“Με το βλέμμα στο αύριο”-Γράφει ο Γιάννης Παρασκευάς

Καλό και διδα­κτικό το παρελ­θόν, προ­σφέ­ρει στα­θε­ρές και γεμίζει το πυθάρι της μνήμης με ανα­μνή­σεις όμορφες.

Όλα τα κρατάς, αν όμως εκεί παρα­μεί­νεις, τότε γίνεται χοάνη, ρου­φή­χτρα που η δύναμη της σε παρα­σύ­ρει στο βάθος της και κατα­λή­γεις στην αδρά­νεια και στην απραξία.

Στο ατομικό και συλ­λο­γικό γίγνε­σθαι, η αξιο­λό­γηση του παρελ­θό­ντος, αν δεν συμ­βα­δί­ζει με την ανα­ζή­τηση του «δέον γενέ­σθαι» για το αύριο, τον σχε­δια­σμό του και την συνεχή προ­σπά­θεια υλο­ποί­η­σης της μεγάλης εικόνας του, τότε αξιο­λό­γηση και ανα­ζή­τηση είναι «ως μη γινό­μενα».

Σε εποχές σαν αυτή που ζούμε σήμερα όπου η επι­τά­χυνση των ρυθμών των αλλαγών έχει ξεπε­ρά­σει κάθε προη­γού­μενο, κύριο χαρα­κτη­ρι­στικό, πράξεων, σκέψεων και απο­φά­σεων είναι η αδρά­νεια, η έλλειψη απο­φα­σι­στι­κό­τη­τας και η αδυ­να­μία εκμε­τάλ­λευ­σης των όποιων θετικών δεδο­μέ­νων.

Κάθε νοήμων άνθρω­πος, με την ελά­χι­στη συναί­σθηση κοι­νω­νι­κού χρέους, μελαγ­χο­λεί σκε­πτό­με­νος, το γιατί και πως, κρίσιμα και χρήσιμα έργα υπο­δο­μής του νησιού, χρόνια και χρόνια παρα­μέ­νουν στα αζήτητα.

 

Α. ΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΜΕΓΑΡΟ.

Ήμουν νέος, όταν τέθηκε επί τάπητος, η ανα­γκαιό­τητα κατα­σκευής «νέου Δικα­στι­κού Μεγάρου», πέρασαν από τότε πάνω από τριάντα πέντε χρόνια.

Μια κάποια στιγμή, το 1995, η τότε ηγεσία του Υπουρ­γείου Δικαιο­σύ­νης δέχτηκε και δεσμεύ­τηκε, για την χρη­μα­το­δό­τηση της κατα­σκευής του.

Οι γνωστοί, άγνω­στοι κύκλοι, τορ­πί­λι­σαν την προ­σπά­θεια γιατί κάποιους δεν βόλευε η μετα­φορά του Δικα­στι­κού Μεγάρου από το κέντρο της πόλης, οι εμπλε­κό­με­νοι με την λει­τουρ­γία του, είχαν επεν­δύ­σει στην γύρω περιοχή.

Απο­τέ­λε­σμα: Δικα­στικό Μέγαρο δεν έγινε και το χει­ρό­τερο, δεν απο­συμ­φο­ρή­θηκε το κέντρο από την κυκλο­φο­ρία των οχη­μά­των.

(τρια­κό­σια αυτο­κί­νητα έρχο­νται στο κέντρο όταν υπάρχει δικά­σι­μος)

Το Κτη­μα­το­λό­γιο δεν λει­τουρ­γεί, συσκέ­ψεις επί συσκέ­ψεων για να δοθεί μια λύση.

Η όποια λύση- επιλογή οφείλει να μόνιμη, η σκέψη προ­σω­ρι­νής μετε­γκα­τά­στα­σης, βελ­τί­ωση του υφι­στά­με­νου και επι­στροφή, είναι λύση κατα­στρο­φής.

Δια­τυ­πώ­θηκε, για πρώτη φορά το 1999, ότι ο καταλ­λη­λό­τε­ρος χώρος εγκα­τά­στα­σης του Δικα­στι­κού Μεγάρου και του Κτη­μα­το­λο­γίου είναι ο χώρος του «παλαιού Νοσο­κο­μείου».

Διά­φο­ροι Κυβερ­νη­τι­κοί παρά­γο­ντες ισχυ­ρί­ζο­νται ότι θα δοθούν χρήματα από την ΕΕ.

Ας δρά­ξουμε λοιπόν την ευκαι­ρία, Περι­φέ­ρεια και Δήμος από κοινού να απαι­τή­σουν την λύση αυτου του χρο­νί­ζο­ντος προ­βλή­μα­τος.

Είναι βέβαιο ότι θα είναι πανελ­λα­δικά δύσκολη η απορ­ρό­φηση την χρη­μά­των του Ταμείου Ανά­καμ­ψης, να ετοι­μα­στούν οι Φάκελοι και να είναι έτοιμη η πρόταση.

Η ολο­κλη­ρω­μένη μορφή της πρό­τα­σης περι­λαμ­βά­νει, την κατάρ­γηση της Ερυθρού Σταυρού και την ενο­ποί­ηση του αύλειου χώρου του Νοσο­κο­μείου με το πάρκο της Ροδια­κής Έπαυλης και με αυτό τον τρόπο επι­τυγ­χά­νε­ται η ενο­ποί­ηση των πάρκων της πόλης.

 

Β. ΝΕΑ ΕΙΣΟΔΟΣ ΠΟΛΗΣ

Ιστορία μου, αμαρτία μου, για όσους δεν ενθυ­μού­νται, ή είναι μικροί σε ηλικία, ο μεγάλος αυτός οδικός άξονας, μελε­τή­θηκε και δημο­πρα­τή­θηκε το 1998 και ο κ. Καρα­γιάν­νης, νομάρ­χης τότε, για τους δικούς του λόγους, προ της τελικής υπο­γρα­φής της σύμ­βα­σης για την κατα­σκευή του έργου, ακύρωσε την δημο­πρά­τηση, δεν υπε­γρά­φει η σύμβαση και το έργο δεν έγινε.

Προ­σω­πικά χαί­ρο­μαι γιατί από δημο­σιο­γρα­φι­κές πλη­ρο­φο­ρίες μου έγινε γνωστό, ότι ο κ. Κόν­σο­λας είχε επαφή και συζή­τηση με τον αρμόδιο Υπουργό για το σχετικό έργο, ίσως αν ο

κ. Κόν­σο­λας ήταν πλη­ρέ­στερα ενη­με­ρω­μέ­νος θα μπο­ρούσε να αφη­γη­θεί στον κ. Υπουργό την αμαρ­τωλή ιστορία του έργου.

Εάν πράγ­ματι θέλουμε να γίνει το έργο, Περι­φέ­ρεια και Δήμος θα πρέπει να απαι­τή­σουν να έχουν αυτοί την ευθύνη και για την μέθοδο σύντα­ξης των μελετών και για την δημο­πρά­τηση του έργου, αν αφεθεί στα Υπουρ­γεία, το έργο δεν πρό­κει­ται να υλο­ποι­η­θεί.

Το κόστος του έργου τότε ήταν 1,5 δις σε δραχμές, σήμερα και με την εμπλοκή των Υπουρ­γείων το κόστος θα είναι δεκα­πλά­σιο.

 

Γ. «ΝΕΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ»

Η δια­σπορά των Δημο­τι­κών Υπη­ρε­σιών σε διάφορα κτίρια και σε διά­φο­ρες περιο­χές του νησιού δημιουρ­γεί πάρα πολλά προ­βλή­ματα και στην εύρυθμη λει­τουρ­γία των Υπη­ρε­σιών, στην πρό­σβαση τους από τους πολίτες και το κυριό­τερο οι Υπη­ρε­σίες του κέντρου της πόλης, συμ­βάλ­λουν τα μέγιστα στο κυκλο­φο­ριακό χάος που ζούμε, ειδικά την θερινή περίοδο.

Ο πλέον ενδε­δειγ­μέ­νος χώρος για την κατα­σκευή του νέου Διοι­κη­τι­κού Κέντρου είναι η περιοχή ΑΣΓΟΥΡΟΥ.

Ο Δήμος είναι πλέον ένας για όλο το νησί, η πρό­σβαση στο νέο Διοι­κη­τικό Κέντρο, αν κάποτε κατα­σκευα­σθεί και η Νέα Είσοδος, θα είναι ευχερής και από τον Δυτικό και από τον Ανα­το­λικό άξονα, χωρίς να επι­βα­ρύ­νε­ται η πόλη.

Η όποια παρέμ­βαση δεν θα πρέπει να γίνεται τυχαία ή λόγω ανα­γκαί­ο­τη­τας, οφείλει πάντα να είναι ενταγ­μένη σε ένα συνο­λικό σχε­δια­σμό.

Η σχετική πρόταση έχει κατα­τε­θεί στους κατά καιρούς αρμό­διους εδώ και αρκετά χρόνια.

 

Δ. ΜΑΝΔΡΑΚΙ

Νομίζω πως δεν υπάρχει κάτοι­κος ή επι­σκέ­πτης του νησιού που να είναι ικα­νο­ποι­η­μέ­νος με την εμφά­νιση της περιο­χής.

Τα περισ­σό­τερα κτίρια έχουν ανάγκη επι­σκευών και συντή­ρη­σης, ο υπάρχων φωτι­σμός των κτιρίων τα υπο­βαθ­μί­ζει, οι άδειες που δόθηκαν για διάφορα περί­πτερα και πάγκους κάνουν την εικόνα ακόμα πιο ζοφερή.

Χρόνια τώρα συζη­τάμε για την μετα­τροπή του λιμα­νιού του Μαν­δρα­κιου σε «Μαρίνα» σκαφών ανα­ψυ­χής υψηλών προ­δια­γρα­φών.

Νομικά την ευθύνη την έχει το ΤΑΙΠΕΔ, ο χώρος όμως είναι δικός μας.

Θα κλείσω αυτό το σημεί­ωμα με το όνειρο που με στοι­χειώ­νει χρόνια τώρα.

Ονει­ρεύ­ο­μαι την κατα­σκευή ενός μεγάλου «συντρι­βα­νιού» από την Εκκλη­σία του Ευαγ­γε­λι­σμού μέχρι την Τράπεζα της Ελλάδος.

Στο συντρι­βάνι να τοπο­θε­τη­θούν αγάλ­ματα που θα σημα­το­δο­τούν την ιστορία του Νησιού μας, νερά και φώς που θα παι­χνι­δί­ζουν και το όλο σύμπλεγμα θα δίνει ομορφιά και ζωή στην περιοχή.

Έχουμε ανάγκη από ένα ξεχω­ρι­στό σημείο ανα­φο­ράς.

 

Παρα­σκευάς Γιάννης

Ρόδος, 23/02/2021