Απάτη ύψους 82.236.240 δρχ ανέσυρε από το αρχείο η Εισαγγελία Εφετών Δωδεκανήσου

Υπόθεση κακουρ­γη­μα­τι­κής απάτης, που χρο­νο­λο­γεί­ται από το έτος 1993, ανα­σύρ­θηκε από το αρχείο της Εισαγ­γε­λίας Εφετών Δωδε­κα­νή­σου και θα απα­σχο­λή­σει την προσεχή συνε­δρί­αση του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου επί κακουρ­γη­μά­των.

Μηνυτής είναι ένας υπήκοος Μεγάλης Βρε­τα­νίας και κατη­γο­ρού­με­νος ένας κάτοι­κος Καλυ­θιών και ήδη Λον­δί­νου, Μεγάλης Βρε­τα­νίας.

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης φέρεται να έχει ως εξής:

Ο μηνυτής διέμενε το έτος 1993 στα ενοι­κια­ζό­μενα δια­με­ρί­σματα των μηνυο­μέ­νων, όπου και τους γνώρισε. Σε συζη­τή­σεις που είχαν τους απο­κά­λυψε ότι είχε μία καλή δουλειά στην Αγγλία και ότι είχε μια σεβαστή περιου­σία σε μετρητά την οποία δεν μπο­ρούσε να αξιο­ποι­ή­σει διότι τα επι­τό­κια στη χώρα του ήταν πολύ χαμηλά.

Οι εγκα­λού­με­νοι τότε, όπως περιέ­γραψε στη μήνυση, «έγιναν ιδιαί­τερα φιλικοί και θερμοί, μέχρι που μου ζήτησαν να με παντρέ­ψουν. Πράγ­ματι, ο πρώτος των εγκα­λου­μέ­νων, έγινε κου­μπά­ρος μου».

Το έτος 1995 σε τηλε­φω­νική τους επι­κοι­νω­νία τον ρώτησε εάν ήθελε να έχει κέρδος από κατά­θεση σε Ελλη­νική Τράπεζα και μάλιστα σε λίρες Αγγλίας. Εκείνος, όπως περι­γρά­φει, ενδια­φέρ­θηκε παρότι είχε ενδοια­σμούς.

Τις αμφι­βο­λίες του ήρε ο πρώτος των μηνυο­μέ­νων όταν του δήλωσε ότι είχε ήδη σε μετρητά κατα­θέ­σεις ύψους 340.000 Αγγλι­κών Λιρών και ότι αν κατέ­θετε τις απο­τα­μιεύ­σεις του, ήτοι 160.000 λίρες Αγγλίας σε κοινό λογα­ρια­σμό για ένα έτος θα απο­λάμ­βανε επι­τό­κιο 15% καθαρό.

Επειδή, ήθελε να είναι σίγου­ρος για την επέν­δυση, έφερε στις 28 Οκτω­βρίου 1995 στη Ρόδο 65.000 λίρες Αγγλίας. Ο κατη­γο­ρού­με­νος φέρεται να του ζήτησε να υπο­γρά­ψουν μία σύμβαση δανείου, όπου εκείνος θα εμφα­νι­ζό­ταν ως δανει­στής και ο Ροδίτης ως οφει­λέ­της με εγγυητή τον πατέρα του.

Για τον σκοπό αυτό συντά­χθηκε το από 28 Οκτω­βρίου 1995 ιδιω­τικό συμ­φω­νη­τικό. Μάλιστα, ως εγγύηση του χορή­γη­σαν και μία συναλ­λαγ­μα­τική 24.774.250 δρχ., εκδό­σεώς του, απο­δο­χής του κατη­γο­ρού­με­νου και τρι­τεγ­γυ­ή­σεως του πατέρα του. Πλην όμως, ουδέ­ποτε την χαρ­το­σή­μα­ναν, αφού, όπως κατέ­θεσε, είχαν σκοπό να μην την πλη­ρώ­σουν.

Στις 9 Απρι­λίου 1996, με νέα σύμβαση, ο κατη­γο­ρού­με­νος του ζήτησε και τα υπό­λοιπα χρήματα για να ολο­κλη­ρω­θεί η συμ­φω­νία.

Πράγ­ματι του κατέ­βαλε εκ νέου το ποσό 111.000 των λιρών Αγγλίας. Έτσι το συνο­λικό ποσό που έλαβε ο κατη­γο­ρού­με­νος ήταν 176.000 λίρες Αγγλίας ή 64.240.000 δρχ. το έτος 1996.

Του απέ­στειλε δε υπο­γε­γραμ­μένη και μία νέα συναλ­λαγ­μα­τική για εγγύηση ποσού 68.530.450 δρχ., απο­δο­χής του και τρι­τεγ­γυ­ή­σεως του πατέρα του ενώ του επέ­δειξε και ένα βιβλιά­ριο της Alpha Bank το οποίο είχε στην πρώτη σελίδα και τα δύο ονόματα και στην μέσα σελίδα ανέ­γραφε ότι κατε­τέθη ποσό 500.000, για το οποίο οι εγκα­λού­με­νοι τον δια­βε­βαί­ω­σαν ότι επρό­κειτο για λίρες Αγγλίας.

Όπως ισχυ­ρί­στη­καν, εφόσον υπήρχαν στον λογα­ρια­σμό και τα δύο ονόματα δεν υπήρχε κανένας κίν­δυ­νος, αφού για την ανάληψή τους απαι­τού­ντο οι υπο­γρα­φές και των δύο μερών. Ο κατη­γο­ρού­με­νος φέρεται παρα­πέρα να του υπέ­γραψε και ενώπιον μάρτυρα το από 23 Δεκεμ­βρίου 1996 έγγραφο στο οποίο επα­να­βε­βαί­ωνε την συμ­φω­νία τους.

Όταν ο υπο­τι­θέ­με­νος χρόνος της συμ­φω­νίας έληξε, του ζήτησε τα χρήματα με τους τόκους.

Τότε εκείνος άρχισε να καθυ­στε­ρεί, λέγο­ντας ότι τα είχε δεσμεύ­σει εκ νέου προ­κει­μέ­νου να ωφε­λη­θούν από τα επι­τό­κια της Ελλάδος και την συμ­φω­νία που είχε επι­τύ­χει με την τράπεζα.

Στο διά­στημα εκείνο μετέβη στην Αγγλία και του πρό­τεινε να συνε­ται­ρι­στούν, ανοί­γο­ντας του­ρι­στικό πρα­κτο­ρείο. Έφερε μάλιστα και μετρητά, τα οποία, όπως του είπε, ήταν δικά του.

Όταν άρχισε να επι­μέ­νει για την επι­στροφή των χρη­μά­των, του έδωσε νέα συναλ­λαγ­μα­τική ποσού 82.236.240 δρχ. απο­δο­χής του και τρι­τεγ­γυ­ή­σεως του πατέρα του.

Ο φερό­με­νος ως θύμα ζήτησε από την τράπεζα να τον ενη­με­ρώ­σει για την κίνηση του λογα­ρια­σμού και με έκπληξη, όπως τονίζει, δια­πί­στωσε ότι ήταν σε δραχμές και όχι σε Αγγλι­κές λίρες, ήταν δε απλός κοινός λογα­ρια­σμός ταμιευ­τη­ρίου, στον οποίο και οι δύο είχαν δικαί­ωμα ανά­λη­ψης.

Τα χρήματα δε είχαν ανα­λη­φθεί από τον κατη­γο­ρού­μενο. Έκτοτε, προ­σπά­θησε να πιέσει για την επι­στροφή των χρη­μά­των, πλην όμως κατέστη αδύ­να­τον.

Η μήνυση υπο­βλή­θηκε την 11η Απρι­λίου 2001 και έκτοτε η υπόθεση εκκρε­μεί.

Την πολι­τική αγωγή εκπρο­σω­πεί ο δικη­γό­ρος κ. Ακης Δημη­τριά­δης.