Το έθιμο του Λαζάρου στην Κω

Το από­γευμα του Σαβ­βά­του του Λαζάρου έγινε στο Ξενο­δο­χείο Maritina στην Κω η ανα­βί­ωση του εθίμου της Ανα­στά­σεως του Λαζάρου από μαθητές του δημο­τι­κού. Την ευθύνη για την επι­τυ­χη­μένη διορ­γά­νωση είχε το Λύκειο Ελλη­νί­δων Κω.

Την εκδή­λωση παρα­κο­λού­θη­σαν ο Σεβα­σμιώ­τα­τος Μητρο­πο­λί­της Κώου και Νισύρου κ. Ναθα­ναήλ, ο δήμαρ­χος Κω κ. Κ. Καΐσερ­λης, μέλη του Λυκείου Ελλη­νί­δων και πολύς κόσμος.

Την παρου­σί­αση του εθίμου έκανε η κ. Αργυρώ Κατσίλλη. Μόλις τελεί­ω­σαν την απαγ­γε­λία τα παιδιά με τα καλα­θά­κια τους μάζεψαν αυγά, τα οποία οι ακρο­α­τές στε­ρέ­ω­ναν πάνω στα κλαδιά των φοι­νί­κων που κρα­τού­σαν, και «λαζα­ρά­κια».

Μία από τις ομορ­φό­τε­ρες στιγμές ήταν όταν η κ. Άννα Καρα­μπε­σί­νη­τρα­γού­δησε τα κάλαντα του Λαζάρου από την Κέφαλο, τα οποία, πρέπει να σημειω­θεί, δεν έχουν κατα­γρα­φεί ακόμη.

Το έθιμο του Λαζάρου έχει μεγάλη λαο­γρα­φική αξία, καθώς ενσω­μα­τώ­νει θεο­λο­γικά και λαο­γρα­φικά στοι­χεία δίνο­ντας μία απλού­στερη προ­σέγ­γιση του σημείου αυτού της δράσης του Χριστού, ιδιαί­τερα σε μια εποχή που τα έντυπα ήταν σπάνια.

Η γνω­ρι­μία των πιστών με το περι­στα­τικό της εγέρ­σεως του Λαζάρου γινόταν, πέρα από την ανά­γνωση της σχε­τι­κής ευαγ­γε­λι­κής περι­κο­πής στη Θεία Λει­τουρ­γία, με αυτό το έθιμο, ο οποίο, με την απλό­τητά του, προ­έ­βαλε ξεκά­θαρα το στοι­χείο του θανάτου και της Ανα­στά­σεως.

Παρα­κο­λου­θώ­ντας κάποιος την ανα­πα­ρά­σταση του εθίμου αντι­λαμ­βά­νε­ται γιατί το απο­λυ­τί­κιο της εορτής του Λαζάρου και των Βαΐων είναι το ίδιο και τι σημαί­νει η αναφορά του στην «κοινή ανά­σταση». Ο Λάζαρος-μαθητής, είναι νεκρός, κείται μπροστά μας, τον βλέ­πουμε.

Ο Χριστός τον ανα­σταί­νει. Τον βλέ­πουμε να σηκώ­νε­ται. Ο Λάζαρος είναι ένας από εμάς κι ενώ πριν λίγο τον βλέπαμε νεκρό και πάλι τον αντι­κρί­ζουμε ζωντανό ανάμεσά μας.

Το έθιμο αυτό συν­δέ­ε­ται με τα θρη­σκευ­τικά δρώμενα της μεσαιω­νι­κής δυτικής Ευρώπης, τα οποία απε­τέ­λε­σαν τους προ­δρό­μους του σύγ­χρο­νου θεάτρου και λει­τουρ­γού­σαν ως κατη­χη­τι­κές και ποι­μα­ντι­κές ευκαι­ρίες στις τότε πλήρως αναλ­φά­βη­τες κοι­νω­νίες.