Γιατί λέμε την εβδομάδα πριν τη Μεγάλη, «βουβή» ή «κουφή»;

H έκτη και τελευ­ταία εβδο­μάδα της Μεγ. Σαρα­κο­στής ονο­μά­ζε­ται “Εβδο­μάδα των Βαϊων”. Για έξι μέρες πριν το Σάββατο του Λαζάρου και την Κυριακή των Βαϊων η λατρεία της Εκκλη­σίας μας ωθεί ν’ ακο­λου­θή­σουμε το Χριστό καθώς πρώτος αναγ­γέ­λει το θάνατο του φίλου Του και κατόπιν αρχίζει το ταξίδι Του στη Βηθανία και στην Ιερου­σα­λήμ.

Στο κέντρο της προ­σο­χής είναι ο Λάζαρος – η αρρώ­στεια του, ο θάνατός του, ο θρήνος των συγ­γε­νών του και η αντί­δραση του Χριστού σ’ όλα αυτά.

Η τελευ­ταία εβδο­μάδα δηλαδή περνάει με πνευ­μα­τική περι­συλ­λογή πάνω στην ερχό­μενη συνά­ντηση του Χριστού με το θάνατο – πρώτα στο πρόσωπο του φίλου Του Λαζάρου, έπειτα στο θάνατο του ίδιου του Χριστού.

Πλη­σιά­ζει η “ώρα του Χριστού” για την οποία τόσο συχνά μιλούσε και προς αυτήν προ­σα­να­το­λι­ζό­ταν όλη η επίγεια δια­κο­νία Του.

Η ανά­σταση του Λαζάρου έγινε για να βεβαιω­θούμε για “Την κοινήν ανά­στα­σιν”. Είναι κάτι το συναρ­πα­στικό να γιορ­τά­ζουμε κάθε μέρα για μια ολο­κληρη εβδο­μάδα αυτή τη συνά­ντηση ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο, που αργά αργά πλη­σιά­ζει, να γινό­μα­στε μέρος της, να νιώ­θουμε με όλο το είναι μας αυτό που υπονοεί ο Ιωάννης με τα λόγια του:”Ιησούς ως είδεν αυτήν κλαί­ου­σαν και τους συνελ­θό­ντας… ενε­βρι­μή­σατο τω πνεύ­ματι και ετά­ρα­ξεν εαυτόν… και εδά­κρυ­σεν” (Ιωάν. 11, 33-35).

Μέσα στη λει­τουρ­γική ορο­λο­γία, το Σάββατο του Λαζάρου και η Κυριακή των Βαϊων είναι η”έναρξη του Σταυρού”. (Ι.Μ.Π).

Παρά ταύτα ο ευσεβής λαός μας απο­κα­λεί την εβδο­μάδα αυτή «κουφή» η «βουβή» με μονα­δική δικαιο­λο­γία ότι την Εβδο­μάδα αυτή δεν τελού­νται Ακο­λου­θίες και ως εκ τούτου δεν σημαί­νει ούτε η καμπάνα οπότε ούτε λέμε (Ακο­λου­θία) ούτε ακούμε (Καμπάνα) αυτήν την Εβδο­μάδα.

Όμως η πραγ­μα­τι­κό­τητα είναι άλλη.

Αρκεί μια ματιά στα Λει­τουρ­γικά βιβλία της Εκκλη­σίας μας για να μας πείσει ότι,όχι «βουβή» και «κουφή» δεν είναι αυτή η Εβδο­μάδα αλλά αντί­θετα όπως είδαμε και πιο πάνω είναι πλήρης μηνυ­μά­των και Θεο­λο­γι­κών εννοιών γύρω από το Μυστή­ριο του θανάτου.

Παλαιό­τερα αυτό εκαλ­λιερ­γείτο και από τους ίδιους τους ιερείς σαν μια δικαιο­λο­γη­μένη ίσως!! προ­σπά­θεια για λίγη ξεκού­ραση λίγο πρίν τον μεγάλο κόπο της Αγίας και Μεγάλης Εβδο­μά­δος.

Το Τυπικό της Εκκλη­σίας μας, υπα­γο­ρεύει και αυτήν την Εβδο­μάδα τις Ακο­λου­θίες που τελού­νται καθ’ όλη την Μεγάλη Τεσ­σα­ρα­κο­στή. Δηλ. Μεσο­νυ­κτικό Όρθρο, Ώρες και Εσπε­ρινό το πρωί,το Μεγάλο Από­δει­πνο το από­γευμα, την Προη­για­σμένη Θ.Λει­τουρ­γία την Τετάρτη και την Παρα­σκευή καθώς και το Μικρό Από­δει­πνο με τον κανόνα του Αγίου Λαζάρου την Παρα­σκευή το από­γευμα.

Η μονα­δική Ακο­λου­θία που απου­σιά­ζει είναι η Ακο­λου­θία των Χαι­ρε­τι­σμών της Πανα­γίας η οποία απο­τε­λεί και την μονα­δική χαρ­μό­συνη νότα στην πένθιμη περίοδο που δια­νύ­ουμε.

Τό ότι δεν τελεί­ται η χαρ­μό­συνη Ακο­λου­θία των Χαι­ρε­τι­σμών την Εβδο­μάδα αυτή οδήγησε στην παρε­ξή­γηση ; Ίσως!

Η τελευ­ταία εβδο­μάδα της Σαρα­κο­στής(αφού από την Κυριακή ξεκινά η Μεγάλη Εβδο­μάδα με την δική της νηστεία), είναι η τελική απο­κά­λυψη του νοή­μα­τος της Μεγάλης Σαρα­κο­στής που είναι η μετά­νοια, η νηστεία από την αμαρτία, η χαρ­μο­λύπη και η επα­να­βί­ωση του λατρευ­τι­κού στοι­χείου της Εκκλη­σίας!

Ας φρο­ντί­σουμε να μην χάσουμε τα όσα έχει να μας προ­σφέ­ρει και αυτήν την Εβδο­μάδα η Εκκλη­σία μας ξεφεύ­γο­ντας από επι­πό­λαιες και ανυ­πό­στα­τες συμ­βου­λές γύρω από την Λατρευ­τική μας ζωή.

Επί­και­ρος και εύστο­χος όπως πάντα ο λόγος του π.Μωυσέως του Αγιο­ρεί­του για τις Άγιες Αυτές και Μεγάλες Ημέρες. «Πάντα τη Μεγάλη Παρα­σκευή, να ‘σαι μόνος σαν το Χριστό προ­σμέ­νο­ντας το τελευ­ταίο καρφί, το ξύδι, τη λόγχη. Τις ζαριές ν’ ακούς ατάραχα στο μοί­ρα­σμα των υπαρ­χό­ντων σου, τις βλα­στή­μιες, τις προ­κλή­σεις, την αδια­φο­ρία. Πριν την Παρα­σκευή δεν έρχεται η Κυριακή, τότε λησμο­νάς τα μαρ­τύ­ρια των δρόμων της Μεγάλης Παρα­σκευής της ζωής μας. Μην ξαφ­νια­στείς, μη φοβη­θείς στ’ απρό­σμενο σου­ρού­πωμα.

Οι μπόρες του ουρανού δε στε­ρεύ­ουν. Η ξαστε­ριά θα ’ρθεί το Σαβ­βα­τό­βραδο. Τότε λησμο­νάς τα μαρ­τύ­ρια των δρόμων της μεγάλης Παρα­σκευής της ζωής μας». (dogma)