Προσέφυγαν στον Αρειο Πάγο δύο ομόφυλοι που είχαν παντρευτεί στην Τήλο

Ενώπιον του Αρείου Πάγου προ­σέ­φυ­γαν χθες, με αίτημα την αναί­ρεση της υπ’ αριθμ. 83/2011 τελε­σί­δι­κης απο­φά­σεως του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου με την οποία είχε κριθεί ο γάμος τους ανυ­πό­στα­τος, δύο ομό­φυ­λοι που παντρεύ­τη­καν στην Τήλο.

Με την αίτηση αναί­ρε­σης, που χει­ρί­ζε­ται ο δικη­γό­ρος κ. Φ. Κωστό­που­λος, οι κ.κ. Oλγα-Mαρία Kαρποδίνη του Bασιλείου 45 ετών και Eυαγγελία Bλάμη του Kωνσταντίνου 48 ετών, κάτοι­κοι Aθηνών, ζητούν συγκε­κρι­μένα από το ανώτατο ακυ­ρω­τικό δικα­στή­ριο να ανα­θε­ω­ρή­σει την τελε­σί­δικη απόφαση και να απορ­ρί­ψει ως ουσία αβάσιμη την ανα­γνω­ρι­στική αγωγή που είχε ασκήσει ο πρώην Εισαγ­γε­λέας Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου κ. Γ. Οικο­νό­μου.

Στις αγωγές του ο εισαγ­γε­λέας μεταξύ άλλων ανέφερε ότι «τόσο το ελλη­νικό Σύνταγμα στο άρθρο 21 αυτού, το οποίο ανα­φέ­ρε­ται στην οικο­γέ­νεια, στον γάμο, στη μητρό­τητα και την παιδική ηλικία, τα οποία τελούν υπό την προ­στα­σία του κράτους, όσο και οι δια­τά­ξεις οι οποίες ανα­φέ­ρο­νται στον γάμο του Οικο­γε­νεια­κού Δικαίου του Αστικού μας Κώδικα στα άρθρα 1350 έως 1371 δεν περιέ­χουν ορισμό της έννοιας του γάμου, την οποία όμως θεωρούν γνωστή και παρα­πέ­μπουν στις επι­κρα­τού­σες στην κοι­νω­νία βασικές αντι­λή­ψεις για τον προσ­διο­ρι­σμό της, σύμφωνα με τις οποίες ως γάμος νοείται η ένωση ενός άνδρα με μια γυναίκα, σύμφωνα με τον τύπο που ορίζει ο νόμος».

Οι ομό­φυ­λοι υπο­στη­ρί­ζουν ότι ο γάμος τελέ­στηκε νόμιμα και αφού ακο­λου­θή­θη­καν όλες οι νόμιμες δια­δι­κα­σίες.

Στην αίτηση αναί­ρε­σης επι­ση­μαί­νουν εισα­γω­γικά τα εξής:

«Είμαστε γυναί­κες Eλληνίδες και φυσικά πρόσωπα του ίδιου φύλου. Απο­φα­σί­σαμε μετά από μια μακρό­χρονη, σοβαρή, μόνιμη και σταθερή σχέση που στη­ρί­ζετο στο σεβασμό, στην αγάπη, στο συναί­σθημα και αφού δοκι­μά­σαμε τις προ­σω­πι­κές μας σχέσεις στο χρόνο, δια­μέ­νο­ντας επί αρκετά χρόνια συνεχώς στο ίδιο σπίτι και δια­θέ­το­ντας κοινά οικο­νο­μικά και δημιουρ­γώ­ντας κοινούς στόχους για το μέλλον, απο­φα­σί­σαμε να επι­ση­μο­ποι­ή­σουμε την σχέση που ήδη είχαμε και να λάβομε την ίδια προ­στα­σία της πολι­τείας, όπως όλοι οι υπό­λοι­ποι πολίτες της χώρας μας.

Έτσι, στη­ρι­ζό­με­νοι στην ισότητα όλων των πολιτών (άρθρο 4 του Σ) ανε­ξαρ­τή­τως φύλου και σεξουα­λι­κού προ­σα­να­το­λι­σμού και αφού η ελλη­νική νομο­θε­σία μας παρείχε την δυνα­τό­τητα να συνά­ψομε γάμο, δια­θέ­το­ντας όλα τα τυπικά στοι­χεία και τις νόμιμες προ­ϋ­πο­θέ­σεις για την σύναψή του, ζητή­σαμε άδεια γάμου από τον νόμιμο εκπρό­σωπο του κράτους (δήμαρχο Τήλου), ο οποίος ερευ­νώ­ντας την αίτησή μας από πλευράς νομι­μό­τη­τας και μετά και την σύμφωνη γνώμη του νομικού του συμ­βού­λου, μας την παρείχε.

Συγκε­κρι­μένα συνυ­πο­βά­λαμε η καθεμία μας χωριστά προς τον ανωτέρω δήμαρχο την υπεύ­θυνη δήλωση του άρθρου 5 ν.1599/1986, στην οποία δηλώ­σαμε ότι δεν συντρέ­χει στο πρόσωπό μας κανένα από τα κωλύ­ματα που ανα­φέ­ρο­νται στα άρθρα 1350, 1351, 1352, 1354, 1356, 1357 και 1360 του Α.Κ. και ότι είμαστε μόνιμοι κάτοι­κοι Τήλου. Η δήλωσή μας έγινε νόμιμα και εμπρό­θε­σμα, ενώπιον δύο μαρ­τύ­ρων και ο δήμαρ­χος Τήλου εξέδωσε την με αριθμ. 2183/30.05.2008 σχετική νόμιμη άδεια τελέ­σεως πολι­τι­κού γάμου.

Έτσι στις 03/06/2008 τελέ­στηκε ο γάμος μας στο Δημαρ­χείο της Τήλου και ο δήμαρ­χος Τήλου συνέ­ταξε την με αριθμ. 2/3.6.2008 δήλωση τέλεσης πολι­τι­κού γάμου που υπο­γρά­φηκε και από τους παρα­στα­θέ­ντες μάρ­τυ­ρες Κ. Καρα­πέ­τρο και Γ. Βαλ­λια­νάτο καθώς και την με αριθμ. 3/2008 ληξιαρ­χική πράξη γάμου.

Στη συνέ­χεια αμέσως μετά κορυ­φαίοι πολι­τεια­κοί παρά­γο­ντες της εκτε­λε­στι­κής εξου­σίας (ο τότε Υπουρ­γός Δικαιο­σύ­νης) και της δικα­στι­κής εξου­σίας (ο τότε Εισαγ­γε­λέας του Αρείου Πάγου) προ­έ­βη­σαν σε δηλώ­σεις υπό την επίσημη ιδιό­τητά τους περί δήθεν ανυ­πό­στα­του γάμου ή περί ακυ­ρό­τη­τάς του, υπο­κα­θι­στώ­ντας την δικα­στική εξουσία και τα μόνα αρμόδια να απο­φα­σί­σουν γι΄αυτό δικα­στή­ρια.

Μετά το «κλίμα» που δημιουρ­γή­θηκε από κορυ­φαί­ους πολι­τεια­κούς παρά­γο­ντες ο αναι­ρε­σί­βλη­τος υπό την ιδιό­τητά του ως Εισαγ­γε­λέας Πρω­το­δι­κών Ρόδου άσκησε την από 24.6.2008 Ανα­γνω­ρι­στική Αγωγή του ενα­ντίον μας και κατά του δημάρ­χου Τήλου κ. Ανα­στα­σίου Αλιφέρη, που κατα­τέ­θηκε στο Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου με αριθμ. κατάθ. 821/25.06.2008, ζητώ­ντας να ανα­γνω­ρι­στεί ως ανυ­πό­στα­τος και ανύ­παρ­κτος ο μεταξύ μας ανωτέρω γάμος που τελέ­σθηκε στο Δημαρ­χείο Τήλου από τον τρίτο των τότε ενα­γο­μέ­νων δήμαρχο Τήλου αφού εμείς (οι τότε ενα­γό­με­νες και νυν αναι­ρε­σεί­ου­σες) είμαστε άτομα του ιδίου φύλου (γυναί­κες).

Το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου εκδί­κασε στις 04.12.2008 την πιο πάνω αγωγή μετά από την με αριθμ. 1204/06.10.2008 κλήση του ενά­γο­ντος – αναι­ρε­σι­βλή­του για συζή­τηση και εξέδωσε την με αριθμ. 114/2009 ορι­στική απόφασή του. Η απόφαση αυτή απέρ­ριψε την αγωγή ως προς τον τρίτο ενα­γό­μενο δήμαρχο Τήλου ως απα­ρά­δε­κτη και έκανε δεκτή κατά τα λοιπά την αγωγή σε βάρος μας, ανα­γνώ­ρισε δε ότι ο γάμος μας που τελέ­σθηκε στην Τήλο στις 03.06.2008 είναι ανυ­πό­στα­τος.

Στη συνέ­χεια ασκή­σαμε την από 02.09.2009 έφεσή μας με αριθμ. εκθ. καταθ. 283/2009 κατά της πρω­τό­δι­κης ορι­στι­κής από­φα­σης με αριθμ. 114/2009 ενώπιον του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου και η οποία εκδι­κά­στηκε στις 14.01.2011 και το Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου εξέδωσε την προ­σβαλ­λο­μένη τελε­σί­δικη απόφασή του με αριθμ. 83/2011, για την οποία ανα­φέ­ρομε παρα­κάτω ανα­λυ­τικά και με την οποία αφού έκανε τυπικά δεκτή την έφεσή μας κατά του αναι­ρε­σι­βλή­του και κατά της ανωτέρω πρω­τό­δι­κης από­φα­σης, την απέρ­ριψε επί της ουσίας.

Η απόφαση αυτή του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου δημο­σιεύ­θηκε στις 12.04.2011 και δεν μας έχει κοι­νο­ποι­η­θεί μέχρι και σήμερα, ούτε και εμείς την κοι­νο­ποι­ή­σαμε ουδέ­ποτε στον αντί­δικο Εισαγ­γε­λέα και ως εκ τούτου η παρούσα Αίτηση Αναί­ρε­σής μας ασκεί­ται νόμιμα και εμπρό­θε­σμα εντός της τριε­τούς προ­θε­σμίας (η 12.04.2014 είναι Σάββατο)».

Μεταξύ άλλων ως αναι­ρε­τι­κούς λόγους της από­φα­σης του Εφε­τείου προ­βάλ­λουν ότι παρα­βί­ασε τα άρθρα 1372 εδ. γ ΑΚ και 1367 ΑΚ, τα άρθρα 8 και 12 της ΕΣΔΑ και το άρθρο 23 παρ. 1 και 2 του ΔΣΑΠΔ, τα οποία έχουν υπερ­νο­μο­θε­τική ισχύ σύμφωνα με το άρθρο 28 παρ.1 του Συντάγ­μα­τος.