“Ο τετραγωνισμός του κύκλου”-Γράφει ο Γιάννης Παρασκευάς

Οι Κοι­νω­νίες απο­τε­λούν ζωντα­νούς οργα­νι­σμούς και υπό­κει­νται στον αμεί­λι­κτο νόμο της εξέ­λι­ξης, της συνε­χούς μετάλ­λα­ξης τους.

Αρνού­νται την στα­σι­μό­τητα και επι­διώ­κουν μονίμως την ΑΛΛΑΓΗ, έστω και αν τις περισ­σό­τε­ρες φορές, αδυ­να­τούν να την προσ­διο­ρί­σουν και να την περι­γρά­ψουν.

Η αδυ­να­μία δια­τύ­πω­σης προγραμματικής-πολιτικής πρό­τα­σης, με στό­χευση την ΑΛΛΑΓΗ, ως επι­θυ­μητό τελικό στόχο, δεν είναι έξ ορισμού αδυ­να­μία μόνο του πολι­τι­κού προ­σω­πι­κου, αλλά συνάρ­τηση πολλών παρα­γό­ντων.

Μετά την σχεδόν πλήρη, σε Ευρω­παϊκό επίπεδο επι­κρά­τηση των πολι­τι­κών εκφρα­στών του Νεο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού, τα Σοσια­λι­στικά, Σοσιαλ­δη­μο­κρα­τικά και Αρι­στερά κόμματα, για αρκετά χρόνια, φθίνουν σε εκλο­γικά ποσοστά και έχουν χάσει την όποια Κοι­νω­νική τους αντι­στοί­χηση.

Η απώλεια της Κοι­νω­νι­κής τους αντι­στοί­χι­σης, είναι απο­τέ­λε­σμα της αδυ­να­μίας κατά­θε­σης θέσεων και προ­τά­σεων, οι οποίες ή θα συμπυ­κνώ­νουν σε πολι­τική πρόταση, το κοι­νω­νικά ζητού­μενο ή θα είναι πρόταση υπέρ­βα­σης, πρόταση οδηγός για το μέλλον, πρόταση που θα κληθεί η κοι­νω­νία, αν πεισθεί να υιο­θε­τή­σει.

Η δια­μόρ­φωση όμως της πρό­τα­σης για το κοι­νω­νικά ζητού­μενο, προ­σκρούει στο μέχρι σήμερα άλυτο πρό­βλημα της γνώσης της Κοι­νω­νίας.

Οι συλ­λο­γι­στι­κές και οι όροι του παρελ­θό­ντος για την ανάλυση και μελέτη της κοι­νω­νίας και του κοι­νω­νι­κού γίγνε­σθαι, είναι ξεπε­ρα­σμένα και δεν βοηθούν.

Οι συντε­λε­σθεί­σες κοι­νω­νι­κές μεταλ­λά­ξεις του παρελ­θό­ντος και δια­στρω­μα­τώ­σεις, δεν έχουν κοινά σημεία με αυτά που βιώ­νουμε τα τελευ­ταια δέκα πέντε χρόνια.

Η αδυ­να­μία γνώσης και μελέτης των κοι­νω­νιών μεγεν­θύ­νε­ται, λόγω της εξα­το­μί­κευ­σης και λόγω της εξα­φά­νι­σης κάθε συλ­λο­γι­κό­τη­τας.

Οι μόνες κατ επίφαση συλ­λο­γι­κό­τη­τες που απέ­μει­ναν, είναι οι κομ­μα­τι­κοί φορείς, οι οποίοι όμως δεν εκπρο­σω­πούν και δεν εκφρά­ζουν κανένα, ειμί μόνο τα κομ­μα­τικά στελέχη και εμμέσως ιδιο­τελή συμ­φέ­ρο­ντα.

Μετά την επι­κρά­τηση της λεγό­με­νης «Παγκο­σμιο­ποί­η­σης», με τα γνωστά απο­τε­λέ­σματα, της κυριαρ­χίας του «Διε­θνούς χρη­μα­τω­πι­στω­τι­κού συστή­μα­τος» και της «Κοι­νω­νι­κής απο­διάρ­θρω­σης», με την βοήθεια των συστη­μι­κών μέσων ενη­μέ­ρω­σης, έγινε απο­δε­κτή η λογικη του «μονό­δρο­μου» και της αντι­κα­τά­στα­σης της πολι­τι­κής, από την «οικο­νο­μική δια­χει­ρι­στική λογική».

Το σύνολο του πολι­τι­κού κόσμου απε­μπό­λησε την πολι­τική λει­τουρ­γία και ενε­δύ­θει τον μανδύα του δια­χει­ρι­στή και μάλιστα του εντε­ταλ­μέ­νου δια­χει­ρι­στή.

Το πρω­τό­γνωρο της δομής των σημε­ρι­νών κοι­νω­νιών, εκτός από την αδυ­να­μία περι­γρα­φής και ορισμού των δια­στρω­μα­τώ­σεων τους, εμφα­νί­ζει και το πρό­βλημα της ερμη­νείας, της συμπε­ρι­φο­ρι­κής λογικής των μελών τους.

Η ανι­σο­κα­τα­νομή του πλούτου, η ελα­χι­στο­ποί­ηση των περι­θω­ρίων οικο­νο­μι­κής και κοι­νω­νι­κής ανέ­λι­ξης, μετα­μόρ­φωσε την κλασική πυρα­μι­δική απο­τύ­πωση της κοι­νω­νι­κής διάρ­θρω­σης.

Τα λεγό­μενα μεσαία στρώ­ματα για τα οποία ερίζουν σχεδόν όλοι οι κομ­μα­τι­κοί σχη­μα­τι­σμοί, τείνουν προς εξα­φά­νιση και οι κοι­νω­νίες διχο­το­μή­θη­καν, στην ομάδα την μειο­ψη­φική των «εχόντων» και στην πλειο­ψη­φική ομάδα «των μη εχόντων».

Οι κοι­νω­νίες σχη­μα­τικά παίρ­νουν την μορφή πυρα­μί­δας οξυ­κο­ρύ­φου, πλατιά βάση και στενή κορυφή και το ίδιο σχη­μα­τικά, μπορεί να απο­δο­θεί και η κατα­νομή του πλούτου, στην βάση τα φτω­χο­ποι­η­μένα στρώ­ματα και στην κορυφή οι έχοντες.

Η επι­κρα­τή­σασα δια­χει­ρι­στική λογική, η αποδοχή του μονο­δρό­μου για το δέον γενέ­σθαι, η αποδοχή της κυριαρ­χίας και από­λυ­του ελέγχου από το χρήμα, η αποδοχή των τρα­πε­ζι­τών, ως εντε­ταλ­μέ­νων εκφρα­στών πολι­τι­κής και οικο­νο­μι­κών δια­χει­ρι­στών, δημιουρ­γούν

αξε­πέ­ρα­στα προ­βλή­ματα, για τα λεγό­μενα Δημο­κρα­τικά κόμματα, δια­μόρ­φω­σης και κατά­θε­σης μιας άλλης, εκτός του Νεο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού, εναλ­λα­κτι­κής πρό­τα­σης.

Οι δυνά­μεις της αγοράς και οι συστη­μι­κοί εκφρα­στές της, έχουν ήδη ακο­νι­σμένα τα ξίφη τους για την μετάλ­λαξη και προ­σαρ­μογή του Καπι­τα­λι­σμού, στις νέες συν­θή­κες που οι ίδιοι δημιουρ­γούν.

Η επι­κρά­τηση του Δια­δι­κτύου, οι άυλες συναλ­λα­γές και το άυλο χρήμα, δημιουρ­γούν συν­θή­κες καθυ­πό­τα­ξης και κιν­δύ­νους παρό­μοιους με αυτούς που επέφερε η Βιο­μη­χα­νική επα­νά­σταση, τότε θύμα της, ήταν το περι­βάλ­λον, τώρα θύμα, θα είναι οι κοι­νω­νίες και ίσως το σύνολο της ανθρω­πό­τη­τας.

Παρα­σκευάς Γιάννης

Ρόδος 12/02/2021