόνια – η «ομο­λο­γία από­γνω­σης» πολλών δημάρ­χων για την ανι­κα­νό­τητα των συνερ­γα­τών τους στα δημο­τικά συμ­βού­λια.

Το ωραίο όμως είναι ότι ακόμα και αυτοί που υπο­στή­ρι­ζαν ότι τα κάνουν όλα μόνοι τους γιατί οι υπό­λοι­ποι είναι «άχρη­στοι», φρο­ντί­ζο­ντας να σημειώ­σουν ότι τους έχουν δώσει θέσεις ευθύνης μόνο για να παίρ­νουν το μισθό και να μην φωνά­ζουν, στε­λε­χώ­νουν εκ νέου τα ψηφο­δέλ­τια του με τους ίδιους υπο­στη­ρί­ζο­ντας τώρα : «τι να κάνω αφού αυτοί φέρνουν σταυ­ρούς». Γυρί­ζουμε έτσι στο γνωστό «η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα».

Η αλήθεια λοιπόν είναι ότι ψηφο­δέλ­τια που στε­λε­χώ­νο­νται με ελι­τί­στικη αντί­ληψη χάνουν πανη­γυ­ρικά τις εκλογές. Άνθρω­ποι κατα­ξιω­μέ­νοι επαγ­γελ­μα­τικά, με κύρος και σοβα­ρό­τητα δεν ζητούν εύκολα ψήφους σε λαϊκές και καφε­νεία με απο­τέ­λε­σμα παρότι έχουν δυνα­τό­τη­τες και μπορούν να προ­σφέ­ρουν βρί­σκο­νται εκτός της εκλο­γι­κής μάχης είτε θέσουν είτε δεν θέσουν υπο­ψη­φιό­τητα.

Από την άλλη μεριά οι χαρού­με­νοι ντα­ρα­βερ­τζή­δες εξα­σφα­λί­ζουν με ευκολία την εκλογή τους και είναι περι­ζή­τη­τοι από τους επι­κε­φα­λής των συν­δυα­σμών γιατί αφενός τους αρκεί ένα «ξερο­κόμ­ματο» για να το «βου­λώ­σουν» και αφε­τέ­ρου δεν γνω­ρί­ζουν και πολλά αφή­νο­ντας το πεδίο ελεύ­θερο στον αρχηγό να κάνει μόνος του παι­χνίδι.

Στη χώρα μας, αντί της σύγκλι­σης, επι­κρά­τησε η διαρκής γιγά­ντωση, ένας «αλό­γι­στος εκδη­μο­κρα­τι­σμός» που μας οδήγησε στη σημε­ρινή κατά­σταση.

Δια­πι­στώ­ναμε ότι σε κάθε τοπικό ή εθνικό πρό­βλημα, υπήρχε ένας συνω­στι­σμός υπεύ­θυ­νων και ανεύ­θυ­νων πολι­τι­κών και διοι­κη­τι­κών αξιω­μα­τού­χων, με απο­τέ­λε­σμα ο ένας να εμπο­δί­ζει τον άλλο. Αυτός ο συνω­στι­σμός αν μη τι άλλο προ­φα­νώς υπο­βάθ­μιζε αντί να ανε­βά­ζει την ποιό­τητα του πολι­τι­κού προ­σω­πι­κού, μεγά­λωνε την ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα και τη δια­φθορά του συστή­μα­τος.

Ο περιο­ρι­σμός των δημο­τι­κών συμ­βού­λων, εκ των πραγ­μά­των θα ανε­βά­σει την ποιό­τητα του πολι­τι­κού προ­σω­πι­κού και θα λύσει προ­βλή­ματα του εκλο­γι­κού συστή­μα­τος.

Το ότι ήδη υπάρ­χουν στα ψηφο­δέλ­τια υπο­ψή­φιοι που ούτε οι επι­κε­φα­λής των συν­δυα­σμών τους δεν τους θέλουν να εκλέ­γο­νται είναι κοινό μυστικό.

Υπάρ­χουν και άτομα, που κανείς δεν πιστεύει ότι μπορούν να πάρουν περισ­σό­τε­ρες ψήφους, πέρα απ’ αυτές της οικο­γέ­νειάς τους, οπότε κατα­λα­βαί­νει κανείς εύκολα, ότι ο υπο­ψή­φιος Δήμαρ­χος, τους επέλεξε, όχι για να φέρουν ψήφους στον συν­δυα­σμό, αλλά για να «μπα­ζώ­σει» το ψηφο­δέλ­τιο και να φαί­νε­ται πως έχει τον απα­ραί­τητο αριθμό των υπο­ψη­φίων, καθώς επίσης και για να μπο­ρέ­σει να αγγίξει το όριο προς τα πάνω και να δείξει, (υπο­τί­θε­ται) ένα αξιο­πρε­πές ψηφο­δέλ­τιο.

Περιττό δε να σημειω­θεί ότι η αγωνία των επι­κε­φα­λής των συν­δυα­σμών, η οποία μάλιστα εντεί­νε­ται εξαι­τίας του μικρού αριθμού των προ­θύ­μων να είναι υπο­ψή­φιοι έχει οδη­γή­σει ορι­σμέ­νους, με μηδε­νική προ­σφορά μέχρι σήμερα στα κοινά, με καμία εμπει­ρία στην αυτο­διοί­κηση να θεωρούν εαυτούς σπου­δαί­ους ως περι­ζή­τη­τους και να ζητούν απί­στευτα πράγ­ματα…

Εξυ­πα­κού­ε­ται ότι κάθε υπο­ψή­φιος δήμαρ­χος φιλο­δο­ξεί για τον εαυτό του και πασχί­ζει για ευνό­η­τους λόγους να καταρ­τί­σει ψηφο­δέλ­τιο, αν είναι δυνατόν, με πλήρη σύνθεση, με αντι­προ­σω­πευ­τική, παράλ­ληλα, εκπρο­σώ­πηση όλου του κοι­νω­νι­κού φάσμα­τος αλλά και με αξιό­λο­γους από κάθε άποψη υπο­ψη­φί­ους.

Δημότες, απ’ αυτούς που δια­θέ­τουν τα ενδει­κνυό­μενα προ­σό­ντα, αρνού­νται να συμ­με­τά­σχουν ως υπο­ψή­φιοι στην εκλο­γική δια­δι­κα­σία και ο καθένας έχει τη δικαιο­λο­γία του. Ορι­σμέ­νοι αρνού­νται, γιατί δεν επι­θυ­μούν να εκτε­θούν με κόμματα και παρα­τά­ξεις. Άλλοι, γιατί δεν ται­ριά­ζει στον χαρα­κτήρα τους. Άλλοι, γιατί αρέ­σκο­νται μόνο στην κριτική και αυτή απ’ τον καναπέ. Άλλοι, γιατί αντι­λαμ­βά­νο­νται τις υπο­χρε­ώ­σεις και τη δυσκο­λία του ρόλου τους σε περί­πτωση, που εκλε­γούν.

Άλλοι, πάλι, γιατί σκέ­πτο­νται τα έξοδα της προ­ε­κλο­γι­κής εκστρα­τείας και το χρήμα, που πρέπει να δαπα­νή­σουν και δεν το έχουν, για να τους προ­σέ­ξει ο κόσμος και να τους επι­λέ­ξει. Άλλοι, γιατί δέχθη­καν, κάποια φορά, να είναι υπο­ψή­φιοι, «κάηκαν απ’ την κουρ­κούτη και φυσούν και το για­ούρτι». Άλλοι, γιατί δεν τους ικα­νο­ποιούν τα κίνητρα. Άλλοι, κυρίως νέοι, αλλά και επι­τυ­χη­μέ­νοι επαγ­γελ­μα­τίες, επι­χει­ρη­μα­τίες και οικο­γε­νειάρ­χες με μικρά παιδιά, γιατί προ­έ­χουν γι’ αυτούς οι σπουδές τους, η εργασία τους και η οικο­γέ­νειά τους, οπότε δεν τους περισ­σεύει χρόνος ενα­σχό­λη­σης με τις κοινές υπο­θέ­σεις και πάει λέγο­ντας.

Αν κοντά σ’ όλα αυτά προ­σθέ­σει κανείς το μέτρο της ανα­γκα­στι­κής συμ­με­το­χής και σε ποσοστό 30% γυναι­κών, που δεν φημί­ζο­νται ιδιαί­τερα για το ενδια­φέ­ρον τους στα κοινά, και κυρίως τον μεγάλο αριθμό των υπο­ψή­φιων δημάρ­χων και κατά συνέ­πεια των πολλών ψηφο­δελ­τίων, αντι­λαμ­βά­νε­ται κανείς το μέγεθος των δυσκο­λιών για την κατάρ­τισή τους.

Κάτω απ’ αυτές τις συν­θή­κες οι υπο­ψή­φιοι δήμαρ­χοι και τα επι­τε­λεία τους ανα­γκά­ζο­νται, πολλές φορές, να προ­χω­ρή­σουν σε λύσεις ανάγκης. Για να συμπλη­ρώ­σουν τον προ­βλε­πό­μενο αριθμό υπο­ψη­φίων δημο­τι­κών συμ­βού­λων, είτε απευ­θύ­νο­νται σε συγ­γε­νείς και φίλους, τους οποίους επι­στρα­τεύ­ουν, κι ας μην έχουν τα προ­σό­ντα, είτε συμπε­ρι­λαμ­βά­νουν στα ψηφο­δέλ­τια τους υπο­ψή­φιους, που ελά­χι­στα ενδια­φέ­ρο­νται για την εκλογή τους, γιατί ο ρόλος τους είναι να συμπλη­ρώ­νουν τα κενά, γεγονός που ευλόγως τραυ­μα­τί­ζει την ποιό­τητα των ψηφο­δελ­τίων.

Είμαστε έτσι μάρ­τυ­ρες του φαι­νο­μέ­νου να προ­σεγ­γί­ζο­νται δημότες σχεδόν από όλες τις παρα­τά­ξεις και κάποιες φορές να ασκού­νται και πιέσεις, για να δεχτούν να μπουν στα ψηφο­δέλ­τια, με μονα­δικό κρι­τή­ριο, δυστυ­χώς, την εμφά­νιση του ψηφο­δελ­τίου και όχι τη διάθεση για προ­σφορά..