Συναυλία: Ο Μίκης Θεοδωράκης στον Κινηματογράφο και το Θέατρο

Η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου το Τμήμα Πολι­τι­σμού Δωδε­κα­νή­σου

θα παρου­σιά­σει ένα αφιέ­ρωμα στην μουσική που έγραψε για τον Κινη­μα­το­γράφο και το Θέατρο ο Μίκης Θεο­δω­ρά­κης με ερμη­νεύ­τρια την

Ίριδα Μαυράκη, τον Βασίλη Ζαχα­ρίου (κοντρα­μπάσο), Δημήτρη Ιωσήφ (πιάνο), Εμίλ Πολυ­μέ­νοφ (κιθάρα) και Τάσο Νάνο (μπου­ζούκι).

Συμ­με­τέ­χει Χορωδία μαθητών του 2ου Γυμνα­σίου Ρόδου με την μουσική επι­μέ­λεια του Γιώργου Λιάπη

Μπο­ρούμε να πούμε πως o Μίκης Θεο­δω­ρά­κης συνέ­βαλε καθο­ρι­στικά στην διάδοση του σύγ­χρο­νου ελλη­νι­κού πολι­τι­σμού, γεγονός σημα­ντικό, αφού οι ξένοι εστί­α­ζαν μέχρι τότε μόνο στο παρελ­θόν της Αρχαίας Ελλάδας.

Έγραψε τη μουσική για τον μυθικό «Ζορμπά» (1964), που ακόμα κάνει το γύρο του κόσμου με διά­φο­ρες μορφές (μπαλέτο, συναυ­λίες, θεα­τρι­κές παρα­στά­σεις). Ο Συν­θέ­της αξιο­ποί­ησε επίσης ορχη­στρικά θέματα, που έγραψε για τις ανάγκες μιας ταινίας, προ­σθέ­το­ντας εκ των υστέρων στίχους και δημιουρ­γώ­ντας δημο­φιλή τρα­γού­δια. Για παρά­δειγμα, το ορχη­στρικό θέμα του Θεο­δω­ράκη στην ταινία Ηoneymoon (έγινε το τρα­γούδι Αν θυμη­θείς τ’ όνειρό μου, σε στίχους Νίκου Γκάτσου) τρα­γού­δη­σαν, με αγγλι­κούς στίχους, και οι Beatles τον Ιούλιο του 1963. Η ιέρεια του γαλ­λι­κού τρα­γου­διού Edith Piaf τρα­γου­δάει στο Παρίσι το Les amants de Τeruel, στην ομό­τι­τλη ταινία τον Μάρτιο του 1962. Ήταν η σπα­ρα­κτική μελωδία Θα γίνεις δικιά μου από τον κύκλο Λιπο­τά­κτες του Μ. Θεο­δω­ράκη, σε στίχους του Γιάννη Θεο­δω­ράκη. Πολλά τα στιγ­μιό­τυπα της κινη­μα­το­γρα­φι­κής μου­σι­κής για ταινίες που είχαν διεθνή απήχηση.

Ήταν μια «χρυσή» εποχή, μπο­ρούμε να πούμε ανε­πι­φύ­λα­κτα, που πέρασε ανε­πι­στρε­πτί. Εκτός από τη νοσταλ­γία, για μια εποχή που δε ζήσαμε οι νεώ­τε­ροι, αλλά τη βλέ­πουμε απο­τυ­πω­μένη ανά­γλυφα στις ταινίες που μας μετα­φέ­ρουν σε κόσμους μαγι­κούς, έχουμε τις μου­σι­κές του Θεο­δω­ράκη ολο­ζώ­ντα­νες μπροστά μας

Ενδει­κτικά θα ανα­φέ­ρουμε :

Μουσική και τρα­γού­δια για θεα­τρικά έργα

«Ένας όμηρος» του Μπήαν (1961),«Η γει­το­νιά των αγγέλων» (1963) και «Εχθρός λαός» (1975) του Καμπα­νέλλη, «Αυτό το δέντρο δεν το λέγανε υπομονή» του Περ­γιάλη (1974), «Προ­δο­μέ­νος λαός» του Γκούφα (1974), «Sauspiel» του M. Walser (1975), «Χρι­στό­φο­ρος Κολόμ­βος» (1975) και «Καπο­δί­στριας» (1976) του Καζαν­τζάκη, «Ο άλλος Αλέ­ξαν­δρος» της Λυμπε­ράκη (1977), **«Παπα­φλέσ­σας» του Μελά (1979), «Καλι­γού­λας» του Καμύ (1979), «Περι­κλής του Σαίξπηρ (1980), κ.λπ

Μουσική και τρα­γού­δια για επι­θε­ω­ρή­σεις:

«Όμορφη πόλη» (1961-62), «Μαγική πόλη» (1963), κ.λπ.

Μουσική για κινη­μα­το­γρα­φι­κές ταινίες (υπερ­βαί­νουν τις 25):

«Το δίλημμα μιας ορφανής» (1952), “Το Ξυπό­λητο τάγμα” του Γκ. Τάλλας (1953), “Εύα” του Πλυτά (1953), «Η απαγωγή του στρα­τη­γού Κράιπε» (1956) και «Honeymoon» του Μ. Πάουελ (1957), «Οι εραστές του Τερουέλ» (του Ρ. Ρουλώ, με τη διάσημη χορεύ­τρια Ludmilla Tcherina, 1959), «Μυρτιά» του Κ. Καρα­γιάννη (1960), «Το μπλόκο» του Κύρου (1965), «Ηλέκτρα» (1960), «The day the fish came out» (1966), «Τρωάδες» (1971) και «Ιφι­γέ­νεια» (1976) και οι 4 του Μ. Κακο­γιάννη, «Φαίδρα» (1961) και «The rehearsal» (1974) του Ζ. Ντασέν, «The shadow of the cat» του Γλίλ­λινγκ (1961) «Ζ» (1969) και «Κατά­σταση πολιορ­κίας» (1971) του Κ. Γαβρά, «Serpico» του Σ. Λιούμετ (1973), «Εδώ Πολυ­τε­χνείο» του Δ. Μακρή (1974), «Actas de Marucia» του Μ. Λίττιν (1975), κ.λπ.

ΔΟΠΑΡ παρα­χώ­ρηση του Δημο­τι­κού Θεάτρου Ρόδου

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΙΣΟΔΟΣ